Stars and Sunflowers

The Brother that bounded us together

2010-08-31T19:54:00.001-07:00

He touched us with his sincerity, He cloaked us with his message of love, He showed how God really loves us and that together we will surpass anything.. as he surpassed every thing that ever troubled him... Through God's will, and through God's holy name, We called out to prayer as one voice, one persona, one soul... to glorify God forever...

THANKS A LOT BROTHER JOHN!!!!

Our next stop

2010-08-31T19:47:00.001-07:00

Kasabay ng pagtupad ng mga pangarap natin...
Magiging kasama natin sa hirap at ginahawa...
Magiging kabalikat natin sa lahat ng problema..
ang magaaruga sa atin..

sa mga magiging anak natin...

ang magdadala sa atin sa kung san san...
ang magiging isa sa mga simbulo ng pagmamahalan natin....

Our first baby... our next stop.....

and I can't wait...

I love you!!!

God knows hudas not pay

2010-06-29T19:30:00.000-07:00

Aaminin ko...

Hindi din ganoon naging kadali ang buhay para sa amin..

Hindi siya laging swabe..

Hindi kami laging swerte...

Hindi madalas maganda ang byahe...

pero yun ang talagang importante,

na kahit gaano man ka tagtag ang byahe, gaano man kadalas ang lubak o ang alikabok o polusyon....

Basta magkasama kaming dalawa,

sa hirap at ginahawa,

at ang Diyos ang nasa manibela,

ang driver ng aming tadhana....

I love you and happy 5th monthsary mahal ko! Onting tiis nalang po.. mahaba pa ang byahe natin...

Ambigrams!!!

2010-06-24T19:48:00.001-07:00

I had fun doing this (and forgot I'm at work):

It is really great to see your names compatible! :D

Our Evening prayer

2010-06-17T18:43:00.000-07:00

Caloy:

Our Father, Who art in heaven, holly be Your name, Your Kingdom come, Your Will be done, on earth as it is in Heaven.

Isha:

Give us this day our daily bread. And forgive us our sins, as we forgive those who sin against us.do not bring us to the test and deliver us from evil. Amen.

Caloy:

Hail Mary, full of grace.Our Lord is with you.Blessed are you among women,and blessed is the fruit of Your womb,Jesus.

Isha:

Holy Mary, Mother of God,pray for us sinners,now and at the hour of our death.Amen.

Caloy:

Glory be to the Father and to the Son and to the Holyspirit

Isha:

as it was in the beggining is now and ever shall be world without end amen.

Together:

Oh my Jesus, forgive us in our sins, save us from the fires of hell and lead all souls to heaven especially those who need most of Your mercy.

Together:

O my God, we are heartily sorry for having offended You, and we detest all our sins, because we dread the loss of heaven, and the pains of hell; but most of all because they offend You, my God,Who are all good and deserving of all our love.we firmly resolve, with the help of Your grace,to confess our sins, to do penance,and to amend our lives.

Isha:

Lord, help us to be slow to speak, quick to listen,and eager to give the benefit of the doubt to others. We often jump to conclusions that are erroneous due to our own preconceived ideas or based on our past experiences. Give each of us an understanding heart and discerning spirit in our relations with others and we pray that you bless this relationship with all that you have instore for us. Make this Your masterpiece, that in this we proclaim Your glory, we complete ourselves, we bless others and we grow in love with you.

Caloy:

Love is patient and kind; love is not envious or boastful or arrogant or rude.It does not insist on its own way; it is not irritable or resentful; it does not rejoice in wrongdoing, but rejoices in the truth. It bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things.

Isha:

Now we lay ourselves down to sleep, we pray the Lord our souls to keep: May God guard us through the nightAnd wake us with the morning light.

Together:

And Heavenly Father, we declare:

We believe that God loves us and He will never abandon us, We claim God's promise that He is with us and that all we need will come to us. We pray that God will guide us all the days of our lives.

We believe God Himself puts His right hand over us and bless us, my fhadz/krizia, our finances, our protection aganst sin and harm, our happy lives in the future. We pray that God will teach us how to love others, as He loves us.

We believe that anything is possible through Him, claiming the promise that He already planned for us the best future, a loving family, fullfiled parents and relatives, happy siblings, bountiful finances, a wonderful home and stronger relationship with Him.

We pray that You make us instruments of Your peace, of Your love, of Your mercy to proclaim Your most holy word upon this world-to make Heaven here on Earth. Let us see Your face in everything, everywhere, anytime that we may be filled with Your glory and we may embrace Your mission for us.

And we love God with all our heart, with all our soul, with all our minds and actions, with all that we are and with all that we have and with all the days of our lives we'll worship you.

And we ask these in the name of Jesus christ our Lord, who lives and reigns with You and the Holy Spirit one God forever and ever, AMEN.

Mary help of Christians, Pray for us.

This will never grow old

2010-04-12T19:50:00.000-07:00

UP Sunken garden pagibig

Isaw

Church of Gesu

lumang kurtina

pangako

habang buhay hanggang mamatay

sa relasyong binuo sa mga stick ng isaw ng manok
sa mga pangakong sing sarap ng isaw ng baboy
mamahalin kita, habang buhay
hanggang mamatay

oo na cheesy!

2nd Month : Promises

2010-04-12T19:42:00.000-07:00

Sa dami ng mga pangako ko,
sa dami ng mga pangarap ko para sa iyo,
sa dami ng mga gusto kong mangyari sa atin...

Sa lahat ng mga balakin natin
sa lahat ng mga planong dapat matupad
sa lahat ng mga salitang binitawan

kaya ngayon,

Let this ring be a symbol of my promises to you and a reminder of my devotion to you. Because this ring is perfectly symmetrical, it signifies the perfection of true love. As I place it on your finger, I give you all that I am and ever hope to be.

OVERCOME! The Grand Feast!

2010-04-12T19:33:00.000-07:00

Matagal na naming hinangad magbalik, Matagal na naming pinlanong magbalik loob, Hindi lang namin inaasahan na ganito kabilis, ganito kagrabe, ganito kasiya!

WE LOVE YOU BRO!!!!!!

and we're here to serve you!

The greatest Sunday of the year, on the grandest Feast, in the happiest place on Earth!

Road Kill

2010-04-12T19:13:00.000-07:00

An empty street and a picturesque lamp

with two crazy intertwined and forever connected souls..

Our roadkill Tuesday!

timeless to me!

2010-04-12T19:03:00.000-07:00

So this is how things change...

Last 2008

This 2010

It really makes me sing.....

styles keepa changin the worlds rearrangin but isha, your timeless to me hemlines are shorter a beer costs a quarter but time cannot take what comes free your like a stinky old cheese babe just gettin riper with age your like a fatal disease babe but theres no cure so let this fever rage some folks cant stand it say time is like a bandit but i take the opposite view cause when i need a lift time brings a gift another day with you a twist or a waltz its all the same schmaltz with just a change in the scenery you'll never be old hat thats that! you're timeless to me
(timeless to me from Hairspray)

Pagdalaw

2010-03-11T19:12:00.001-08:00

Yey!
Sa wakas!
At long last!
Finally!

nakauwi ka na din
sa bahay mong ngayon mo
lang din nakita

Pauwi sa minamahal

sa mga anak
sa kailanpaman

salamat mahal ko sa pagtanggap sa pinakatatangi kong

buhay
pagibig
pagkatao

Art Appreciation Sunday

2010-03-08T05:09:00.000-08:00

Another crossed out part in the list...

PAINTING!!!

Yey!

Isha's

Caloy's

Salamat sa mahal ko, for making this possible. Now I have a painting hanging loud and proud in my wall.

I love yah! :D

Sunflower much? revisited

2010-03-06T03:50:00.000-08:00

After the long time waiting, ETO NA SIYA!!!! :D

Just one of the proof... Love blooms when love cherished...

all for you love.. :D

SUNFLOWERS

Initial Planting Date: January 1, 2010

tulad nalang ng pakikipagtunggali ko sa higanteng NAKALIPAS gamit ang kakarampot kong NGAYON para sa pinakapapangarap na BUKAS!

wala lang.. inlove much? TAMA!

1st month of Forever

2010-03-01T00:23:00.000-08:00

ang rason kung bakit lagi akong di makausap ng matino...

ang rason kung bakit lagi akong LSS sa kanta...

ang rason kung bakit lagi akong puyat...

at sana magustuhan mo...

dahil ikaw lang naman ang magiging rason kung bakit masayang gumising araw araw

ikaw lang ang rason ng mga pangarap ko

ikaw lang ang rason kung bakit masarap mabuhay sa mundo..

mahal na mahal kita..

happy 1st monthsary...

pagpasensyahan mo na ang nakaya ko. and sorry...

Spot the Difference

2010-02-24T18:12:00.000-08:00

SPOT THE DIFFERENCE..

hmmmm...

wala eh.. pareho pa din naman silang nagmamahalan..

para sa masipag na IBMer

2010-02-09T18:34:00.000-08:00

sa lahat ng hirap na dinadanas mo..

sa pagiyak sa tambak na ERs...

sa pagkaimbyerna sa tracking....

sa pagtitimpi sa mga kaopisina....

sa paguwi ng late...

sa mga pagpapakabihasa sa vlookup...

at sa pagiging isang butihing empliyado...

isa lang masasabi ko sa iyo..

HINDI DAPAT MASYADONG SINISIRYOSO ANG TRABAHO!!!!

at para sa iyo,..

na grabeng nagpapastress at nagpapakapagod sa trabaho...

wag ka na sanang ganito:

sarap mo tuloy isabit sa opisina
parang pagsabit ko sa puso mo... na parang TALABA...
kasi kahit patay na.. nakakapit pa... syet panis! :p

BOYFRIEND POTENTIAL SURVEY -- pasimuno si joey..sinagutan q lng...

2010-02-08T16:44:00.000-08:00

by ISHA from facebook

(check ko lang kung pasado ako)

1.dapat ba gwapo?
isha: mejo...dapat yung katanggap tanggap naman diba...
caloy: 0_0 suko na ata ako... unang banat palang... syet...

2. matalino?
isha: hmmm...yung sakto lng...ayoko rin ng mxdong matalino eh...it makes things complicated...hahahhaha! based from my experience...
caloy: madami akong tres nung college. sakto na ba yun?

3. preferred Age?
isha: basta older than me...
caloy: 5 months older ako.

4. preferred height?
isha: taller than me...
caloy: woohoo! salamat sa pagpapatangkad!

5. How about sense of humor?
isha: uu naman...
caloy: common sense oki na siguro yun?

6. How about piercings?
isha: yaw q...
caloy: gusto ko..

7. Accepts you for who you are?
isha: naman! tinatanong pa ba yan?!
caloy: ACCEPT! :D

8. Pink hair?
isha: BIG NO NO!!!
caloy: brown hair? onting highlights? PAYAGAN MO NA AKO 0_0

9. mushy or no?
isha: hehehe..oo...gusto ko ng malambing eh..pero yaw q naman ng sobrang corny...
caloy: cheesy ako. swabe lang sana..

10. Thin or fat?
isha: yung may tamang laman lng..hehehe...hindi mataba...hindi payat...
caloy: oo na! mataba na ako!!! 0_0

11. Moreno or chinito or mestizo?
isha: anything will do..
caloy: your stuck with an alien. Sorry.

12. Long hair or short hair?
isha:hmmm...short...yaw q ng super haba!
caloy: papakarakstar pa naman sana ako. sayang.. :p
13. Plastic or metal? isha: ano toh?? hahahaha!!!
caloy: metal hands? hindi naman ako clingy eh. Hindi din naman ako masyadong maluwag. seloso din ako.

14. Smells good?
isha: mmmm..that really is a PLUS!!!
caloy: AKIN NA NGA YANG LECHENG PABANGO!!!

15. Smoker?
isha: BIG NO NO!! kakaturnoff!
caloy: poser oki lang ba? yung tipong taga sindi lang?

16. Drinker?
isha: hmmmm...yung tamang inom lng...pero kung pwedeng hindi umiinom...mas maganda
caloy: tamang inom. ang noo'y 2 times a week kong paginom 4 months ago ngayon ni SHOT wala!! 0_0

17. Boy-next-door type?
isha: why not?
caloy: BOY type? yung tipong alilang sagigilid oki lang?

18. Musically inclined?
isha: uhm...i like..hehehhe
caloy: musically challenged?

19. Plays piano?
isha: pwede rin,,,
caloy: used to..
20. Plays bass and/or acoustic guitar?
isha: pwede rin...
caloy: bass player din ata ako nung bata-bata pa ako

21. Plays violin?
isha: sosyal...hahhaha!
caloy: i wanted to..

22. Sings very good?
isha: hehehe..d nmng kelangang magaling...basta ba kantahan nya q..okay na... :)
caloy: wag kang magulo araw araw kitang kinakantahan kahit na lagi mo ko pinagtatawanan..

23. Vain?
isha: wag lng SOBRA! nakakatakot na eh!
caloy: vague ako eh. ayus na yun! wag nang choosy.

24. With glasses?
isha: kahit ano...basta bagay...
caloy: pinatanggal mo salamin ko. syet. hindi ko bagay.. 0_0

25. With braces?
isha: wala
caloy: retainers? pero naapakan ko so wala na din ako nun..

26. Shy type?
isha: gusto ko kasi ako una inaapproach eh..so..i think that's a no..
caloy: shy kaya ako! sa iyo lang which is weird.

27. Rebel or good boy?
isha: good boy.. :D
caloy: boy lang ako eh.

28. Active or passive?
isha: active
caloy: PASS!

29. tight or bomb?
isha: tight or bomb??? hmm....im not sure about this...but i choose...bomb?
caloy: anu daw?

30. Singer or dancer?
isha: a little of both will do..
caloy: oo. ang galing ko kasing sumayaw eh. sobra.

31. Suplado?
isha: ayoko!! hate ko mga suplado!
caloy: CHE o_0

32. Hiphop?
isha: YUCK! nu un..as in gangster type!...NO!
caloy: aray naman.. sakit ah..

33. Earrings?
isha: kung pwedeng wala...mas maganda..
caloy: so pwedeng meron?

35. Torpe?
isha: NOPE
caloy: aray.. duguan na ako ah..

36. Mr. count-my-ex-girlfriends-until-you-drop?
isha: yaw q...
caloy: I only have.. 1 EX! yey! Oh NO NAGBILANG AKO!!!!!! 0_0

37. Dimples? isha: pwede...
caloy: sa pwet! :D at wag mong magawang imbestigahan yan!

38. Bookworm?
isha: pwede...
caloy: kala ko ba takot ka sa bulate?

39. Mr. love letter?
isha: awww...ang sweet :)
caloy: mr. scrapbook at journal ako eh.

40. Makulit?
isha: uu...i find it cute nga eh...
caloy: magulo na kasi ako eh. hindi na makulit.

41. Flirt?
isha: ay! NO!
caloy: oo malandi ako! pero sa iyo lang.. :D

42. Poem writer?
isha: pwede...
caloy: ay! poet ako as pow-et.. :D

43. Serious?
isha: wag lng sobra!
caloy: emo?

44. Campus crush?
isha: hehehe...okay na okay lng...
caloy: campus slave? alila ako eh.

45. Painter ..?
isha: ok Lang.
caloy: which reminds me.. OI ISHA KELAN NATIN SISIMULAN MGA BALAK NATING MAGPAINT?

46. Religious?
isha: yup.
caloy: thank God!

47. Alaskador?
isha: uhm...wag mxdo...
caloy: alaskador? galing ba sa alaska yun? ede angelador nalang ako.. :p
48. Computer games geek? Or internet freak
isha: pwede...pero kung pwede wag mxdo...
caloy: SYET!!! GRAND THEFT AUTO!!! :D

49. Speaks 20 languages?
isha: wow! tinalo si Rizal...
caloy: i can speak whale, cat, dog, ant, tree, tagalog, kapampangan (onti lang).. syet.. ang dami ng 20! 0_0

50. Loyal o faithful?
isha: BOTH ARE REQUIRED!!!!!!!
caloy: ARF ARF!!!!

The List

2010-02-08T02:02:00.000-08:00

Ang mga nagsabi na hindi daw kami TAO dahil.....

1.Charito Villafuerte
2. Annabelle Meroy
3. Christine Evangelista
4. Alex Brana
5. Jean Marie Quiroz
6. Sheryl Pontanoza
7. Tek dela Cruz
8. Myx Rodriguez
9. Joy Delfin

Well looking at this photo, oo nga noh. Hindi nga kami TAO. Hindi din kami HAYUP. Dahil kami ay KAMI :D

Meron pa bang hahabol?

Sunflowers much?!

2010-02-08T00:51:00.000-08:00

onti nalang...
sandaling paghihintay nalang..
at magyayabong na din ng sobra sobra ang tinanim naming PAGMAMAHALAN!

yey! soon to come:

SUNFLOWERS

Initial Planting Date: January 1, 2010

tulad nalang ng pakikipagtunggali ko sa higanteng NAKALIPAS gamit ang kakarampot kong NGAYON para sa pinakapapangarap na BUKAS!

wala lang.. inlove much? TAMA!

sa paglilinaw...

2010-02-02T21:23:00.000-08:00

kung baga sa teleportation... nawala ako sa gitna ng katotohanan at panaginip.. dahil sa tuwing paniniwalaan kong nagkatotoo, nagkaroon ng kaanyuan sa tunay na mundo ang mga pangarap na hinubog ko lang sa pagiisip ko... parang hindi siya totoo.. para siyang multo.. na tinatakot ako.. na baka bigla nalang akong magising sa totoong kaanyuan ng kapaligiran... at ako'y masaktan sa pagkakagising sa katotohan.. pero sa totoo lang, alam ko... dito ko gustong mabuhay.. dito ko gustong mamatay.. dito ko gustong patunayan na totoo ang habang buhay..

nakakatuwang isipin.. na nung una kaming nagkita, meron at meron na siyang nasaging ugat sa litid ko sa puso.. hindi ko to nabigyang pansin dahil nakakandado ang pagkatao ko sa isang kasinungalingang binubuo ko sa mga panahong yaon.. sayang.. kung alam ko lang.. na may patutunguhan ang sang gabing pagkakasilaw sa kagandahan... na may pupuntahan ang sang linggong kabaliwan... na kung pahihintulutan, hindi ko na sinayang ang sang taong namagitan mula nung una, at ng sumunod na pagkikita..

nagkabiglaan at nagkagulatan nalang.. nung biglang nagkasalubong sa labasan ang dalawang tinadhanang magkabistuhan. Ako, wasakang hinihilom ang dinurog na pagkatao sa pakikipaghiwalay ng dapat ay asawa ko na. Siya, medyo tabingi ang pagkakaayos sa sarili sa pagod na tinatamasa sa trabaho at kung san man.. at sa nagiisang pagkataon, nakita ko sarili kong nahihiya.. sa pagkakakita muli ng taong minsan nang kumalabit sa puso ko. Tadhana nga naman oo palaging nasa tyempo magpatawa. Pasalamat nalang ako't naintindihan ko agad ang kakatuwang katotohanang hinambalos niya sa pagmumuka ko. Nabulaga nalang ako sa biglaang pagusbong ng bagong tagpo sa buhay ko.

walang halong malisya pero, wala nang nakapagpreno sa ulirat ko sa pagkakabighani sa taong ginusto ko mula sa unang beses ko siyang makita. Ayaw ko mang sunggaban ang pagkakataon pero kinailangan ko din ng kaibigan. Ng matalik na kaibigang masasabihan ko at maalagaan ko at mapapagbuhusan ko ng pagmamahal at arugang bumubukal sa kaloob looban ko. Salamat nalang at may isang tao akong nakitang karapatdapat ng pagdaluyan ng pagmamahal kong matagal tagal na ring natigang. Mula noon, pinangako ko sa sarili kong magiging isa akong mabuting kaibigan para sa taong ito. Ngunit hindi ko naman inaasahang maiibsan sa ibang paraan ang pagkauhaw ko sa pagibig sa mga nakatakdang mangyari

Binuksan ko ang mundo ko sa kanya.. sa paglalayong maging ganon din kabukas ang buhay niya sa akin. At natagpuan ko't nadiskubreng hindi lang isa, o isang libo ang mga rason kung bakit ganoon nalamang ako natangay sa indayog na pagkatao ng kaibigan kong ito. Dahil bagkos sa mga kadahilanang parang siya ang matagal ko nang hinahanap, marami pa siyang kahiwagaan na kumutos sa natatakam kong gunita. Hanggang sa nakita ko ang sarili kong masaya.. sa piling niya, sa tabi niya, na kasama siya...

nanguna ako sa mga taong kinilala mong kaibigan. sapat para gawin mo akong bestfriend. sa pagaalaga, sa pagiisip ng mga bagong gawa, sa pagsisilbi, sa pagaaruga, sa pagsuporta sa mga bagay na ginagampanan ng bawat isa, nakita ko ang sarili kong naghahangad pa ng mas sa sobra. Natagpuan ko ang sarili kong naging tao sa paghahanap ng mas ikabubuti at ikasisiya, nadiskubre ko ang kahinaan kong maging ganid at paging pariwara sa pagibig na hindi ko namalayang nalunod na ako, sa pagibig na nararamdaman ko.. na nabalutan na ako ng pagmamahal na hindi ko dapat sinuong pero nakatadhanang umusbong sa titolo ko. nagkaroon ng ibang kahulugan ang bestfriend. ang malisyang iniiwasan ay naging pundasyon ng bagong simulain sa storyang bumaluktot at tumungo sa kakaibang daan..

ngayong wala nang nakapagpigil sa dapat na mangyari, may mga bagay akong gusto kong liwanagin. Una, na hindi ko alam kung pano nagsimula, pangalawa, hindi ko alam kung gaano ang nararamdaman ko para sa kanya pero sigurado akong sobra sobra, at pangatlo, hindi ko masasabi kung ano pa ang mangyayari pero tiyak, magiging pinaka ang mga ito, basta kasama ang pinakamamahal ko sa mundong ito. MAHAL NA MAHAL KITA mahal ko. At sana naliwanagan kang, magulo ang mundo. At dugyot nating susuungin ang ano mang karumihang haharapin natin. Ngayon, at kailan pa man.

formspring.me

2010-01-28T16:09:00.001-08:00

Would you rather be a zombie or a mummy?

i'd rather be a mummy.. People want to preserve mummies even if mummies want to rest in peace.. People kill zombies even if zombies want to live..

Ask me anything

Halika na

2009-12-27T21:16:00.000-08:00

Halika. Pagusapan natin kung paano mo ako papatayin...

Medyo napapadalas na kasi yung pagtawag ko kay kamatayan eh. Kung kailan papatapos na ang taon saka ako nag-gagago. Eh magrereklamo pa ba ako? Matagal ko nang ginagawa sa sarili ko yun. Dapat lang sanay na ako ngayon.

Kailan mo ako papatayin?

Ngayon na. As in ngayon na. Hanggat manhid pa ako sa sakit na dapat buong buo kong nararamdaman ngayon. Kung anung dahilan ng sakit hindi ko alam. Matagal ko na din kasing hindi sinubukang magisip para lang makaramdam. Eh yun nga eh. Kung kailan ko sinubukang magisip saka ko naisip pagod na pagod na din pala ako. Isang nanamang magandang rason para mamatay. Kasi naubusan na din kasi ako ng rason para mabuhay. Nawalan na din ako ng dahilan para maging masaya sa pagkaladkad sa sarili ko sa aspalto ng tadhana.

Ramdam ko, pagod na din ang tadhanang maging mabait sa akin. Kaya eto siya ngayon. Naniningil. Yun nga lang, ayaw niyang pumayag ng hulugan. Gusto niya buo. Kaya naman eto namumulubi na ako. Kaya patayin mo na ako ngayon.

Paano mo ako papatayin?

Gusto ko sana yung isang mabilisang bugahan lang. Isang sandaling bwelta. Yung di na ako makakaramdam ng sakit. Yung di na ako makakapalag. Gusto ko nun. Gusto ko nung duguan. Pwede din yung hindi na ako makakakilala. Gusto ko din kasing magpasunog eh. Pugutan mo ako ng ulo, ihulog mo ako sa bangin. Wag mo lang akong lunurin o unti unting ihawin. Tulad ng nangyayari sa akin ngayon. Unti unti akong ginigisa ng sarili ko sa paulit ulit na pagsasabing "tanga ka kasi.. Tanga. Sinabi nang masakit yan. Tanga." Alam ko naman yun eh. kaya nga ito na ako, kailangang pangatawanan ang kasalanan... sa kamatayan..

Bakit mo ako papatayin?

Hindi ko din alam eh. Tanungin mo bestfriend ko. Baka sa sakaling alam niya..

Ano? Game?

Consuelo de bobo

2009-12-27T16:48:00.000-08:00

Pagod na ako.
Sawa na ako.
Suko na ako.

Sa delubyong pilit na lumulunod sa buo kong pagkatao
sa piitiang pilit na lumalapnos sa balat ko
gamit ang apoy na nagaalimpuyo
sa kalooblooban ko
sa tuwing sasabihin ko
"Mahal kita. Mahal na mahal."

Mahal naman talaga kita eh.
Mahal na mahal.
Wala na ngang paglugaran ang nararamdaman ko sa iyo eh.
Yun nga lang.
Minsan hindi ko mabanaagan
kung ang masarap
o masakit ang nararamdaman ko

naiintindihan kita.
Naiinitindihan ko kung bakit siya
kahit na pilit na binubura
talagang nakaukit at nakatatak sa

puso't isipan mo ay siya.

naiintindihan ko kung bakit hindi ako
dahil sino lang ba naman ako.
isa lang naman akong extra sa tagpo ninyo
kung saan unti unti na kayong napupuno
ng hinanakit at pagtitiis
pero sa huli, extra pa din ako
isang entradang mabagsik at mabilis

naiintidihan ko naman kung bakit hindi pwede
dahil ramdam ko ang pagkakabilanggo mo
sa utang ng loob
sa responsibilidad
sa bahay
na bumubuhay
at umaakay sa iyo

pero sana mainitindihan mo
na tao lang ako
napapagod
napapasuko
namamatay
at sa akign pagninilay
at paghuhukay
ng mga gunitang kala ko'y matagal nang
nakahimlay
naintindihan ko
kailangan ko nang lumayo

lumayo para sa sarili ko
na kahit na kaladkarin ng tadhana papalayo
nakapit pa din ng mahigpit
na kahit gaano kasakit
at kahit gaano namimilipit
ayaw bumitaw sa pagkakakabit

consulation prize
consuelo de bobo
talaga bang sa ganito lang magtatapos
ang ating tagpo?
sa isang mabilisang kamustahan
at paalam?

Soul sister's yuletide message

2009-12-22T18:42:00.000-08:00

Just had one hell of a message from a very treasured friend of mine...

"sa lubak na dinaraanan mo.. madapa ka man... masaktan at maligaw.. sa huli... kung san ka nakatakdang tumungo... dun ka dadalhin ng mga paa mo..

kahit pikit man ang mga mata mo.. tanging tibok ng puso mo ang makakapag sabing nasa tamang daan ka.. kung naisin mo mang gamitin ang utak mo... para di mo maramdaman ang sakit na sinisigaw ng puso mo... ito ang itanong mo sa sarili mo.. "masaya ka ba kung utak ang susundin mo?"

minsan.. hindi masamang maranasan mo ang sobrang sakit.. dahil darating ang panahon... sobrang saya naman ang kasunod.. dapat lang... marunong tayong magtiis... maghintay.. kahit parang wala naman talagang patutunguhan..

pero wag kang mag-alala... mali mang daan ang tinatahak mo ngayon.. maitatama mo rin yan.. sulitin mo lang ang bawat patak ng luha sa mga mata mo.. bawat dugong ibubuwis ng puso mong sinusugatan ng sakit na nararanasan mo.. dahil hindi matatapos ang buhay na meron ka.. hanggang hindi mo nararanasan ang lahat ng iyan..

pero maniwala ka lang... bukas... o sa darating na araw... ngingiti ka din... at masasabi mo.. tama ang daan pinili mo..."

Love yah kapatid! salamat ng madami!!!! You're the best!!!!

Love Ugat

2009-12-10T00:10:00.000-08:00

Dear Lumot,

Naiinis ako.

Aaminin ko sobrang naiimbyerna ako sa fact na ganito kita kamahal. Walang nang paglugaran ang saya ko kapag kasama ka, kapag naririnig ko ang mga mahihinhin mong "i love you", ang mga walang kapintasan mong tawa, kapag naaalala ko ang mga numerong 2011, 2511, 123 at 1206.. hindi na magkamayaw ang buong pagkatao ko sa tuwing maalala ko kung gaano mo ako pinapasaya araw araw, sa pagising sa akin kapag late na ako, sa pag tawag mo sa akin kapag wala kang makausap, sa pag paparamdam sa akin sa tuwing nalulungkot ako.

Galit ako.

Dahil inangkin mo ako. Galit ako sa sarili ko dahil hinayaan kong maging ganito ako kasaya sa piling mo. galit ako sa iyo dahil binibigay mo ang mga bagay na kailanman hindi ko makukuha kahit kanino, ang saya, ang pagmamahal at pagaarugang matagal tagal ko na ding hindi nakikita at nararamdaman, galit ako sa mundo, dahil parang minamadali niya tayo, sa pag pirapiraso niya sa bawat segundo, minuto, oras at araw at pinagtugma tugma, pinagparepareha, at pinagdikit dikit na animo'y piraso ng isang dambuhalang puzzle. Perpekto ang bawat kanto, swabe ang pagkakasunod-sunod at hinulma at pinagdikit ng pagmamahal at pagibig na hindi ko mawari kung san nagmumula. Kainis talaga.

Suko na ako.

Dahil alam kong meron at merong patutunguhan ito. Dahil kahit anong gawin kong iwas, sa iyo at iyo lang din ako titilapon. Parang isang asong nakakadena sa paborito niyang buto. Wala na akong mas hihilingin pa kundi sa kinalalagyan ko. Kahit gaano kasakit. Kahit gaano nakakapagod. Dahil sa pagmamahal na pinapakita mo, hindi ko na nararamdaman yun. Suko na ako dahil, kahit gaano kumontra ang utak ko, puso ko pa din ang magwawagi at ipagwawagi pa nito ang anu mang pagsubok na susuungin ng pagmamahal na ito.

Hindi ko na kaya.

kasi mahal kita. Mahal na mahal. Na sa tuwing iisipin ko kung gaano, pakiramdam ko sasabog ang puso ko sa galak, na tipong nalulunod na ako sa saya. At alam ko, wala na akong hihilingin pa, kundi ang mapasa iyo, ang mapunta at tumira sa puso mo, ang maging iyo, buong buhay ko. Kaya pagpasensyahan mo na ako, sa tuwing aandar nanaman ang pagka-aligaga ko. Ugat lang naman akong nagmamahal sa isang lumot. Mahal na mahal kita. At nakakatuwang isipin na kulang ang pagulit ng katagang yun ng ilang beses para maipakita kung gaano. Buhay kita lumot ko. Buhay kitang pinapangakong bubuhayin, at pagyayabungin.

Nagmamahal,
Ugat

understatement of the year: I love you so much

2009-12-09T21:16:00.000-08:00

Love makes life so friggin IRONIC! taena siya..

It started as a crush.. isang simpleng pangungutya sa katotohanang dati kong pinaniniwalaan ko bago ko pa man siya makita.

a simple gesture of affection.. An obvious recognition of the overwhelming fact that she's no ordinary girl. The very first time I layed eyes on her, she just stole every bit of sensical thought I had at that moment.. nabalatan ng buong buo ang pagkatao ko.. ni hindi ko namalayang inuugatan na ako sa kinauupuan ko.. at sa takaw kong to, naiwan kong hindi nagagalaw ang hapunang noo'y pinagpipilitang tapusin.

There is really something about the first time I met her. My whole world colapsed to a tiny speck, a cosmo of some sort, whose dying and living wish is to be with her, to revolve around her, to make HER the center of the universe. It scared me to death. I even forgot that I, at that time, the SUN to someone else's universe. Sino ba namang magaakalang sa isang malaking pagtalon sa mga taong namagitan sa noon at ngayon, makikita ko sarili kong hawak ang mga kamay niya and everything that goes with it.

A thin line between friends and SOMETHING else was breached. The personal, MUTUAL bubble was popped. One thing led to another, two souls succumbed to each others wants and needs, and three parties were involved. That fact sucked. And the fat ass writing this crap sucks. Hindi na ako natuto. Hindi na ako nagsisi. Hindi na ako nagising sa katotohanang hindi KAILANMAN pwedeng maging kami. Dahil nabuhay siya para mahalin ang iba. At masakit tanggapin mo. Ang mahalin ang isang taong may mahal nang iba.

Am I always the backup plan? The spare tire? The supporting actor dying to have the main role shoved his greedy throat? Hanggang kelan ba ako mabubuhay sa anino ng iba? Minsan hindi ko talaga alam kung mahal niya ako kaya niya ako kailangan o kailangan niya ako kaya niya ako mahal?

A relationship brought by love saturated chances, an instrument glorifying the downfall of a anemically justfied commitment. Pagsasamahang dinungisan ng pangiintriga't pangungutya, na binubuhay sa tyaga at pagaaruga. Kasalanan na ba talagang magmahal ngayon?

Looking back, friends of mine urged me to press the eject button and save my pathetic ass from dying in that inevitable plane crash. Pero hindi ko ginawa. Hindi ko tinigilan bagkos, inakap ko ang kalugmukang inaasahan ko. Kaya kung may dapat sisihin, kung may dapat gaguhin, kung may damuhong dapat bugbugin ako yun. kasi tanga akong magmahal. gago akong umibig. ika nga ng isa sa mga diyus-diyusan ko:

Now that we are over as the loving kind

we'll be dreaming ways to keep the good alive

only when we want is not a compromise

I'd be pouring tears into your drying eyes

you whisper "come on over" 'cause you're two drinks in

but in the morning, I will say goodbye again

Think we'll never fall into the jealous game?

the streets all flood with the blood of those who felt the same

friends lovers or nothing,

there can only be one

friends lovers or nothing

there'll never be an in-between, so give it up

anything other than yes is no

anything other than stay is go

anything less than "i love you" is lying

noong benteng araw ang dumali sa onseng buwan

2009-11-22T23:55:00.000-08:00

adik

adik ka

adik kang mahal

adik kang mahal na

adik kang mahal na mahal

adik kang mahal na mahal ko..

na bumubuo ng buong sistema ko..

na rason ng bawat pagpintig ng puso ko..

na dahilan ng pagkakapangak ko sa mundo..

na bumubuhay sa bawat piraso ng pangarap ko..

na tumutupad sa bawat pangakong binibitiwan ko...

sa sarili ko..

sa hangin..

sa mundo..

nangyari

nangyari ang

nangyari ang di

nangyari ang di ko

nangyari ang di ko inaasahan

nangyari ang di ko inaasahan pero

nangyari ang di ko inaasahan pero pangarap

nangyari ang din ko inaasahan pero pangarap kong

nangyari ang di ko inaasahan pero pangarap kong makamtan

gumuho ang paniniwala ko

na sa pagibig may tama at mali

na may dapat sinusunod

na dapat may pinanghahawakang

batas, butas, bayabas..

dalawa lang pala ang importante..

ang mahal mo..

at mahal ka..

para sa iyo lumot ko..

sa bayan ng nakahubong adonis, sa may nakalubog na pamulaklakan

2009-11-22T23:44:00.000-08:00

Nanlumo ako..

Nang malaman kong totoo ito
nang maintindihan kong seryoso ako..
nang mapagdesisyunan kong pangatawanan...

lahat ng pangakong binitiwan ko..
lahat ng salitang binwelta ko..
lahat ng pagibig na nararamdaman ko..

na rason ko sa bawat gising ko..
na dahilan ng bawat hanging hinihinga ko..
na halaga ng buhay ko..

ang bawat segundo, oras at minuto..
ang bawat luha't hinanakit na napapawi mo..
ang lahat ng saya ng mundo..

ay para lang sa iyo..
mahal ko..
san man to patungo....

(OO ADIK LANG)

Paano?

2009-11-22T23:43:00.000-08:00

Hindi ko talaga maintidihan kung bakit ganun ganun nalang iwalang bahala ng iba ang mga bagay na sinasamba ko?

Sa lumipas na ilang linggo pinuno niya ng kulay ang buhay ko.. Sa totoo lang, hindi ko na nga alam kung paano ko ilulugar ang sarili ko.. Dinikdik nanaman ako ng kapalaran sa tanong na "paano mo iiwasan ang isang bagay na nagbibigay sa iyo ng walang kapantay na kasiyahan?" Paano nga ba?

Paano mo pipigilan ang nagbabagang alimpuyo ng damdaming hindi na makita ang tama sa mali?

Paano mo isisiwalat na siya ang gusto mong makasama sa haba ng buhay mo?

Paano mo mapapaniwala ang sarili mong hindi ka niya kailangan, na wala ka lang sa buhay niya, kung sa bawat text, tawag at pagpaparamdam umiikot at humihinga ang buo mong pagkatao.

Mahina ba ako kung sasabihin kong hindi ko siya pwedeng hintayin? Kasi kahit na namummutok na sa kamalian ang pagmamalang pinangakuan niya, naniniwala pa din akong kailangan nilang ipagbunyi na sila na kailangan nilang magsama, na para sila sa isa't isa....

Mahina ba ako kung hindi ko masabi sa kanyang siya ang gusto kong makasama, na siya lang ang tangi kong hiling sa bawat dasal na ibulong ko sa hangin, na siya ang nagiisang bituing kahit kelan hindi ko makakamtan...

Mahina ba ako kung sa tuwing iiyak siya dudurugin ko ng pinong pino ang lahat ng kasiyahan ko para sa kanya? na wala akong magawa sa bawat luhang sa totoo lang gusto mo nang punasan.. pero hindi pwede... dahil wala lang naman talaga ako sa buhay nila...

Paano ko ba malalampasan ang isa na namang umaatikabong tagpong sa wala din naman mapupunta..

Paano ko masasabi sa iyo na wala na kong hihilingin pa kundi ang pagsilbihan ka, sa abot ng aking makakaya, hanggang sa mga huli kong hininga... Ikaw lang ang kailangan ko, sa mundo, sa buhay kong naghihimutok sa pagmamahal sa iyo...

At para sa iyo, kahit na hindi mo kailangang malaman, na mahal na mahal kita. Na gusto kong ialay sa iyo ang lahat ng nasa akin. na gusto kitang pangakuan ng walang hanggang pagmamahal, na hindi kita iiwan, na hindi kita pababayaan tulad ng ginagawa ng taong hindi alam kung gaano siya kaswerte at ikaw ang hinirang, ikaw ang pinili, ikaw lang ang kanyang kailangan?

Kung nagkataong kaya kong humiwalay sa katawan na ito, siya ang una una kong sasaniban, para lang malaman mo ang kahulugan ng pagibig, ng pagmamahal at kung anu talaga ang karapatdapat lang para sa iyo.

Mahal kita. Mahal na nga ata talaga kita. Sa hindi ko maintindihang kahiwagaan, naglahong lahat ng taong kilala ko. at sa iyo na umiikot ang mundo ko... At hanggang ngayon nagtatanong ako, paano... Paano.. paano ko nga ba mapapaliwanag sa iyo to?

Minsan talaga...

2009-09-02T00:34:00.001-07:00

... Nakakairita ang mga barker sa jeep lalo na pag hindi sila naliligo.

... nakakaiyak pag may nakapuslit na "ano" sa dapat ay pure english sentence na pagpapakitang tao sa boss mo.

... mahirap maghanap ng kakwentuhan kung lahat sila may load sa sun at ikaw globe lang--pang tropa ang potah.

... may ibang bagay masikip pag pinipilit. Pero madalas namang maluwang din. Go figure.

... nakakapagpatae ang "Don't worry be happy" ni Bob Marley lalo na pagkatatapos mo lang kumain ng Callos na panay taba ng baka.

... nakakamiss tumabay sa mga tambayan mo dating ngayon ay tambayan na ng mga batang tambay. Oo. Kayo yung sinasabi ko mga leche kayo.

... mahirap pag wala kang maisulat at kailangan mo pang gawin tong katangahan na itong pwede namang hindi ipublish pero...

... ang tanga ay mananatiling tanga.

... ang pinaka nakakainis na bagay ay ang mga bagay na walang ending. Well ayos lang siguro kung yung bagay walang simula.

The Mummy returns

2009-09-01T20:24:00.000-07:00

At sa pagbuhay ng sumasaludong bukang liwayway.. sa tulog na gunita at panis na laway,

liliwanag ang mundo.. maninibago ang mga damuho... malulunod sa abo ang mga demonyo sa impyerno..

sa wakas tatahak ng lumang landas, ng may bagong dahas ang ngayo'y pesteng ungas na walang pangarap kundi magkapangarap, at maglaro ng pilikmatang walang habas na dinamay sa pangkat ng kaluluwang iluluwa ng langit at lupa...

in other words: ANAK NG PIGING NANLILIMAHID SA MANTIKA! BUHAY NANAMAN LIVEJOURNAL KO! YEY!

http://fhadz28.livejournal.com/

The live journal account!

2009-09-01T16:32:00.000-07:00

Breathing Exercises (langhap lang beybeh!)

2009-05-20T02:24:00.000-07:00

INHALE
EXHALE

INHALE
EXHALE

INHALE

tignan mo yung barker. Ang kapal ng mukha! parang may moral responsibility yung driver ng jeep na magbigay ng dalawang piso bawat pasaherong sasakay sa kanya na sa totoo lang ay KANINA PANG NAGHIHINTAY NG MASASAKYAN! parang kanila yung daang dinadaanan ng mga jeep ah. Pero naisip ko din. anim na piso sa bawat limang minutong dumadaan, limang daan at pitomput anim na piso araw araw. Hindi na masama para buhayin ang naghihikahos na pamilya.

bakas pa din sa balat ko yung mga bulutong ko mga 17 na taon na ang nakakalilipas. Di ko na din maalala nung mga panahon na yun. Basta ang alam ko, hindi ako binigyan ng kahit anong regalo ng magulang ko nung gumaling ako. Sa birthday ko lang kasi nangyayari yun nung bata pa ako. Pero syempre iba na ngayon. Kahit birthday ko wala nang handa. Iba na talaga ang naghihirap. Tama nga yung nabasa ko sa kiko komix. Nawawala na ang concept ng mga pinoy sa Gutom dahil nawawala na din ang concept natin ng BUSOG. Kung baga, sanay na tayong magutom kaya malamanan lang ng unti ang tyan, ayos na. Di na tayo gutom diba?

usong uso talaga ngayon yung mga sex videos sa internet no? talagang mga tao ngayon wala nang gusto kundi manghimasok sa buhay ng may buhay. pero sa totoo lang mas uso ngayon ang baby muna bago kasal. sabi nung kaopismate ko dahil daw marami ngayon ang sinusubukan muna kung may mabubuo para sa ganun sigurado nang may anak agad sila. Pero sa tingin ko, sadya lang talagang nagiba na ang persepsyon ng mga tao sa kasal, bata, buhay at sexy moments. Na parang sa kanila, kasalanan ang magbuntis pero natural lang ang pagawa ng bata. HIndi ko alam kung anong nangyayari. Dati ang marrying age 28 ngayon 20! kung sa bagay ako din dati... mahilig manghimasok sa buhay ng ibang tao. (anong tingin niyo? excuse me!)

gusto ko ding pumunta ng corrigidor. Basta kasi patungkol sa gyera lalo na yung mga WW2 land marks gusto ko puntahan. Hindi para makita kung saan talaga nangyari ang mga bagay bagay, kundi maghanap ng mga multo ng mga namatay na sundalo. Balita ko din kasi madaming multo sa corrigidor. Naiimagine ko tuloy na kahit multo na sila ngayon, nagigyera pa din sila, nagtutusukan ng bayonete, namamaril, nananaksak. Siguro pag namatay ka sa corrigidor ngayon kasama ka na din sa gyerang nagaganap. Siguro nga.

EXHALE

INHALE
EXHALE

Nang magsimulang magsulat si Juan Basahan

2009-05-19T02:18:00.001-07:00

Kung sa bagay... hindi nga naman ako madaling pasukuin so malamang sa malamang kasalanan ko din kung bakit gusto ko ng DQ mudpie ice cream..

Madalas akong makawala ng cellphone pero ang malimutan ang V3 razor ng hello moto parang ewan lang. Antukin pa man din ni Rico Blanco ang pinapatugtog at napangiti ako nung sabayan ko yung "gumawa nalang tayo ng.. baby... "

Nagimpake ako. Wala lang. Trip ko lang magayos ng mga gamit at ilagay sa bag. Yung tipong ginagawa ng mga bida sa pelikula. Tapos may pangiinis kasi di rin naman pala nila itutuloy pagalis nila. Epal.

Gusto kong dumaan sa station ng Brewrats paminsan minsan. Wala lang. Gusto ko lang din kasing imaginin na si Ramon Bautista ang may ganoong buhok tulad nung kay Tado Jimenez. Pano nga kung si Ramon at si Angel ay "sila".

Naglalasang sabon din pala ang hamburger pag nilagay mo siya sa bag na amoy sabon. Sana di ako malason kasi tira lang yun ng kaibigan ko. Dati. Oo dati.

Nakakita nga pala ako ng rainbow kanina. Natuwa ako kasi minsan nalang din magpakita ng kagandahan ang langit dito sa maynila. Madalas kasi wala kang magandang mahihita sa pagtingin sa langit kahit gabi. Para akong bata kanina. Naalal ko kasi na pag ang kamay mo hiniwa mo sa isang rainbow mapuputol yung rainbow. Ginawa ko siya dati at napaniwala akong ako ang dahilan kung bakit bigla nalang naglaho yung rainbow. nagalit pa sa akin bestfriend ko noon.

Kung baga sa telepono, isang malaking busy tone yung narinig ko kanina bago ako kausapin nung author kong slang mag engles. Isang malaking patlang ng nakalipas na hindi ko mabosesan o mapagkilanlan. Nakakatawa. Nasasaktan ako sa pakikinig ng busy tone.

Nadapa ako kanina nung paakyat ako ng hagdan. Sa kamalas malasan ko, yun pa yung oras na coffe break ko at may hawak akong kape. Ayun. Hanggang ngayon laponos pa din ang kamay ko. Nakakainis.

Gusto ko sanang kausapin yung tindera kong crush. Kaso inatake nanaman ako ng pagkatorpe ko. Nakakainis talaga pag hindi ka man lang marunong manligaw. Yung tipong halatang namumula ka na at nauutal ka magsalita. Ganun pala ang mga taong marunong magmahal. Lagi nalang minamalas.

Inuman Monolgue

2009-04-01T18:34:00.000-07:00

Tagpo: Sa isang mumurahing bar sa may Manila. Nakaupo si -=am sa isang mesa animoy may hinihintay. Nakahanda sa harap niya ang isang kahang yosi na di pa nabubuksan, at mga bote ng beer na di pa rin bukas.

(Papasol si -=fm na nakashades ate mukhang kagigising lang. hindi pa nagayos at hindi pa rin nagaahit. Makikita siya ni -=am)

-=am: heps! wag kang magsalita. upo. (uupo si -=fm sa bakanteng upuan sa harap ni -=am)

-=am: akala ko kailangan pa kitang sugurin sa bahay niyo eh.

-=fm: eh kailangan ko din naman to eh. (kkusot ang noo na animo'y hahagulgol na)

-=am: oi! tama na yan! iinum mo nalang yan (bubuksan ang isang bote at ibibigay kay -=fm. agad namang iinumin ni -=fm)

-=am: anong gusto mong kainin? sisig? (oorder ng sisig)

-=fm: wala akong gusto.... gusto ko siya.. siya lang gusto ko..

-=am: gago! hindi ka na gusto nung tao! tigilan mo na nga yan.. nakakahiya ka.

-=fm: wala akong pakialam. basta kelangan ko siya. siya lang! at kala ko ba kaibigan kita? bakit mo ba lalong pinahihirapan sitwasyon ko? di ba dapat tinatanung mo kung kamusta na ako?!

-=am: fine! eh tumahan ka na muna kasi diyan? pano ko sisimulan pagtatanung ko kung ganyan ka?

(sandaling katahimikan. magaayos ng upo si -=fm)

-=am: so.... how's the big 'B'?

-=fm: ayun.. malaki pa din. malaki... masakit.. nakamamatay...

-=am: eh ikaw kamusta ka na?

-=fm: obvious ba? gusto mo bang basagin sa ulo mo itong bote? penge pa nga!

-=am: kalma lang.. kelangan nating ubusin yan masasabi mo sa trahedya mong buhay.

-=fm: wala kang pakialam! wasak ako at karapatan kong magpakawasak!

-=am: tignan mo nga yang sarili mo? ano nalang ang sasabihin ni...

-=fm: sige sabihin mo pangalan niya papatayin talaga kita!

-=am: napakawarfreak mo naman parekoy. kalma.. eh yun nga.. kung sakaling andito siya, ano nalang ang sasabihin niya?

-=fm: ede yun. uulitin nanaman niya yung litanya niya kung gaano niya pinagisipan ito, kung gaano na katagal niya akong niloloko sa peke niyang pagibig o kung gaano niya kagusto mapagisa sa sarili niyang mundo, sa sarili niyang gusto, sa sarili niyang kasiyahan. SELFISH AMPOTA!

-=am: tignan mo nga naman nagsalita ang hindi selfish! tignan mo nga ang sarili mo. ni wala kang pakialam sa mundo! sino ngayon ang selfish?! at least siya nagpakatotoo siya sa iyo di ba?

-=fm: nagpakatotoo? putang inang totoo yan nakakabastos! alam naman niyang ikamamatay ko pagginawa niya yun pero tinuloy niya pa din! isang iglap nawala nalang lahat! isang segundo lang halos buong mundo ko naglaho nalang sa harap ko! ni hindi niya man lang ako binantaan na mangyayari yun!

-=am: sus me naman ma mehn! ang trahedya hindi naman talaga napapaghandaan eh! dahil kung napaghandaan yun, hindi trahedya yun! ganun lang talaga ang mundo kaya tanggapin mo na.

-=fm: isa pa yang mundo na yang sinasabi mo. nakakagago! taena hindi ko deserve yun.. ito.. itong putang inang sakit na ito! i've been the greatest person na makakasama niya pero putang ina! wala.

-=am: sira ka pala pero koy eh. yung great sa iyo malamang hindi great sa kanya. o great man sa kanya yun, hindi naman niya matanggap dahil alam niyang hindi naman dapat.

-=fm: eto pa pare ah.. gusto raw niya ng bago! ng challenging! ng iba! putang ina! naging gameshow nalang sana ako para nachachalenge siya anak ng puta!

-=am: tsk tsk... alam ko hindi mo matatangap yun dahil kita naman halos ng lahat ng tao kung gaano mo pinaghirapan yun eh. na maging IBA para sa kanya. aba! sa totoo lang bilib ako sa iyo na nakakaya mong mainlove sa kanya everyday na ginawa ng diyos. every moment siya. hindi ko nga inexpect yun sa iyo eh pero nagawa mo.

-=fm: hindi ko kelangan ng mga sugar coated and feel good na mga statements mo dahil the fact still remains--iniwan ako.

-=am: iniwan ka para sa?

-=fm: malamang sa iba. Malamang sa bago o sa mas challenging.

-=am: malamang sa malamang. eh yun nga eh.. wala ka nang magagawa. Kung nagsawa na siya sa iyo, kung hindi ka niya gusto, kung hindi na siya masaya sa mga pangarap niyo, kung di na niya maatim na pagtakpan niya yung totoo niyang nararamdaman, wala kang magagawa dahil buhay niya yun! masakit mang pakinggan pero yun ang totoo. kaya kailangan mo nalang tanggapin.

-=fm: (humihikbi na) putang ina.. hindi katanggap tanggap yun. paano naman ako.. paano nalang yung mga sakripisyo ko sa kanya? putang ina! pakakasalan ko nalang siya! ganoon ko siya kamahal! na wala na akong ibang inisip kundi pakasalan siya at yung mga pangarap namin together na akala ko pareho kaming nagplano. Ako lang pala ang gumawa. Ako lang pala ang nagplano. I've been the most understanding of all boyfriends. Of all fiances! pero wala. i don't deserve this unbelievable pain.

-=am: eh bakit ka ba nagpapaka-understanding sa kanya?

-=fm: ogag ka ba? kasi mahal ko yung tao! mahal na mahal. Mahal more than my self.

-=am: Then why would this be any different?! Mahal mo pa rin naman din siya I know and since mahal mo pa rin siya, you need to understand na ganoon talaga ang buhay! mahal mo siya kaya dapat matanggap mo yun.

-=fm: but she's asking too much! i can give her everything she ever wanted but not this.

-=am: ikaw na mismo nagsabi. you would give to her everything she wanted. then give her what she really wants. set her free.

-=fm: and paano ako? binigay ko ang lahat lahat sa kanya. Lahat lahat na ngayon wala nang natira sa akin. wala ni isang kusing. wala. lahat ng pangarap ko nawala. lahat ng pinaniniwalaan ko naglaho. Putang ina ni hindi ko alam kung saan ako magsisimula dahil ni hindi ko alam kung saan na ako napadpad.

-=am: taena. buhay ka pa. makikita mo din kung saan ka nanggaling. Makakapunta ka din sa dapat mong puntahan. kailangan mo lang tumayo, bumangon diyan sa kinahulugan mo at maghanap. yun lang naman eh.

-=fm: buhay pa ako. sana nga hindi nalang ako nabuhay eh. sana hindi ko nalang pinagdadaanan itong sakit na ito. na hindi ko nalang sana pinapahirapan ang sarili ko ng ganito.

-=am: ano gusto mo? mamatay ka nalang ng hindi nakakatikim ng totoong saya sa mundo? na mamatay kang maga ang mata na wasak na wasak? gago. forever mo nang mararamdaman yang nararamdaman mo pag pinilit mo yang iniisip mo.

(papasok na si ateng may dala ng sisig na isa lang ang tinidor)

-=am: ate padalawa nalang ng tinidor salamat.

(magtatakang tatango si ate saka aalis. makikita ni -=fm ang yosi. bubuksan. kukuha ng isang sigarilyo at ibabalik sa box ng nakabaliktad para magsilbing wish stick. bubunot ulit ng isa. isusubo at sisindihan. uubo ubo si -=fm)

-=am: parang marunong ka magyosi ah.

-=fm: (hihinga na parang hinihika) tama lang to. para maaga akong mamatay.

-=am: gago ang kailangan mo matulog. magpahinga. magahit. magpagupit. magayos ng pananamit. magbagong buhay. eh ano yung mga huli mo ng sinabi sa kanya?

-=fm: tinanong ko siya kung masaya ba siya..

-=am: bakit mo naman tinanong yun?

-=fm: para masigurado kong worthwhile ang paghihirap at yung sakit na pinagdadaanan ko... ngayon sinusumpa ko ang matulog. ni ayaw ko nang ipikit ang mata ko. taena. lahat nalang ng napapanaginipan ko tungkol sa kanya. kung paano ko siya dating naaakap. kung paano ko siya nahahalikan. kung paano ko nahahawakan yung kamay niya. tapos maalimpungatan ka at mapapasigaw na tangina! sana hindi ka nalang nagising! dahil mula ngayon, sa panaginip ko nalang talaga siya magagawa lahat.

-=am: masakit naman talga yun noh. and kahit sinong tanungin mo masakit talaga ang recovering stage ng the big 'b'. pero jan nasusukat ang tindi ng isang lalaki. kung paano niya mapapagtagumpayan lahat ng iyan.

-=fm: salamat sa mga sinasabi mo pero hindi ko sila kailangan ngayon. Kailangan ko siya. Kahit anong gawin ko siya lang ang nasa isip ko. siya lang talaga. pakiramdam ko siya na ang pinakaperfect na babaeng nakilala ko. perfect in every inch of her personality. lahat lahat.

-=am: dahil binulag mo ang sarili mong ganyan. marami pang iba jan na kaya kang pagsilbihan more than pinagsilbihan ka ni.... (titignan ng masama ni -=fm si -=am)... niya... e tols. you don't deserve this sabi mo nga. maybe you deserve someone better.

-=fm: nakakatakot yung maybe na yun eh. dahil malamang sa malamang pwedeng magkaroon pwedeng wala. kasi sa kanya..

-=am: sigurado ka na...

-=fm: .. masaya na ako.....

-=am: e ganun din nalang yun eh.. at sa totoo lang.. hindi mo rin kailangan ng iba eh. sarili mo lang talaga ang kailangan mo...

-=fm: wow.. spoken like a true single ah... welcoming committee ba kita sa single life?

-=am: tama! welcome to the single and blessed life.

-=fm: salamat...

-=am: so bilang bagong miyembro ng single life, ano ang wish mo?

-=fm: na sana mahanap niya ang kasiyahan na hinahanap niya.. na sana maging masaya siya sa gusto niya. sa bago. sa iba.. sa bagong buhay.. kasi yung nalang din ang magagawa ko eh.. ang humiling sa diyos na maligaya sana siya sa buhay na tinatahak niya...

-=am: kadire.. kinahihiya ka ng lahat ng single sa mundo sa sinasabi mo! hahahaha.. pero may isa ka pang pwedeng gawin..

-=fm: ano?

-=am: maghintay..

-=fm: tama.. maghintay

(itatapon ni -=fm ang hawak na yosi at sisindihan ni -=am ang wish stick ni -=fm)

The unexpected 'dot'

2009-03-30T21:27:00.000-07:00

ANG TATLO... KINAPOS NG DALAWA

NGAYO'Y NGUMANGAWA

SA PAGTAPOS NIYA SA PINAGHIRAPANG NOBELA...

NGAYO'Y NAGLAHO NA

ANG MGA PANGARAP AT PAGPAPAKASASA

SA KASIYAHANG HINDI NAMAN PALA.................

+ Rest+++++in+++++peace +

Ilocos Norte's swimmer the 8th ulitmate Pinoy Sports Idol

2009-03-27T15:12:00.000-07:00

Charisma and talent did the trick for swimmer Mark Joseph Paderon, 2nd year high school student from Ilocos Norte, proclaimed as the new ultimate Pinoy Sports Idol at the awarding ceremonies for the 8th season of Pinoy Sports Idols held at the Philippine Amusement and Gaming Corporation (PAGCOR) Paranaque branch last March 24.

Paderon defeated arnis player Nicko Bhara of Cagayan de Oro and soccer champion Jay-R de Jesus of Tuloy sa Don Bosco after garnering the highest number of points ushered from the viewer's text votes and judges' decision.

"It's okay to loose in sports as long as you loose like a champion" said the young Paderon showing his exceptional love of sports and immeasurable passion for winning. "I'm offering this award first of all, to God, to my family and to my inspiration."

The title gave Paderon full scholarship grant in any university of his choice and a chance to represent the country in an international sporting event, all provided by PAGCOR.

The PAGCOR Paranaque branch manager Valerio Santos, also congratulated the top three finalists for Pinoy Sports Idols by highlighting the importance of education and sports in gearing the youth towards a better future.

PAGCOR and Pinoy Sports Idols, hosted by TV Icon and taekwondo champion John Paul "Japoy" Lizardo and produced by Timeline Digital Productions, also awarded Bhara and de Jesus the same scholarship grant for being among the top three candidates from the twelve who also vied for the title.

"The Team PSI"

to Pinoy Sports Idols blogger

happy ellipsis! (its official...)

2009-01-22T06:23:00.000-08:00

Being together....

.... for (officially) more than a year now (5 years and 3 months not so official)...

....is like......

.....a comma (,), a question mark (?), and an exclamation point (!)... half-expecting a period (.) to surprise us, or a dash (-) to throw us off course... but really, an ellipsis (...) is really not that far-fetched...

so happy ellipsis for us!

We are officially sharing this multiply account! hehehe.. yun lang po..

What if I die?

2009-01-15T04:42:00.000-08:00

Just an idea.

Hindi ko naman gugustuhing manakot or kung ano man. Naitanong ko lang yan sa sarili ko... what if lang...

I am sick right now. And natatakot na ako na baka malala na nga siyang talaga tulad ng sabi ni mama (that is why I hate doctors and hospitals. Kasi maraming namamatay sa hospitals at ang doctor pag nagsalita, may finality.). Natakot ako noon pa man pero hindi tulad nito. Ngayon ko lang narerealize na kailangan ko nang harapin ang takot ko at magpatingin sa doctor.

Yesterday dito sa office, I went to the bathroom to relieve my self ng sakit ng tiyan. Puting puti yung bowl kaya naman sobrang takot na takot ako nung makita ko yung bowl na sobrang pula. As in super duper bright red. Nagkaroon lang ng split second na pagiisip ng marealize kong my ghad! dugo ko na ang nilabas ko! As in hindi lang kakarampot! parang isang tabo na ata yung nailabas ko sa dami! and the worst part is, Im not exagerating!

Matagal ko nang iniinda itong sakit na ito. Highschool palang ako nung magsimula siyang mangyari. 3rd year HS. Noon bata pa ako para aminin ito sa magulang ko. Takot na kung anu sabihin nila o pagalitan nila ako o anu man. Basta takot ako. Kaya hindi ko nasabi sa kanila. I just went to our med books sa bahay for self diagnosis and found three probable sakit kung symptoms man ito.

1. CONSTIPATION: as in major constipation. Hindi naman kasi kadalasang nagdurugo ang colon sa minor case of constipation hindi ba? and ang alam ko masakit ang constipation. Mahirap maglabas at masakit. Pero sa case ko hindi naman ganoon kasakit at hindi ganoon kahirap. Kaya maybe hindi ito ang hinahanap ko. AT hindi pala nagkakaroon ng blood excression sa constipation.

2. ULCERITIVE COLITIS: ito ang pinakamalapit na sagot sa mga katanungan ko. ULCERITIVE COLITIS. Inflamation ng colon dahil sa unknown reasons. Kadalasan sobrang cafaine, nicotine, stress o may isang emotional trauma ka lang kinakaharap raw ang dahialn. Weird. Emmotional lang ang basis. ganun din ang symptoms. Panghihina ng sobra to the point na makakatulog ka nalang o magcocolapse sa kahinaan (nangyari kahapon sa akin!), Super major blood excressions, anemia, weight loss, skin lessions, etc. Kampante na sana ako ng may dagdag na next stages. Pwede raw siya mag lead to 2nd degree infection since baka pasukan ng bacteria ang blood stream through colon or...

3. COLON CANCER: Too far fetched? I don't think so. Dahil pareho din siya ng symptoms ng UC (top). Stomach cramps, constipation, Hematochezia (bloody stool), anemia, gas, at kung anu ano pa. Hindi ko na sana papatusin ang probability na ito ang hinahanap ko dahil sa genetic din ang colon cancer nang marealize ko, namatay ang lolo ko sa mother side ko dahil sa colon cancer. Scary aye? Ganyan ang napapala ng self diagnosis. Paranoia. Praning.

For years now pabalik balik lang ang pagdumi ko ng dugo. I went through college and sa mga natetext kong mga tao noon na may sakit ako and all, totoo po lahat ng iyon. Natatakot lang ako sa kalagayan ko kaya kailangan ko ng karamay.

Sinabi ko na rin kay mama nung college ko yung dugo sa dumi ko. And, noting the fact na namatay father niya dahil sa colon cancer, iniyakan niya ako. Pero hindi ko alam kung ano ang nangyari hindi natuloy ang kung anu mang check-up. kaya hanggang ngayon, self diognostics pa rin ang ginagawa ko. Pero hindi ko na kayang matakot ng ganito sa tuwing mangyayari sa akin ito. Sa buhay talaga ng tao madalas kailangan talaga ng finality. Kaya naman doc asan ka na? Kailangan na kita nang magamit ko naman itong medicard ng kumpanya!

THE MOST DISGUSTING CREATURE!

2009-01-15T01:35:00.000-08:00

I have seen worms, maggots, insects, rodents, etc. but nothing can be compared to the number 1 most disgusting creature that, could ever lived this planet!

It maybe fictional or probably a hoax but the idea of it can make any one sick to the core!

And the number 1 most disgusting creature ever is...... *drumroll*

THE RAT KING

Rat kings
are phenomena said to arise when a number of rats become intertwined at their tails, which become stuck together with blood, dirt, ice, or excrement. The animals reputedly grow together while joined at the tails. The numbers of rats that are joined together can vary, but naturally rat kings formed from a larger number of rats are rarer. The phenomenon is particularly associated with Germany, where the majority of instances have been reported.

Most authors presume the creatures are legendary and that all supposed physical evidence is hoaxed[

citation needed], such as mummified groups of dead rats with their tails tied together. Reports of living specimens remain unsubstantiated. No known scientific study has been performed on this topic yet. (WIKIPEDIA url: http://en.wikipedia.org/wiki/Rat_king)
Salamat sa Brewrats (10PM-12MN @ 99.5 RT) at pinasaya niyo nanaman ang gabi ko!

GRRR!! sa mga nagpost nito! nakakahawa kaya! hehehe.. ANU TAWAG MO SA AKIN?!

2009-01-13T08:14:00.000-08:00

GRRRR!!!!! Hindi ko na kinaya ang temptation! Hindi ko talaga balak maganito pero wala eh sinaniban na ako ng kung anung nilalang eh at ginagawa ko na siya.... Leche na tag ako sa iyo Keavy hehehe...

Rules:
1. List the names that you are called by and name the people who call you by these names.
2. Tag ten others to do the same thing, paste the link of your entry on their guestbooks.

Rex-sa mga makaluma at pangmatalagalan ko nang mga kaibigan. Mga walang kakupas kupas!

Caloy/loy/balong- tawag sa akin ng pamilya ko

Fa-ding-tawag sa akin ng kapatid kong si Kheng kheng (kala mo ah mas mabaho tawag sa iyo!)

Urbano-tawag sa akin ng nanay ko paginaasar nila ako sa katabaan at katamaran ko sa bahay (eh nakakatamad naman talaga eh).

Carlo-tawag sa akin ng mga kamaganak ko

Aso/Brownie/woofwoof- tawag sa akin ng mga kabatch ko sa Don Bosco. Mga hayop kayo gang ngayon nakakatrauma hahaha..

Fhadz- imbento kong pangalan ng college. Trip lang. nakakasawa na kasi ang Rex (at oo pang aso siya kaya goodluck)

Fhadoodles-tawag sa akin ng karamihan sa mga kaklase ko.

Ex-boyps/ex-boypren- ang nagiisang samantha sanchez

Fadrino-tawag sa akin ni sam nung tinawag ko na siyang samuel.

Beh/Pa- tawag sa akin ng taong pangarap kong pakasalan.

Kapatid-marami kayo sa totoo lang pero exclusive siya para sa dalawang taong kadikit ko simula'simula pa... Tek and Myx. The origs.

Kuya- hindi ata kakaya sa phonebook ng simcard ang lahat ng tumatawag sa akin niyan kaya hati siya sa dalawang categories:

Kuya rex- ng mga kapatid ko sa barkada. Mga hindi na maaalis sa sistema kong personalidad buhay man o patay.

Kuya Fhadz- ng mga taga UST na mas bata pa sa akin.

Sir- tawag sa akin ng mga taga comelec. Nagmuka lalo akong matanda

Dada-tawag sa akin ng nagiisang Bea Gabronino

Tatay- tawag sa akin ng pinaka na si Lean Panganiban

Pards-hi pards! hehehe.. the one and only Anggegay

Kambal- ang kahati ko sa mga kaklase ko ng kaarawan, Shielastar!

Pad/super pad- taguri sa akin ng super fwend kong si Joey ber dela Rosa

Padsy-tawag sa akin ni Pat Ocampo

Hunnie- hindi na talaga nagkupas! ang tawag sa akin ni Ms. Faith Baul!

Sweetie-naku malamang may magselos di ba Kristine Liu!

Boypren- Isa ka pa gurlpren--Arene Arcega

Fudge- mga kaklase kong hindi ko na maaninag at makilala (nakasuksok na sa memorya ko eh pasensya)

Hot Fudge-di ko matandaan.. Carol? Steff? Lyndon? basta isa o karamihan sa inyo.

Mr. Fhadz- Lyndon ikaw ata tumawag sa akin nito!

Chair- Richard Manaois

Kuropad- kombayn porses ni Avery Salaya at Jon de Chavez

Buddy- ampon man o orig--Estar Suma-oy, Marga Sumayao, Tin Ortillo, Barbie Romero, Mingu

Kuya Evil 2-tawag sa akin ng nawawala kong kapatid (lil sis) na laging nakakasira ng sapatos.

Oh yan muna. bahala na kayo magtag ng sarili niyo matatanda na kayo.. hehehe..

A DIALOGUE WITH MYSELF (kasi dapat andun ka)

2009-01-08T04:32:00.000-08:00

ME: alam mo na ba?

SF:......................

ME: Syempre hindi... asan ka ba lately? lagi ka nalang nawawala... asan na yung laging pumupuno ng inbox ko?

SF:......................

ME: O yung taong laging may hinanakit sa buhay?

SF:......................

ME: So ganun nalang ba? Alam mo namang pag gusto ko ng kausap ikaw at ikaw at ikaw ang uunahin kong piliin kaso...... wala ka eh.

SF:......................

ME: Nagbreak kami. Pero nagkabalikan na rin... ng hindi mo din alam...

SF:......................

ME: Nakakaselos naman talaga yang pinagkakaabalahan mo ngayon... bakit ganun? talaga bang nawawala ka na?

SF:......................

ME: kahit besty mo hinahanap ka na ah.... O well... sana naman kahit isang segundo nagawa mong isipin akong super friend mo...

SF:......................

ME: asan na yung date natin? wala na siyempre.. ni di ka na nagpaparamdam eh.. di ba?

SF:......................

ME: alam mong hindi ako nagtatampo pero.. nakakatampo lang na sasanayin mo kaming anjan ka tapos biglang ganito na kami yung naghahanap tapos ikaw naman yung nawawala.. ng biglaan.. ng walang pasabi.. ng walang kaabog abog..

SF:......................

ME: ni hindi ka man lang nagbye o nagsabing "o mawawala muna ako sa universe niyo ah" wala.. basta isang araw bigla ka nalang nawala...

SF:......................

ME: Ang masakit pa, ang dami ko nang halos pagpaparamdam sa iyo pero ni hindi mo ata napapansin..

SF:......................

ME: ni wala na akong alam sa iyo kung asan ka palagi.. haay.....

SF:......................

ME: Oo nah.. naiintindihan ko naman eh.. Busy ka. pagod ka lang palagi..... ang layo layo nga naman ng pinagtatrabahuhan mo..

SF:......................

ME:tama nga sila...

SF:......................

ME: 90% ng mga kaibigan mong may love lyf na...

SF:......................

ME: di ka na rereplayan ..

(para kay JVdlR)

Bukam-bibig

2009-01-07T02:29:00.000-08:00

Buti nalang naging pipe lang ako. Hindi bulag o bingi. Pipe. Dahil nakakarinig pa rin naman ako kahit papaano. Kung baga hindi ako ganoon kabaldado para kaaawan ng mundo. Hindi ko rin ilulugmok ng sobra ang sarili ko.

Maganda raw ako para sa isang pipe sabi ng bestfriend ko noong nasa kolehiyo ako. Mukha daw akong bata para sa ganda ko. Sabagay. Siya din ang nakauna sa akin. Malandi kasi ako eh. Hindi kasi uso sa isang tulad ko ang marami pang dakdak. Kung kakana, kanaan nalang wala nang kung anu-ano pang ritwal.

Nagawa namin yun sa kwarto ng kuya. Malaki kasi pagnanasa ko sa kuya ko. Bukod kasi sa napakasustansya niyang hubog at disenteng mukhang binuo ng pagaaral niya sa PMA, napakganda din ng boses niya. Malamang mandire ka sa sinasabi ko. Hindi rin kasi normal para sa ibang tao ang mga trip ko sa buhay. Sanay na akong pandirihan at pagdudahan ng tao. Hindi naman kasi maganda ang pagpapalaki sa akin. Yung nalang din ang lagi kong rason sa lahat ng sinasabing kasamaang nangyayari sa akin. Pipe na nga, puta pa.

Hindi kami madalas magkita ni kuya. Wala na rin kasi me natatandaan noong bata pa kami. Hindi ko natatandaang nagkaroon ako ng ina o nagkainteres sa akin sa kahit anung paraan ang heneral kong ama. Yun nalang din siguro ang dahilan kung bakit parang hindi ko gustong kuyahin lang si kuya. Minsan lang kasi kung umuwi siya dito sa bahay. At kung uuwi man siya, walang makakaalam dahil may pagkapusa tong si kuya. Biglaan kung sumulpot. At siguro din malaki din masyado tong bahay para sa aming tatlo ni daddy.

Namatay si mama nung ipinanganak niya ako. Kaya siguro palagi kong nararamdamang nasa akin sinisisi ni daddy yung nangyari. Ni hindi ko naramdamang tinuring niya akong anak. Simula nung pagkamulat ko sa kamunduhan ng lahat katulong at yaya ko na ang nakasama ko. Wala akong family affair na maipagmalaki sa mga kakilala ko. Parating ganoon. Birthday ko kung wala ako sa putahan nasa bahay lang ako.

Nahuli ko dati si kuya noon na may katalik. Hindi ko naman sinasadya. Kasi kadalasan naman kapag namimiss ko siya o kung wala talaga akong magawa sa buhay, sa kwarto niya ako natutulog. Ng palihim. Ng patago. Para kasing pag andun ako para ko na siyang katabi. Nagkataon lang din na naiwan niyang nakabukas yung pintuan at di ko namalayan yung liwanag na nagmumula sa mga singit singit ng kanyang pintuan. Ganoon pala siya kung mangromansa--nakabukas lahat ng ilaw. Parang may photo shoot. Parang umaga sa liwanag. Hindi kasi ganoon yung naiimagine ko kapag nanaginip ako ng gising habang dumadayal sa kalangitan. Mas parang kagana gana kasi kapag yung dilaw na lamp shade lang yung nakabukas. Bumalik nalang ako sa ulirat ko noon ng marinig kong sinisitsitan ako ng kuya. Yumokod nalang ako't libog na sinarado ang pintuan. Diretso sa kwarto at makatulog sa isang napakagandang panaginip.

Parang walang nangyari kinaumagahan noon. Nginitian niya lang ako nung mapadaan ulit ako sa kwarto niya. Hindi din naman siya pala kwentong tao eh. Yun din ang isa sa mga gusto ko sa kanya. Kasi parang pag ako ang kausap niya, pinipilit niyang wag din magsalita--yung tipong gusto niyang pasukin ang utak ko para maintindihan kung ano ang gusto kong sabihin, kung anong nilalaman ng utak ko. Sana kahit minsan nasabi o naipakita kong siya ang mahal ko.

Nakakatuwa. Dapat "naipakita kong mahal ko siya" ang sinabi ko. Para hindi naman mayanig ang napakalinis mong mundo. At paniguradong titiklop sikmura mo kapag sinabi kong nagtatago ako ng damit niya sa kwarto ko. Ganoon lang ako kaadik sa kanya.

Ang mahirap lang sa gwapong kuya, para ka na ring nagkaroon ng perfect ex--ang hirap humanap ng mas- sa pinaka-. Ang hirap makahanp ng boypren. Kaya wala pa akong boypren eh. Kung sa bagay. May kapansanan ako. Marami naman diyang mga bilat na kayang humaling-hing. Hindi tulad ko. Sinubukan ko dating humaling-hing na animo'y sarap na sarap ang kaso nagtunog dumidigwa o animo'y nasusuka ako. Nakakadire. Nakakaturn-off. Sino nga ba naman ang may gusto nun?

Kaya kung may nabiktima man akong makati, hindi nalang ako nagsasalita. Ayos naman sa kanila yun kung sa bagay may maipagmamalaki naman akong kagandahan. Kaso para lang naman sa isang tao ako nagpapaganda eh.

Sa mga pinakamalungkot na tagpo ng buhay ko madalas may kasama akong imaginary friend. Yung gwapo. Yung kamukha ni kuya. Tulad ngayon. Kuwari kausap ko yung kakambal niya. Kuwari kasama ko siya. At least sa ganoong paraan parang nakakapagsalita ako. May nakakaintindi sa akin. May naiingayan sa sigaw ko. May nadadaldalan sa akin.

Tulad nga ngayon, ako lang magisa dito sa kwarto ni kuya. Binabasa ang diary niya. Asa likod lahat ng mga numero at pangalan ng mga nakatalik na niya. Parang koleksyon lang. Natuwa ako sa isa. Kapangalang ko. Pero iba siyempre ang numero ng telepono. Naghangad naman ako na magibang tao. Pero malamang kahit na magibang tao ako ngayon hindi ko na mararanasan ang naranasan ng mga nakasulat dito. Hindi na kasi makakauwi dito si kuya.

Ginusto ko na sanang gilitan sarili ko pero busy ako sa kadadaldal dito sa kambal ni kuya. Wala na itong nasabi kundi "... hindi pa nakakaboundary sa iyo ang mundo.. pepe ka...."

(para kay Cel)

HELP ME PLEASE!!! IM BEGGING YOU!! TO ALL OF THOSE WHO CAN READ THIS! PLEASE HELP!

2009-01-05T11:54:00.000-08:00

I'm searching for a lost friend and I really really hope you could help me... She's actually a lil sister to me and I really really really miss her...

Well, she's cute, has small feet, always an the go, looks too young for her age, looks to old for her body, loves to party, love elephants, understands tagalog but always speaks in english, she's talkative and fun to be with but lately very off and cold as if the whole world did something bad to her... what the hell happened?!

We used to go out frequently together.. That part I always remember...

She's one of the few person I could trust with my deepest darkest secrets, one of the few people who got the chance to meet my family, my dogs, my relatives; Loves ice creams and is still practicing eating ice creams in cones, not a fan of pork, likes yakisoba pancit canton, always running from her driver, and always running late, always lost and have troubles with commuting, wants to quit but never a quiter. She cried once, frustrated by something that involves UA&P.

Oh yah! I remember! She ate her grandpa! gave her parents a fright and me and yan the greatest laugh of our lives. We'll a few people would notice that. My parents was furious that night for laughing so loudly but they end up laughing their hearts out when they heard her story.
She has a thing with bald guys (ooohhh!!! I remember the smileys!); hates walking in front of med (for reason I could not tell anyone). She made me cry once, in the 4th floor of the UST library... I cut classes just so I could hear her story.. The second time she made me cry was when she (with yan) kicked me out of my own bed, in my own room, in my own home. I remember bumping my head when I fell out of my bed.

I remember! She bought us (me and yan and my whole family) 100 plus peso worth of yakisoba which I ate, She gave my mom a cake which I also ate; Gave me and yan the greatest monthsary gift we had (a black forest cake which I ate); She's the one I hang out with in Ateneo with Mark in one of our impulsive trips... A friend took a picture of us their I remember... (the lil missy on the right)

I remember a lot about her. After all she's one of my closest. But I doubt she remembers anything. That is the reason I need your help.

The weird part is its not just me who's looking for her. There's her buddy, her ate yan, my sisters, even choco (my dog she used to cuddle and call "Halika" in slang)! Everyone's been wanting to know something about her.

If you know her, if you know where she is, if you know how to contact her please do let me know or you could let her read this. Let her know someone is looking for her. Let her remember people are dying to hear from her. I really really hope you could help..

Thank you so much....

Nalaglagan, naagasan, nakunan, startalk (ang chismis sa pagkamatay ni angelo)

2008-12-22T06:44:00.000-08:00

Hindi ko nalaman kung anung gumising sa akin pero hindi ko rin maintindihan kung bakit ako biglang napabangon sa kama ko. Siguro narinig ko ang pagngawa ng 17 years old naming kasambahay. Kasambahay kasi hindi kami naghahire ng katulong. Most of the time kasi nagaampon kami ng kamaganak para tumuong sa amin sa mga gawaing bahay.

17 years old siya. Bata pa para magtrabaho. Siguro dahil dun din kaya hindi pwede siyang tawaging katulong. Actually she's our Granny's nanny and at this point ito ang pinaka (and i mean pinaka) daring and difficult job there is! 17 years old, and 6 months pregnant.

Pumasok siya sa amin na one month preggy... (huwag niyo akong titingnan ng masama! loya sa asawa ko mga pasaway!) at pilit niyang nililihim kahit na katawan niya mismo ang nagsusumigaw. On her 6th month, hindi na talaga niya maitago ang paglobo ng sinapupunan niya. HIndi na talaga pwedeng itago sa mga patong o mga panali ang tiyang nilugaran at tinitirahan ng kanyang anak.

Bata pa siya para maging katulong at maging ina. Siguro hindi na uso ngayon ang kabataan at maagang namumulat sa kamunduhan ang mga kabataan. taena. anu bang pinanunuod ng mga ito sa TV!?
Nung gabing yaon, itinakbo siya sa ospital dahil sa pananakit ng tiyan niya. Buong araw niyang ininda ang masakit daw na pagkirot ng sinapupunan niya. At dumugo na rin ang hindi pa dapat dumugo. Naglawa na rin ang hindi pa dapat maglawa. Pagdating sa ospital, tinurukan siya agad ng unang dose ng "pampakapit." Sa totoo lang hindi ko alam kung anu ang pampakapit o kung anung ginagawa nito sa bata para mapakapit siya. Pero ito rin kasi ang una sa dapat ay buwanang dose (kasi naman lately lang niya sinabi eh di ba?) ng pampakapit at kung anu anong gamot na dapat ay noon pa niya dapat iniinum. Pero kahit ang kapatid kong 3rd year nursing (na may background sa OB at maternity) at hindi napansin ang signos--ang first stage.

Dapat magsisimbang gabi ako ng umagang iyon. Pero dahil sa nakainom ako dahil napilit ng lasenggA (hindi typo yung A) kong kapatid, KO ko lang tinarayan ang kalabit at tawag ni mama. Pareho kami ni papa palang naiwan dahil siya din napainom na wala sa kundisyon (anak ng! dalawa kaming lalaki ng pamilya ang napatumba ng kapatid kong babae!). Umalis ang tatlong babae ng pamilya para magsimba ng magsimula ang lahat.

Gumulo ang buong mundo ng yung mismong lola ko (na hindi nakakaakyat ng second palapag) nakaakyat para lang gisingin kami ni papang himbing pa rin sa pagtulog. Masakit daw ang tiyan ng alaga naming buntis. manganganak na raw siya.

Napatayo na ako agad at napasugod sa sala (kung saan siya natutulog para mabantayan ang pasaway kong lola na naghahalughog ng bawal na pagkain sa gabi dahil diabetiko siya). Andun siya. sumisigaw sa sakit. hindi pa niya oras pero nabasag ang katahimikan ng malamig sa gabi sa malakas niayng magngawa. Hindi ko alam ang gagawin. Hindi namin alam ni papa ang gagawin. kaya't ginawa lang namin ang alam lang namin gawin--humingi ng saklolo.

Ang storya, nagsimula nanaman palang manakit ng tiyan nitong alaga namin. Sa pagaakalang umatake nanaman ang UTI niya, umihi siya. At sa pagiri niya, ibang tubig na pala ang iniiri niya--ang bahay bata. Muntik na niya palang maihi ang anak niya papalabas pero nang madiskubre niya ang nangyayari, pinigil niya ang tuluyang pageject ng bata palabas sa mundo nang hindi pa siya handa.

Tumakbo ako papuntang simbahan para hanguin ang mama at mga kapatid ko. Si papa, nagstart na ng makina ng van. HIndi ako makapasok ng simbahan. Dahil napakaraming tao, at nakapang tulog pa ako (literal na naka pajamas pa) kaya sinubukan kong itext. hindi gumana. Tumawag ako. Ala nga pala akong load. Tinext ko ang asawa kong kasalukuyang gising. Siya ang tumawag. Paglabas nila mama, takbo na kaming lahat pabalik ng bahay.

Binuhat ko si Joji at sa mismong pagkapit ko sa likod at sa binti niya, tumulo na ang dugong matagal niyang pinigilang lumabas. Asa shorts na raw ata ang anak niya. Anak ng.. wag ngayon. wag ngayon. 15 minutes kami na dapat ay 30 sa normal na buhay bago nakarating ng ospital. wala na ang hilab ng tiyan ng alaga namin. Punong puno ng dugo ang van. Wheelchair ang sumalubong sa amin papasok ng ospital. Ayaw umupo ng alaga namin sa takot na maupuan niyang maupuan niya ang anak niyang nakalaylay ng mga oras na iyon sa shorts niya. Panigurado. Patay ang bata.

Pinakita ng nurse sa amin ang bata (fetus). Kulay gray. Mukhang alien. Mukhang naghirap. Mahaba. Malaki na. Kumpleto na ang buong katawan (pwera daw sa lungs at mata sabi ng kapatid kong nurse). At sa mga oras na iyon, lungkot at takot ang naramdaman ko. Lungkot na hindi pa handa ang batang ito sa mundo. takot na baka hindi lang ito ang huling beses na makasaksi ng ganito. Dahil sa pagkakataong ito, hindi ko na kaya, pano pa kaya kung..... (supla! wag naman sana!)

wala kaming lalagyan para sa baby--walang garapon at alcohol. Adult diapers lang. Kaya kahit ang bigat sa dibdib, inilagay namin ang kumpleto nang halos kataw ni angelo. Tao na ito. Tao na ito. Yung ang tumakbo agad sa utak ko. Kaya karapatdapat ituring na tao. Hindi man kami handa sa lalagyan niya, sinigurado naming maghanda sa kalalagyan niya.

Para pala kay B ah!

2008-12-18T12:22:00.000-08:00

Wala lang. Natipuhan ko kaninang maghanap ng globe, paikutin ito at biglang patigilin ito sa pamamagitan ng daliri at viola! Maldiaga... Siguro kung hindi lang ako nagmamahal ngayon (at masaya at proud kong sasabihing kabilang ako sa quota) sasabihin kong masarap dun. Dahil kung tutuusin halos 90 percent ng mga kapighatian dito sa mundo ay dahil sa pagmamahal. Well, 90 percent din siguro na kasiyahang kahit minsan, ngayon o magpakelan pa man ay napabilang ka din sa grupo ng umiibig. Kahit na kalimitan ikaw ang isa sa mga spokesperson ng mga Capital S o mga Bros.... Pero tama nga nga si Irene with her superb memory (damn girl what's wrong with you!?) sa memorya lang naiinlove ang tao.

Matinik ang konseptong inupakan ng idolo ng lahat na si Direk Ricky Lee. Marami kasi ang tututol sa theorya niyang isa lang sa limang nagmamahal ang talagang magiging masaya. Well, sabi nga ng pinakapaborito ko sa 5 main character ng libro na si Sandra, "Relative naman ang pagiging masaya..." Bukod sa fact na "relative" nga niya ang kanyang kapareha sa kanyang tagpo, masasabi kong tama siya. Dahil na rin siguro self professed Stoic ako at naniniwalang ang kasiyahan ay hindi naidudulot ng external factors kundi nabubrew ng internal aspects ng pagkatao tulad ng attitude. Pero isa siyang (si Sandra) malaking tama dahil sa huli naipakita na sa storya lang maaaring sabihing hindi ka masaya dahil dito, may katapusan ang lahat. Ang gulo pero ang gusto ko lang naman talaga sabihin ay nasa tao kung ito ay mananatiling malungkot o pipiliin niyang maging masaya.

Isa sa mga paborito ko sa lima, ang tunay na B ng buhay ni "Awesome me" Lucas, si Bessie na ang existence ay madedescribe lang sa tatlong salitang pekpek, pakpak at pokpok, ang nagparating ng sinasabi ko. Ebidensya ko ay ang tagpo kung saang nagkaharap (kahit na hindi ko masasabing tunay ngang nagkita ang dalawa) ang Bessie sa totoong buhay, at ang Bessie na binuo ni Lucas na nagpakita na ang totoong tao nagbabago at ang ang naisulat na karakter nabuburo: Ang totoong tao nagiging masaya o malungkot at ang storya at gawa gawa lang ng memorya, malungkot o masaya na forever base lang sa kung paano isinulat ng manunulat. At itataga mo yan sa boobs ni Manang Belen!

Halos anim na araw kong binasa ang libro. Tama nga si Jaymar, you can't have enough of it at mahirap pakawalan. Kaya sinigurado kong untiuntiin ang pagngasab ng napakasarap ng putahe na ito. Dahil bubusugin ka nito sa temang hindi mo aakalaing pagkakainteresan mo. What a great way to start your career as a novelist! Congrats po DRL!

Natawa lang ako noong huli nung nagaklas ang cast and crew ng libro sa manunulat nito. Dahil sa totoo lang, nangyayari din sa akin ang mga ito. Sa pagiging submissive ko pati yung mga nililikha ko pinangungunahan ako. And sa aspetong ito ng Para kay B, masasabi kong napakarefreshing para sa isang manunulat ang makaharap ang isang kung sumulat ay akala mo'y si AJ, walang inaanong boundaries, walang batas na sinusunod at walang sinisinong pinuno. Gwapo man siyang bakla ay matindi itong magmaganda. At masaya siya kung sino siya. Bakla.

Sa mga nagparating na may isang librong ganitong isang certified Capital S na gawa salamat. Kay Jaymar na naghikayat na ilalampaso ng librong ito ang 4 na series ng Twilight (o wag niyo akong tingnan ng masama. Entry ko to kaya wala kayong paks) salamat. Kay kuya lyle sa pagpopose sa facebook na kasama ng librong ito (dahil kung hindi ko nakita yung pic mo, hindi ko malalaman kung anu hahanapin ko sa National Bookstore) na aakalain mong siya ang nagsulat, salamat. Kay ma'am Faye sa pangungulit kina Micah na basahin ito (sabi niya sabi mo maganda siya kaya) salamat.

Sa mga hindi pa nakakabasa at hindi marunong bumasa (teka panu mo binabasa tong entry ko kung di ka marunong bumasa) siguro simulan niyo nang maghanap ng kopya. Malay niyo makita niyo ang sarili niyo sa librong ito. Naghihintay sa tulay ng San Ildefonso, saksi ang mga kerubin sa may arko, hinahanap ang kung sino mang bubuo sa pagkatao niyo... Hindi ba masarap maging masaya? Ede wag kayo umibig! Choosy ka pa eh!

Photo mula sa site ni Jhey ang misiz ng blogspot (palihim na pasasalamat sa iyo. Ala lang para maiba naman. hehehe.)

My Christmas Wish...

2008-12-17T08:54:00.000-08:00

Peace on Earth? masyado naman na yatang generic yang wish na yan. Dahil para sa akin, hanggat may tao dito sa mundo ay isang makatang pilosopiya (meaning isang imposibleng ideya) ang peace on earth. At tingin ko sa dami ng mga nilalang ngayon na gumagamit ng free will, masyado nang komplikado sa diyos natin ang pagbigyan pa ang isang dambuhalang hiling tulad ng Peace on Earth.

Ang kelangan ng bawat isa ngayon ay peace of mind. Yan na siguro ang pinaka magandang maireregalo sa akin kung nagkataon. Peace of mind na makukuha lang sa assurance na ang lahat ng bagay ay mapupunta sa dapat kalugaran, sa dapat kahinatnan. At ipinagdarasal ko na sana lahat ng tao sa mundo magkaroon ng kahit isang araw na walang dread, worry, fear, at insecurities at mamuhay ng payapa. Kahit isang araw lang. At panigurado ako. Matikman lang ninuman ang sarap ng kapayapaang yaon, panigurado kong hahanap hanapin ito ng sinuman more than money, more than power, more than anything.

Natagpuan ko na dati ang kapayapaang sinasabi ko a few years back. At ngayon masasabi kong nahulog ko siya kung saan sa daan at I'm retracing my every steps back para mahanap ang kapayapaang yaon. I need it in my life right now. I need it more than anything else.

Sa buong buhay ko, dalawang beses ko lang naingkwentro ang sinasabi kong kapayapaan:(1) sa simbahan at (2) kay Marianne. At itong dalawang ito ang pilit kong hinahanap sa mga oras na ito. Ang isa, andjan lang palagi, ang isa, pinapangambahan kong mawala.

Sa simbahan ko unang naintindihan ang tunay na kahulugan ng kapayapaan. Dito ko nadiskubre ang kapangyarihan at importansya ng mabuhay sa payapa. At malaki ang utang ko sa mga taong naging parte ng pagdiskubre ko noon. Salamat. Ngayong pasko, dahil good people kayo, malulugi si Santa sa inyo.

Kay Marianne ko unang naramdaman ang tunay na kahulugan ng kapayapaan. Isang pagkakataong kahit kelan hindi ko malilimutan nung nakatulog ako ng kaakap siya sa isang malamig na gabi magiisang taon na ang nakalipas mula ngayon. Sabihin man ng mga tao na nagdadrama ako pero sa totoo lang napaiyak ako dahil ngayon lang ako nakaranas ng ganoong kasiyahan at kapayapaan. HIndi ko na mabilang ang pagkakataong napasabi akong I LOVE YOU sa kanya pero hindi pa rin ito sapat para masukat kung gaano talaga.

Ang Christmas wish ko ngayong pasko ay para kay Marianne--ang aking nagiisang kaligayahan. Sana ngayong pasko, mapasaiyo ang anu mang hinihiling mo. At sana matupad ang lahat ng pangarap mo. At sana maging masaya ka sana dahil you deserve all the good things life has to offer. You will always be the best thing that ever happened to me. You will always be perfect for me. I love you and I miss you. Sana ngayong pasko kung anu man ang pinagdadaanan natin matapos sa isang magandang tagpo.

Marahil masasabi mong ito nanaman ako sa mga selfish blogs ko na nagsisiwalat ng walang kapararakan kong gusto. Well, blog ko ito at ito ang Christmas wish ko.

There is really something in this xmas!

2008-12-16T02:51:00.000-08:00

Damn!

4 accounts of heart failures, 6 victims of heart attack, 2 casualties, 2 fatalities...

anung nangyayari? bakit ba naglalaglagan mula sa langit ang mga kanina lang ay naglipanang mga lovebirds?! anung meron at nagbagsakan ang kita ng mga bulaklak, chocolates, at kung anu anu pang pasweet ngayong pasko?! at bakit kung kelan malamig saka kinakapos ng mula sa mga nararapat na tao ang mga samabayanan?

I witnessed 4 relationship threatening events. sa panahong dapat umuulan ng pagibig bakit nagpapakabitter ang mga tao? bakit bakit bakit? anung meron sa paskong ito?!

I bet hindi lang itong apat na ito ang nasa listahan ng sinumang may masamang hangarin ngayong pasko. kaya everyone, please tighten your grip on the people you hold dear. This is going to be a messy christmas! brace yourselves and pray!

Surely, there is something in this christmas!

Simbang Gabi (bulalas ng tunaw na pananaw)

2008-12-15T06:52:00.000-08:00

Sa pagyapos ng malamig na hangin hindi ko na nakayanan ang bigat ng damdamin..

ang kurtina ng bus na sinasakyang paluwas ng maynila tuluyan nang binasa

ng luhang kanina pang sumisiwalat sa katangahang nagawa.

patawad..

patawad sa hindi makatwirang pananakit.

patawad sa pambihirang kasinungalingan.

patawad sa hindi pagiging perpekto at pagiging pinakamalaking sakit sa ulo,

sa iyo, sa akin at sa lahat ng malapit sa iyo.

Pero sa totoo lang, walang kasinungalingan

sa matagal nang sinasabing

ikaw lang, habang buhay, hanggang mamatay sa iyo lang

na ikaw lang ang mahal, anu pa man ang katangahan ang umatake

sa relasyong 4 na taon at 2 buwan..

sa ngayon hahayaan ko munang mamamatay

sa sarili niyang ningas

ang tigas at kasuklam suklam na nararamdaman..

patawad..

sa hindi mapigilng pagalpas ng hagulgol ko sa kung san man

sa hinid makatarungang katangahan.

sa hindi matanggap na tinatamasa..

kung asa ICU kaya ako iba ang naging tagpo?

kung paanod ako dito sa gulong sa EDSA, iba kaya ang script?

kung matutunan kong matalas nga ang hiwa ng blade iba kaya ang storya?

Hindi mo man maintindihan ang mga dumaong sa iyong ulirat

sa pagpipilit paniwalaan na may kahulugan itong isinulat

wag kang magalala

hindi ka naman kasi masamang

"sabayan mabuhay si HESUS" hindi ba?

Just a question

2008-11-28T11:08:00.000-08:00

I just got curious when I saw this picture posted by none other than Sir Cesar Apolinario in his facebook. There is something familiar about one of his classmates in his UST CA batch. (clue: he is wearing green in this screenshot):

I can't take it and I just needed to ask him. So I did. And I got a confirmation the very next time I logged-in in my face book account.

Confirmed and verified. Its Kuya Jon Montes. Thank God. I can sleep soundly tonight.

Dialogong may pinatunguhan

2008-11-28T06:56:00.000-08:00

Sa isang lugar sa may amin na pwedeng lakarin mula sa bahay

AKO: Bunso! Happy birthday!
SIYA: ...
AKO: I miss you! Kamusta na? Anong bago? Grabe ang tagal ko nang hindi nakadalaw pasensya.
SIYA: ...
AKO: Wow, bago tambayan natin ah. Nung huli kong daan dito hindi pa ganito kalinis at hindi pa ganito kaayos. Haay.. Parang kelan lang noh? Ilang taon ka na ba ngayon?
SIYA: ...
AKO: ... teka. 1987? So 21 ka na niyan! Debut mo nah! painom ka naman hehehe.. Grabe. napabike pa ako ng wala sa oras. Wala pa akong ligo, wala pang tulog o pahinga man lang. See? Ganyan kita kamahal! hahaha.. Oo nga pala. Flowers for you. Oo na mushy! Sus naman ito. Namiss lang talaga kita! Halika nga dito! hahaha... At ito pang isa!
SIYA: ...
AKO: Oh you blow the candles na. WAIT! Birthday wish muna...
SIYA: ...
AKO: Oh game na!
SIYA: ...
AKO: Nahiya pa to oh! hahahaha.. Pero naman last Saturday hindi ka nahiya. Alam mo narinig ka kaya ni papa na tumawag
SIYA: ...
AKO: Buti nga hindi ako napagalitan tulad dati. Nakasarado kasi yung pinto ko kaya hindi ko narinig sorry. Pero naalala ko lang grabe tayo dati magkwentuhan no? Inuumaga na tayo! Gabi gabi ba naman tayo magkausap sa telepono. Walang sawa, walang break break! Wala na nga tayo mapagusapan kaya nagkakantahan nalang tayo halos magdamag. Naalal ko pa nga
nairita ka kasi hindi mo ako makausap dahil kumakanta ako ng 'Habang may buhay'. Natatandaan mo pa? Nakaktawa noh? That was.... 8 Years ago.
SIYA: ...
AKO: Waw, come to think of it 15 years na pala tayo magkakilala! hahaha.. grabe. nene at totoy pa tayo non. Ako siyempre yung nene. hahaha.. ayos lang ikaw naman yung totoy. hahaha..
SIYA: ...
AKO: Naalala ko din nung.. sinubukan kong manligaw. OO KAYA! Wag kang magulo jan! ikaw lang ang babaeng niligawan ko! Si Marianne kasi super nagkataon lang na nainlab na kami sa isa't isa kaya hindi na kailangan ng ligawan. Oo nga pala nagtext siya hi daw kita sabi niya.
SIYA: ...
AKO: wag ka nga diyan! ikakasal na nga kami eh. pero secret lang natin yun. AY YARI! SA IYO KO NASABI! hindi na siya secret hahaha!
SIYA: ...
AKO: anung magpapari? ang sabi ko makikita mo akong nakasotana ng pari bago ka mamatay.... at nakita mo ako noon sa Halloween special ng Imbestigador di ba? ng pari.. bago ka mamatay? di ba di ba? so at least dun natupad ko pangako ko.
SIYA: ...
AKO: isa nalang ang hindi ko natutupad. HIndi pa kita nakikidnap papuntang maynila.
SIYA: ...
AKO: Di bale, soon sama ka sa akin. Mas ayos na ngayon. Sobrang tipid mo kadate. Libre ka sa pamasahe, libre ka sa pagkain, libre ka sa lahat.
SIYA: ...
AKO: wag kang pasaway. nagtitipid ako. haha.. love you bunso! Happy birthday

Leo in the bully's star

2008-11-25T10:46:00.000-08:00

Leo,

You will be pervaded by a sense of dissatisfaction, which will prevent you from facing positively your every day life, so at work, you will take offense at nothing and in Love, you will take up a reserved attitude regarding your partner.

Leo,
You are crazy not to show that bully who's boss. Not because it could shoot that damned arrow at you it doesn't mean you'll live your life cowering below sea level just so you won't be seen. Flaunt that mane man! Growl while you still can! For life is not just gnawing bits of meat or yawing, its facing the thing that makes you're tale shrink to your guts.

Leo,
Stop dreaming of death and start living life. That twin that once tried to slaughter you is right you know? Dream of dying and you'll live longer than expected. Breath, eat, sleep. Smile and show that blood famished teeth (You'll soon have your meat). Be what you're made of and you'll be what you really are. It's that simple. You don't need reason to be king. It's your birth right. Its who you are. It's what others needed you to be.

Leo,
Cast that foolish brain of yours to immortality. And could you please stop whimpering. Its not easy to stay calm when your like a kitten being gagged by a ball of straw. Love what that Lioness is providing. Its all you need and all you'll ever have. Bathe-in that fragrant liquid you call serene.

Leo,
Many knew you took for yourself hundreds of arrows from that demented centaur. But it's you who could weed those out. Or you could sink it in deeper. Its a matter of deciding whether to survive or die.

Guessing game: ang kontrobersyal na katanungan...

2008-11-11T12:10:00.000-08:00

Sino nga ba siya?

Malamang marami sa mga kakilala ko ang malapit sa kanya. Iba kasi ang hatak niya sa mga tao eh. May kung anung elementong nagkukunwaring palamuti sa kanya ang pilit humihila sa mga taong itanong kung “sino ba siya?”

Noong una aaminin ko, hindi ko siya madalas mapansin dahil siguro sa dami ng mga kasabayan niya sa organisasyong bumuo sa apat na taon ko bilang kolehiyo [clue no. 1], eh mahirap namang kilalanin ang bawat isa. Pero nabigla ako ng biglang isang gabi naaninag ko siya, nabigyan ng pansin, natawa sa nalamang hindi nakukuntento ang mundo sa pagbibigay sa akin ng tiyansa para maging masaya at nang mapasama sa overnight rehearsals ng grupo nila [clue no. 2] noong naguumpisa palang sila, alam ko na ito ang taong babalikbalikan ko sa UST para lang makita, makasama at maakap.

Maakap. Siguro yun yung pinakanamimiss ko palagi sa kanya. Dahil sa pagkakatanda ko nasabi ko na rin sa kanya na sa lahat ng taong naakap ko, may isang beses na sa sobrang tindi ng pagkakaakap niya sa akin noon, hanggang ngayon hinahanap hanap ko siya [clue no. 3]. Tandang tanda ko pa nga yun eh...

Akap

Burnout na burnout akong pumasok sa backstage ng Albertus magnus para ayusin ang mga ilaw para sa dulang aLamat. Keaga-aga lahat ng tao nakasimangot at nakanguso sa mga pinagagawa nila noon. Kung sabagay, lahat ata ng tao noon puyat, pagod at sa tinatamasa naming kamalasan sa maraming bagay noong production na iyon, masama ang loob. At nakakahawa. Nakakahawa ang nagyayamutok na kalungkutan ng sa gitna ng lahat ng kabigatan ng nararamdaman, nakita ko siya. At nang batiin ko siya ng magandang umaga (kahit hindi buo sa loob ko ang kasamang ngiti habang sinasambit yun) bigla niya akong inakap ng mahigpit, ng matagal, ng ubod ng saya. [clue no. 3]

Hindi ko na mabilang ang naakap ko sa talang buhay ko pero ang nagiisang akap na ito ang hindi ko malilimutan kailanman. Isang akap na higit sa lahat ng akap. Ang nagiisang yapos na dinaig lahat ng yapos. Nagulat ako. Dahil kahit na pinipilit ng mundo na dapat malungkot ako ng mga panahon na iyon ni hindi ko matangal ang mga ngiting bumuhay sa pinakasusuklam kong taon ko bilang estudyante.

Post it

Tadtad ng post its ang notebook niyang pinagpapasahan ng mga tao palagi [clue no. 4]. kaya naman isang araw sa napakabusy kong araw, natripan kong sadyain ang isang stall sa may Dapitan para ibili siya ng post it. May kamahalan pala siya (para sa mga tulad kong pulubi lalo na ng mga panahong iyon) pero higit pa sa inaasahan ko ang resulta na iyon sa kanya. Hindi ko masabi kung gaano ako kasiya na kahit sa maliit na paraan napangiti ko ang tulad niya. Eh sa tulad kong pasweet, minsan lang ako makatikim ng ganoong appreciation kaya naman nabighani nalang ako sa kabaitan niya. At sa mga panahong iyon, bumaliktad ang lahat dahil sa halip na siya ang magpasalamat, ako ang napabulong sa sarili sa pagpapasalamat sa kanya sa pagpapakita sa akin na masarap mabuhay sa mundo kahit na gaano siya nakakabadtrip kadalasan (wag ka magalala, nakatabi pa rin sa akin yung mga Post-its messages mo sa akin. Di ko magagawang balewalain yun eh. Hindi ko alam kung bakit) [clue no. 5].

Debut

Siyempre sa buhay ng lahat ng mga babae sa mundo, hindi mawawala ang debut. At siyempre andun din ako. Hindi ko ata magagawang pabayaaan nalang iyon [clue no. 6]. At mas lalong hindi ako makakapayag na hindi ako makasama sa pinakamagarbong birthday celebration sa buhay ng isa sa mga pinakapaborito kong tao sa mundo.

Tulad ng inaasahan, tinadtad mo ng pagpapakita kung gaano ka kaswerte at naandito kaming lahat pero hindi mo lang alam, kami ang maswerte at hindi lang ako ang nagiisang tao na magsasabing napakaswerte namin dahil may kilala kaming... (muntik ko nang masabi pangalan mo!) na kahit kailan magiging parte malaking parte ng buhay namin. Salamat.

Takure ni Emily

Ang pinakamatinding clue ko na atang pwedeng maisaliwalat dito ay sa tahanan mo nabuo ang konsepto ng 'Takure ni Emily” ang pinakamakabukuhan at pinakaimportanteng nagawa ng administrasyon ng season 27 [clue no. 7]. Sa bahay niyong kung saan din una tayong nagkakilala, nagusap at nagkasama. Ang tahanan niyong kalapit baryo lang ng kina Tado [clue no. 8] na balita ko ay tatakbo diyan ng pagkacouncilor.

Masaya ako sa nakikita ko noon. Tama nga ang hinala ko. Na nabuhay ka para maging importante. Hindi man sa maraming tao, kahit sa isang taong tulad ko. Isa ka sa mga taong hindi ko malilimutan. Isa ka ata sa mga paborito kong kaibigang handang suportahan hanggang saan ka man datnan ng kagalingan. At kahit na may mga hindi ako natatandaang naipangako, hinding hindi ko pwedeng mabali ang kahit anung nasabi ko sa iyo. Tulad nalang nitong pagsisiwalat sa mundo na may isang taong nabuhay sa mundo na may anung hiwagang nagpapasaya ng mga tao sa paligid niya. At maswerte ako't nakilala kita.

Pangako

Alam ko kakarampot lang ang alam ko ngayon sa iyo dahil na rin siguro sa hindi tayo madalas nagkakasama, nagkakausap sa gabundok nating mga ginagawa. Pero alam mo namang ikaw ang isa sa mga espesyal na taong hindi ko pwedeng kalimutan nalang. At tulad ng pagpapangakong hindi na ako mag-gegel [clue no. 8] kahit kailan, pangako kong kahit saan man tayo mapadpad, kailan man, saan man, makakakita ka ng kaibigan sa akin. At salamat sa lahat lahat. Tunay ngang isa ka sa mga pinakamagandang tao sa mundong hindi nauubusan ng importansya at kabaitan. Salamat.

Para sa taong miss na miss ko noong miss na miss ko noong Friday (Nov. 7, 2008)

"Mansanas" revisited

2008-10-28T11:06:00.000-07:00

Para sa mga taong matindi ang sikmura,

para sa mga taong may matatapang na puso,

para sa mga taong marunong masaktan,

dahil alam niyang siya'y tao lang

at nagmamahal kahit nahihirapan,

Ibinabalik ko sa sirkulasyon ng mga inbox, reminders at gunita ninyo ang "Mansanas" series. Sanay hindi ninyo siya makalimutan (due to insisting public demand ba?)

Para sa iyo ito "Apple"!

Mansanas 1
Mansanas 2, 3 and 4
Mansanas 5
Mansanas 6
Author's notes

(just click on the link. Thanks!)

Seven years versus FOREVER: Ano ba ang mas nakakatakot?

2008-10-08T12:31:00.000-07:00

KASALO

Perfect! Sinong lalaki ba naman sa buong Pilipinas ang kasing husay ko sa pagaayos ng sariling kama? Lahat na halos ng tupi-tupi, ng gusot, ng kumot na mali ang ayos bumabaluktot sa pagaayos ko ng kama ko araw araw—20 minutos araw araw. Kahit magulang ko nahihiyang upuan man lang ang pusturang pustura ko ng kama sa tuwing aalis ako ng bahay. Nagtataka sila dahil parang kailan lang nagagalit ako paginaayos nila ang kama ko, dahil sa totoo lang, kailan lang din ayaw ko ng nakaayos na kama. Gusto ko gulo-gulo para masarap higaan (wag mo na ako tanungin kung bakit masarap higaan ang gulo-gulong kama. Hindi ko na matandaan kung bakit). Pero sa totoo lang, kailan ko lang din napagtanto, SIYA lang naman ang dahilan ko kung bakit ako ganito magayos ng kama eh. Masarap kasing tingnan ang malinis na kama. Gusto kong inaayos ang mga unan nito na magkatabi, hindi magkapatong, yung tipong aakalain mong dalawang tao ang natutulog dun araw araw.

Dalawang tao ang natutulog dun araw araw. Tama. Yun na nga rin siguro ang pinakarason ko kung bakit pinakanakakaadik kong hobby ang magayos ng kama—para kunwari may KASALO ako sa kamang buong buhay ko na halos hinihigaan. Panahon na sigurong lamanan ang kalahati ng kamang ginawa para sa dalawang tao.

KASAMA

Bakit ganito? Nagpunta ako dito sa beach para sa outing ng kumpanya namin—para magenjoy, kumain, magsaya. Pero bakit hindi ko magawang mapanatag ang loob? Bakit parang may malaking kulang?

Ang ganda naman ng buhangin-pinong pino at putting puti; ang dagat ang linis linis at maligamgam; ang langit nakakaigayang tingnan lalo na't walang nakaharang at todo ngiti naman ang araw sa kanyang kadakilaan sa gitna ng lahat. Ang daming libreng pagkain, daming mga pwedeng kilalanin sa lugar na ito, napakasaya naman ng mga bossing ko sa trabaho, ang dami kong kasama. Pero bakit ganito. Kulang na kulang. Parang kapeng barako na walang creamer o gatas man lang—lason para sa isang taong hindi marunong uminom ng kape na sing itim ng bumbunan ng matsing.

Nilakad ko ang dalampasigan matapos kong magpakapagod kalabanin ang maaalat at malalakas na alon. Basa kong tinahak magisa ang buhanginan sa paghahanap nung gatas o creamer ng kapeng nakahain sa harap ko. Napaupo ako ng matanto ko. Hindi ko pala siya KASAMA dito. Magisa kong isinulat sa buhanging na pinatag ng alon ang kanina ko pa gustong ipagsigawan sa mundo hanggang sa marinig niya.

“Wish your here”

Mangiyak-ngiyak akong tumawa sa kadramahang di ko mapigilang maisaliwalat. Umupo ako sa tabi ng obra kong unti unti na ring nilalamon ng mga alon noon. Natatawa na kahit anong ginanda ng lugar na puntahan ko, saan man ito, alam ko sa sarili kong hindi nito mahihigitan ang squatters area na nilalakaran namin noon na KASAMA SIYA.

KAIBIGAN

Naiirita ako kapag nababasa ko ang natetext niyang “PASS” na dapat ay “PAST”. Naiinis ako kapag tunog “BR” ang “BEAR” na pinapabigkas ko sa kanya. Nadidismaya ako kapag wrong grammar ang english niyang liham o ang tulang pilit niyang ipinagmamalaki sa akin. Pero kahit anong irita, inis at dismaya ko, hindi ko maitatanggi, ang PASS, BR at wrong grammar niyang liham ay ang PASS, BR at wrong grammar na bumubuo sa buhay ko—na ikamamatay ko kapag hindi ko nabasa, narinig o nabasa. Na paniniwalaan ko na PASS ang PAST, BR ang BEAR at dapat ganoon ang tamang pagkakasulat ng tama at magandang liham o tula basta sa SIYA ang bumigkas o nagsulat.

Sa KANYA, ang pangaasar NIYA sa akin ng MATABA, MAITIM at PANGIT ay mananatiling pinakamasayang bahagi ng buhay ko. Dahil MATABA, MAITIM at PANGIT man ako, mahal NIYA
ako. At mahal ko rin SIYA ng higit pa sa alam niya. Nakakatuwa. Hindi lang ako nakatagpo sa KANYA ng kasama. Nakakita ako ng KAIBIGAN sa KANYA na handang isampal sa akin ang katotohan hindi perpekto ang mundo pero mananatili akong perpekto sa mata niya.

KAPAMILYA

Bangus na sinigang sa bayabas ang nagpapatakam sa akin sa mga oras na ito. Makita ko pa lang ang nananabang “tiyan” ng bangus sa nakakapaglaway na sabaw, hindi ko na maiwasang mapangisi ng unti sa kinauupuan ko. Magaling talagang magluto ang soon-to-be mama ko. Laking pasalamat ko sa diyos at anak niya ang SOON-TO-BE wifey ko. Salamat nalang talaga. Dahil hindi madaling punan ang sikmura at bitukang sing laki ng akin.

Bangus na sinigang sa bayabas—pagkaing hindi ko man lang natripang kainin noon dahil kung itatabi ito sa paksiw na pata, wala nang dalawang isip pa, yari sa akin ang pata. Pero sa kakaibang amoy ng bayabas, sa saktong saktong asim ng sinigang at sa matitinik na laman ng bangus ko unang napagtanto na PAMILYA ko na rin maituturing ang PAMILYA niya—sa mga napagsaluhan naming tawanan ng tatang NIYA, sa mga naibahagi naming mga kwento ng mama NIYA, at sa mga napagpalitan naming apir ng kapatid NIYA. Salamat nalang talaga.

KAHON

Gupit dito, kalat dun. Magazine, dyaryo, letrato ng dalawang kaluluwang ikinakasal. Nakakatawa si mama. Hindi na niya maitago ang pananabik niyang ikasal ang panganay niyang anak. Ngayon pa lang naghahanap na siya ng magandang singsing, ng mamahaling gown at kung anu ang motif sa bawat mababasa o makikita niya at saka niya ito sa isang clearfolder katabi ng listahan ng daily at monthly budget namin. Napupuno na rin ng kwento tungkol sa kasalan ang mga nasasabi namin sa araw araw sa pagsasabay namin sa pagkain. Kahit na pagpilitan kong napakaaga pa ng lahat ng ito, sa loob loob ko, ito talaga ang gusto ko—ito talaga ang pinapangarap ko. KAHON nalang ng paglalagyan ng bato na may kabit na sing sing (para kuwari mas malaki ang bato sa mismong singsing) susugod na ako sa KANILA at pagsisigawan sa buong kalawakan—IKAW lang ngayon at kailanpaman.

KASAL

Ninong, ninang, abay, bestman, bridemaid, halos kumpleto na ang lahat ng bakanteng espasyo sa pangarap naming reception. Ang mga kakanta, magaayos at magdedesign ng damit at kung anu anu pa nakalista na rin sa piraso ng papel na nakikinita nanaming magiging laman ng wedding invitation. Pitong taon pa ang bibilangin namin para sa ang panaginip na ito ay masaksihan na namin ng gising. Pitong taon pa ang hihintayin para magkatotoo ang 500K na kasal. Hinahanda na namin ang sarili namin sa pagod, puyat at pagtitiis na ibubunga ng mga dasal naming kapalaran.

KAWAYAN

Isang mabigat, malaki at matangkad na KAWAYANG alkansiya ang binigay sa akin ni papa kahapon. Nakangiti ako kung kinuha ito sabay tanong na para saan kahit na buo ang loob kong alam ko ang gusto niyang ipahiwatig—mangarap ka na parang magkakatotoo ang bawat detalye, maging masaya ka sa paghihintay at maging mabuti kang asawa at simulan mo ito sa pagiipon. Gusto niya sa aking sabihin na gandahan mo ang kasal at sarapan at damihan mo ang pagkain. Na nakikita na niyang napakaraming bisita at napakaraming dapat bayaran. Nakakatawa. Dahil sa totoong buhay, mas marami pa doon ang ibig sabihin ng ngiti at ng “wala lang” na sinabi niya sa akin.

Asawa. Napakaaga pa pero paulit-ulit ko na itong nginunguya at ninanamnam sa gilagid ng aking ulirat—nagpapasaya sa bawat huklubang problemang bumubulaga sa akin, nagbibigay ng pagasa na magkakasama din kami sa iisang bubong, sa iisang kama, sa iisang pamilya.

KAPALARAN

Aaminin ko. Hindi birong paghihintay at pagtitiyaga ang kailangan kong danasin sa plano naming pitong taon. Ang daming pwedeng mangyari, masama, mabuti, nakakatuwa, nakakaiyak at nakakabaliw. Hindi ko alam kung anong ulam ang ihahain sa amin sa piging ng KAPALARAN pero sa totoo lang, hindi ko naman dapat iniisip sa ngayon yan. Ang kailangan ko lang ay ngayon, ang nararamdaman ko at ang gusto ko. Alam ko lang, mahal ko SIYA ng higit pa sa pagmamahal ko ng kahit ano sa kahit na sino. Importante sa akin ang nararamdaman ko dahil ang tao ay nabuhay para dumama, nabuhay ako para sa KANIYA.

Sa tingin ko nakakatakot ang PITONG TAON kesa sa pangakong pinako sa FOREVER sa dahilan na siguro, mas totoo ang PITONG TAON. Parang pitong bato, pitong aso o pitong araw. Ang forever, hindi napuputol, hindi napupunit, hindi nasisira. Isang kwentong nakakatakot ang pitong taon at isang nakalimutang biro ang forever—nagpapatawa sa mundong nagbabago sa bawat segundo.

KANIYA

Para sa mga tao ang mga sikat na katagang “your the air I breathe”, “I'm drowning in your love” at “you make me feel complete” ay mga liriko ng kanta, hindi impotante, walang ibig sabihin at mushy. Pero sa isang taong umiibig, kulang ang mga katagang ito para ipaliwanag ang pagibig. Kulang ang lahat ng salitang naimbento ng tao para sukatin ang higanteng matatawag nating pagibig. At hindi ko mapagtanto kung bakit kahit sabihin kong “I love you” sa KANIYA bawat segundo, hindi pa rin sapat ito para paratingin kung gaano. Kung sakaling nahahawakan at nakikita ang pagmamahal, panigurado ako, ako palang ang buhay hindi na ako kasya sa mundong ito. At sa mga taong umiibig, siguro'y naiintindihan ninyo itong gawa ng isang makatang tulad ko.

SA KANIYA LANG ANG BUHAY KO

SA KANIYA LANG ANG PANGARAP KO

SA KANIYA LANG AKO SASAYA NG GANITO

MARAMING SALAMAT SA IYO MAHAL KO

BLOG BASED ON: Top 10: Signs You're Ready To Pop The Question from AskMen.com [http://www.askmen.com/top_10/dating_60/98_dating_list.html]

THE BIGGEST PART OF MY LIFE.... (and will remain the biggest)

2008-10-03T08:21:00.000-07:00

Galit ako. Galit na galit. Umiiyak ako sa galit. 12 years old palang ako noon. Pero wala nang mapaglagyan ang hinanakit ko sa sarili ko dahil nakatulog ako ng sobra sa siestang pinilit lang akong gawin para lang wag dumampi ang nagbabagang sinturon ng ama ko sa aking pwet. Wala na. Lumagpas na ang isang importanteng parte ng pagkatao ko ng mga panahong iyon.
Galit ko ring sinagot ang mga kaibigan ko sa eskwela noon dahil sa pagkukwento ng pinaka mahalagang kaganapang dapat ay nasaksihan ko din. Hindi katanggaptanggap na isang araw akong hindi nakahinga—sa pagtatantong hanging aking hinihinga ang inilalaba (pinapalabas) sa kwadradong kahong inilagay sa aming sala para sambahin at pagtuunan ng napakatinding pansin. Masakit sa akin ang lumampas ang isang parteng araw araw inaabangan. Ngayon hindi ko na alam kung naalala na ni Lime na pagmamayari siya ni Utaro.

ii.

Di ako makapaniwalang nanliligaw ako. Nagaaral ako magisa kung paano magitara para lamang mapansin ako kahit papano ng iniirog kong kaibigan. Mamaya tatawag siya sa telepono (tulad ng gabi gabi niyang ginagawa) at dapat alam ko nang tugtugin ang “More than words” na ilang araw ko na rin g pinagpapraktisan. Siya ang Lime ng buhay ko, na tulad ng kay Utaro, ang pinaka importanteng aspeto ng pagiging lalaki ko—ng pagiging tao ko.
Namamaga na ang mga dulo ng daliri ko sa pagpipisil ng mga matatalim na chords ng guitara. Pero kailangang magtiis. Ilang oras ko na akong paulit ulit dito sa ginagawa ko pero masasabi ko namang may magandang naidudulot ang sakripisyong ito. Pero kailangan ko munang itigil to. Dahil sa ilang segundo, titigil nanaman ang mundo. Wala akong maririnig na kahit ano kundi ang tibok ng “female circuits” na buong araw na pumupulso sa pagkatao ko.

iii.

Hindi ko na namamalayang ilang oras na pala akong naglalakad dito sa kahabaan ng Quiapo kasama ang isa sa mga pinakamatalik kong kaibigan sa paghahanap ng mga piratang DVD. Hindi ako masisisi ng mundo sa pagkakasalang pandalas naming ginagagwa. Di hamak naman na napakamura ng mga piratang ito kumpara sa nagtataasang presyo ng sine at ng mga VCDng nabibili sa mga malls. At para sa tulad naming mga college students, praktikal lang na bilhin namin ang kasya lamang sa bulsa namin.
Naghahanap ako ng Season 1 ng Heroes nun. Sikat na sikat noon sina Claire at sina Peter at buong mundo ata ang nagmamatyag at nagiisip kung paano papatayin si Saylar kung mismong si Hiro di siya kinaya. Sakto lang ang pera kong dala—50 pesos—para makabili ng DVD nang may nakita akong isa pang DVD na di ko akalaing bubulaga sa paningin ko. Saber Marionette J to X. Hindi na ako nagisip. Binili ko ito sa halip na Heroes ang bilhin ko. Hindi na ako nagtanong kung bakit ko ginawa yun at hindi na rin ako nagtaka kung bakit ganoon nalang ang nararamdaman ko. Dahil para akong bumalik sa pagiging sanggol ng mga oras na iyon. Masaya, walang inaalala at hawak ang kamay ng ina, hindi inaalala ang gutom, ang kapahamakan at panganib.

iv.

Pandalas ang panonood at pagbabasa ko ng kung anu-anong bagay. Pero kahit kailan, hindi mapapantayan ng kahit ano ang Saber Marionette sa puso ko, ng buhay ko. Ito ang pinakamalaking parte ng buhay ko. Hindi ko kailanman maiisip na mabubuhay ako ng ganito sa mundo kung wala ang seryeng ito na bumuo sa pagkatao ko. Kung ako ang tatanungin, hindi ko rin alam kung ano meron sa teleseryeng ito. Pero ang marka nito ay tagos hanggang kaluluwa ko.
Ito ay para kay Lime, Cherry at Bloodberry na hanggang sa mga oras na ito, ay may isang mahikang umaakit sa akin. Ito ay para sa pagkabata kong binuo ng panonood kung paano ihagis si Hanagata sa ibat ibang paraan. Kung paano makaramdam ang mga bionic na mga nilalang. At sa maliit na piraso ng mga naaalala ko, tinuruan ako ng panonood ng mga robot na ito kung paano maging tao.
Makata man akong maituturing sa pagbibigkas kung ano ang importansya ng SMJ sa buhay ko, simple lang naman ang gusto ko iparating—na sa dambuhalang matatawag nating buhay, may maliliit itong piraso na kailanman, hindi maaaring mapantayan ng kahit anong bago at magandang dumating. At para sa akin, ito ay ang pagupo sa harap ng TV at pagkagunaw ng mundo sa paligid ko para akapin ang mirakulo kong matatawag na serye.

With this, I part from your attention saying...

THE BIGGEST PART OF MY LIFE.... (and will remain the biggest)
is the smallest thing no one would consider thinking.

Me and my wala lang periods.... hahahaha.....

“... Ng Hindi Nakita ang Bukang Liwayway: Ang kwento ni Pareng Teban”

2008-09-29T11:05:00.000-07:00

1.

Hindi ko maitatangi. Isa na nga ang “Without Seeing the Dawn” ni Stevan Javellana sa mga pinakamagandang literaturang likha na dumampi sa ulirat ko bilang tao.

Ano ba ang tao? Ano ba ang ginagawa ng tao? Tao ba ang masaktan? Tao ba ang magalit? Tao ba ang gumanti? Tao ba ang maging masama, ang maging mabuti? Tao rin ba ang magmahal, ang pumatay, ang ipagtangol ang buhay, ang minamahal, ang bayan?

Isang linggo, tatlong araw at mga lima o anim na oras kong binasa hanggang matapos ang librong may 368 na pahina. Maliit lang siya. Pero mas malaki pa sa mundo ang ipinakita nito—isang dambuhalang katotohanan na tao lang ang mabigo, ang magpatawad at mamatay... para sa bayan o para saan man.

Hindi ko naabutan ang panahon ng mga hapon. Pero hanggang ngayon ramdam ko ang tindi ng epekto ng pagdayo nila rito sa bansa nung WWII para maglabas ng kayabangan, ng kalibugan ng kasamaan. At hanggang ngayon, umiinit pa rin sa ngitngit ang lamang loob ko sa tuwing maaalala ko ang Author's note nito ni pareng Teban: “After reading this, maybe you'll understand us Filipinos... a little.”

May mga nakilala rin akong matatandang nasaksihang masunog ang bandilang puti at ng Imperial na araw nito. Mga matatandang kahit kailan, hindi na nagawang lumabas ng kanilang bahay sa takot na baka gahasain, paslangin, babuyin at alipustahin ng hapon. Mga matatandang hindi na nasilawan ng bukang liwayway ng paglaya.

2.

Hindi ko maitatangi. Isa na nga ang “Without Seeing the Dawn” ni Stevan Javellana sa mga pinakamagandang literaturang likha na pumukaw ng damdamin ko bilang isang lalaki.
Kaya alam ko, ramdam ko ang nararamdaman ni Carding (ang masasabing bayani ng storya) sa mga bawat punto na pilit tinutunaw ng kasamaan ang kanyang puso. Damang dama ko ang pagbabago nito mula sa isang mabait na binata sa isang simpleng baryo ng Panay hanggang sa isang demonyo sa impyernong matatawag na bansang pinutakte ng mga diablong nagsasalita ng wikang hapon.

Tumagos sa kaluluwa ko ang apoy na sumunog sa bawat kaluluwang binuhay ni pareng Teban saka iniwan para mamatay sa kanyang libro. Nasunog ako. At sa uling at abong natira sa pagtapos ko sa pagbabasa, napagtanto ko na tama nga ang matatanda sa pagsasabing, ang tao, gagawin ang lahat para mabuhay, para tumanda, matuto at gawin ang lahat para makaligtas.
Hindi ko masisisi si Carding sa mga ginawa niyang kasamaan. Tinagurian siyang anak ng Diablo ng mismo niyang kababayan at mahal sa buhay pero sa totoo lang, hindi niya kasalanan maging isang demonyo kung nakatira na siya sa impyerno. Impyreno ang imperialismong Pilipinas na binuhay ng mga hapon.

3.

Hindi ko maitatangi. Isa na nga ang “Without Seeing the Dawn” ni Stevan Javellana sa mga pinakamagandang literaturang likha na bumalot sa pagkatao ko bilang isang anak ng isang ina, kapatid ng aking ate, kabiyak ng aking asawa.

Babae ang nanay ko. Babae ang mga kapatid ko. Babae ang taong gusto kong pakasalan (natural!). Pero hindi ko matatanggap kung silang lahat makikita kong halinhinang gahasain ng mga baboy na hapon. Isa, Lima, labing isang hapon, sunod sunod, nakapila, naghihintay ng pagkakataong sila naman ang magtatangal ng kati ng mga ari nila sa isang babaeng nagmamakaawa, walang magawa at alam na pagkatapos pagpakasaan ng mga hapong ito, kakalbuhin, tatanggalan ng suso gamit ang matatalim na dulo ng bayonete, ibibitin ng patiwarik, pupugutan ng ulo, at hahayaang mabulok sa ilalim ng araw. Sinong makakapagsabing makatao ito?

Marami na akong nabasa tungkol sa mga tagpong ito. Na isang babae, gagahasain sa harap ng asawa, ama at mga anak ng limang lalaki, at pag nagpumiglas ang kaawa-awang mga kalalakihan, sila ang papasakan ng bayonete sa katawan—mamamatay na ang huling nasaksihan ang nagmamakaawang anak, asawa at ina na sinusunog sa apoy ng kamunduhan—ginagahasa kahit na nangingig na ang katawan sa pagod, sa sakit na pulmunya, at sa araw araw ng pagpapasak at pilit na pagpapainom ng likido ng hapong walang kaluluwa. Hindi ko ata makakayanan nun. Kaya sa mga ganitong tagpo, hindi kaduwagan ang pagpapakamatay. Dahil yun nalang siguro ang tangi kong magagawa sakaling mangyari sa akin yun—ang tanging papatay sa sakit, sa kalungkutan, sa galit, sa pagluluksang mararamdaman ko kung sakali.

Napanood ko na rin ang isang dokyumentaryo ng mga Koreanong comfort women at ang kanilang pinagdaanan at ang pakikipaglaban nila at paghingi ng katarungan hanggang ngayon sa mga nangyari sa kanya. Pero nananatiling naninindigan ang bansang hapones na hindi nila kailangan humingi ng tawad kahit na ang mga mismong mga sundalong hapon, umiiyak sa pagsisisi sa kademonyohang ginawa nila. Pero ang nagawa na ay nagawa na. Parte na ng dugong pilipino, tulad ng dugong kastila, ang dugong hapon. Nakahalo na sa dugo natin ang dugong hapon, sa ayaw natin o hindi.

4.

Hindi ko maitatangi. Isa na nga ang “Without Seeing the Dawn” ni Stevan Javellana sa mga pinakamagandang literaturang likha na tumunaw ng damdamin ko bilang isang kristyano.
Dahil sa kawalan ng pagasa, isa lang talaga ang matatakbuhan ng kahit sino—ang kaniyang pananampalataya. Ang isang bagay na hindi nakikita ng tao. Hindi nararamdaman, hindi naamoy, hindi nahahawakan. At sa bawat piraso ng rosaryo, sa bawat santa maria, sa bawat pagluhod at pagluha sa harap ng dambana, ang isang kaluluwang durog ay mabubuo at mabubuo. Hindi ko maitatangi, tulad ng kwento ni Pareng Teban, isa ngang makatotohanang representasyon ng pagiging pilipino ang librong “Without seeing the dawn.”

NOTES:
Naisapelikula na ang storyang ito ni Stevan Javellana: Ang pelikula ni Lino Brocka sa pangalang Santiago! Na ginanapan nina Hilda Koronel at ni Fernando Poe, Jr.

Sa mga kaibigan kong gustong mabasa ang librong ito, i-text niyo lang ako and handa kong pahiramin ang nagiisa kong kopya. Tutal, hangad ko lang naman ipasa sa inyo ang matinding nararamdaman ko.

(me sporting my copy of Javellana's
"Without Seeing the Dawn")

Ang batang nagmamayari ng boses ng sang dosenang tao

2008-09-19T03:27:00.001-07:00

(The kid who has the voice of a dozen men)

Tangnanit! Hindi na makatao tong pagkabog ng laman-loob ko sa ganda ng katabi ko dito sa bus. Bakit ba gustong gusto ng mga babae na pinaparusahan nila yung mga lalaking makakasabay nila sa biyahe?! Ang init init na nga ng mundo gusto pa nilang dinadagdagan ang paglala ng Global Warming sa mga suot nila! Oo na nga maganda na nga kayo! Pero wala naman kaming kasalanan ah! Bakit niyo kami tinotoruture?! Oh! Nayari pa! Wag mo na akong ngitian! Nagmamakaawa ako! Tama na!

Ayaw ko nito. Ito talaga ang mga panahong gusto ko nalang bumaba at sumakay sa ibang pang bus. Hindi ko kasi gusto na nawawala ang attention ko sa binabasa kong Insomnia ni Stephen King—kung kelan ba naman tapos na ang boring part at unti unti nang umaatikabo ang mga tagpo sa maliit na librong ito. Tae talaga! Hindi ko maiwasang sumulyap. Nakakainis! At nakisama pa tong si Ralph Roberts (character sa libro) sa dumadagdag na kamunduhan ng mundo ko!

“...if she'd been the one to whisper in my ear, I bet the old trouser-mouse

would have done a little more than just turn over in its sleep.”

What the FFFFFFF?!!

Mas ayos na siguro itong nagbabasa ka sa biyahe kesa naman natutulog ka lang buong biyahe. Sabi nga nila papa, pag gising ka, you'll always be on guard sakaling may aksidente (wag naman sana), o may masamang loob na gustong personalin ang pagtitrip sa kanya ng kapalaran at sa iyo iparating na naghihirap siya sa mala theatrong pagiinarte niya (with the stage whispers and the props knife poking your side where your liver is located). At sa limang cellphone ko nang naiwala sa pagtulog ko sa biyahe, hindi nga kaigaigayang tulugan mo ang mundong puno ng gustong maunahan at maisahan ka. Pero hindi rin siguro maganda na Stephen King novels ang binabasa mo. Dahil pakiramdam mo nakakakita ka na rin ng mga bagay na hindi nakikita ng ibang tao. Nakakatakot. Nakakabaliw.

Napakagat-labi ako sa nagyayari sa mala-pelikulang pagbabasa ko sa librong ito. Napakapit ako sa unti-unting nadudurog na cover ng libro (siguro dahil na rin sa mahihigpit kong paghawak sa tuwing may mamamatay o may mangyayaring hindi mo inaasahan). Mahihimatay na ata ako sa pagkakadala ng storyang ito nang may bigla akong narinig na isang malakas na sigaw. Ay hindi pala siya sumisigaw. Kumakanta...

SIR MA'AM AKO LANG PO AAH-AY

NANGHIHINGI

SA INYO NG KONTING BARYA-AAHH!

PARA NAMAN PO-OOHH,

KAMI'Y MAY MAKAIN...

PARANG AWA NIYO NAMAN PO-OOHH,

WALANG WALA PO-OHH,

KAMING MAKAIN...

Kilala ko na itong batang kumakanta simula ng magsimula akong magtrabaho sa Paranaque at tahakin ang nakakapagod na rutang Calamba-Alabang sakay ng mga bus araw-araw. At hanap-buhay na niya ito. Araw araw, sumasakay siya sa jeep at kumakanta. Na parehong lyrics(na puno ng pagmamakaawa), parehong punto (mala batange-no), parehong tono (Mala maalala mo kayang kahit mismong idol ko na si Charice Pempengco mahihirapang kantahin). At sa araw arw na ginawa ng diyos, yan ang sumisira sa pagbabasa ko. Kaya naman kabisadong kabisado ko na ang malasalimuot niyang kanta. Natawa nga tong diyosang katabi ko nang subukan kong maglip-sing (ng hind ko alam na ginagawa ko) kasabay ng kanta niya. At tulad ng araw araw niyang ginagawa, declamation naman after ng solo performance.

SIR! MAM! AKO LAMANG PO AY HUMIHINGI NG KONTING BARYA. SANA PO'Y MAUNAWAAN PO NINYO AKO AT WALANG WALA NA
PO KAMING MAKAIN. MARAMING MARAMING SALAMAT PO.
THANK YOU VERY MUCH! MERRY CHRISTMAS! THANK YOU! AMEN!

Wow! Ngayon ko lang narinig yung amen! Siyet! At least may alam siyang bagong salitang maidadagdag sa wala niyang kupas na pamamalimos. Pero hindi pa rin niya nababago ang punoto't mali niyang pagbigkas ng “r”., ang tono at pagbigkas ng bawat salita, at ang napakalakas na boses na mismong pader ng bus nangingig—ano pa kaya ang tenga ko! Naranasan ko na nung isang beses tumabi siya sa akin at naiiyak ako dahil pakiramdam ko puputok na ang tenga ko sa tindi ng boses niya. Kinapa ko sa mga puntong yun yung tenga ko sakaling may mainitinit na likido na ang tumutulo na rito tanda ng pagbigay nito sa napakalas niyang boses. Salamat sa diyos wala. Naririnig ko pa kasi ang mga mahihinhin na tawa ng maganda kong katabi (mahinhin?! Nagsusuot ng spaghetti strap na sando at mini mini shorts! Pasalamat ka't sexy ka at bagay sayo suot mo pero hindi ata ako makakapayag sa pavirgin mong tawa dahil hindi sa iyo yang tawang iyan).

Tulad ng inaasahan, kumikitang kabuhayan nanaman ang batang nagmamayari ng boses ng dosenang tao. Piso, Limang piso, sampu at bente. Kahapon ata nakahakot ata ito ng isang daan mula sa isang pilantropong matanda at dolyar mula sa kanong namumula ang kutis sa tindi ng init. Mayaman na ang batang ito. Pero kahit araw arawin niya ako, hindi ko man ang siya naisip bigyan ng kahit kusing. Hindi dahil sa masama ang loob ko dahil sa pagistorbo niya sa pagbabasa ko. Hindi ako ganoon kababaw. Hindi ko lang matatanggap na yung piso ko mapupunta lang sa sugarol niyang ina o sa manginginom niyang ama.

Yan ang madalas na palusot niya sa tuwing may mapagkawang loob na tatanungin kung bakit wala siya sa paaralan at siya ang nagtatrabaho sa pagsisigaw at pagkanta kung gaano kamiserable ang buhay nila. Hindi ko lubos maisip na ganito katindi mangtrip ang tadhana, tulad ng madalas kong sabihin. Pero kahit ilang beses ko siya sabihin at ilang beses kong tingnan, mali pa rin siya. Maling mali.

Kristyano ako. Katoliko. Naniniwala, sumusunod, naninindigan. Kahit na kadalasan nagiging suwail din akong anak, natutunan ko na ring kahit kailan, hindi pwedeng pagsamahin at pagisahin ang paniniwala sa detalyeng dinidikta ng siyensya. Hindi. Pero sa tuwing makikita ko ang paghihirap ng mundong ito dahil sa mga magulang na hindi na naging matanda—sa mga batang natututong mabuhay ng walang alam at walang diyos, hindi ko talaga maitatangging kailangan na talagang gamitan ng siyensya at maagapan ang lumulubhang kahirapang ito.

Tutol ako sa pagpaslang sa laman ng sinapupunan—dahil kahit anung rason ng taong gumagawa at pinagagawa iyon, pagpaslang pa rin iyon. Pero pabor ako sa artipisyal na pagkokontrol. Dahil bakit ka bubuo kung dudurugin, itatapon, sasaktan, papahirapan at papatayin mo lang ito.

Tulad ng batang nagmamayari ng pinakamalakas na boses, hindi niya kasalanang mabuhay sa mundo. Pero pinagsisisihan niya ang kasalanan ng mga magulang nito.

A Day in Springtime During a Cold Month in Winter (for my sister CHERRY)

2008-08-20T03:19:00.000-07:00

CHERRY BLOSSOMS

Unsure whether to forward the article I just edited, I played with the mouse of my PC by hovering it over the buttons that saids 'reject'. I have failed with my last two articles, remembering that I forgot to check on some important parts, I decided that I could not afford another mistake. I hummed “Stars” by Simply Red to uplift my mood a bit but it was cut short by a grumble in my stomach and a momentary sickening taste of bitter coffee lingering in my mouth. My neck is killing me from waking up in the wrong side of the bed, in the wrong position, in the wrong moment. The day is flooding with “wrongness” and it pains me to note that the day has just started. I should expect it to get worst.

I get it. Heaven has decided to shower me with all the misfortunes the world could bombard me. And the feeling of anxiety and grief has led me to conclude that this is the perfect time to be pissed. With all the wrongness, with all the irritating details, with my life. Obviously, I'm having a bad day. And in these moments, I knew for a fact that nothing, and i mean NOTHING, can make me feel better. But I was wrong. Again.

Hesitant to click the forward button that has haunted me ever since I sat on my office table that morning, I shoved my hands frantically from my keyboard to a tiny bean pillow and hugged it tightly the way I hugged my closest friends when I was a student.

When I was a student. It seemed like a lifetime away and it dawned to me that I would never again feel the same way with life. I hugged the pillow ever so tightly, remembering all those fun filled days of rummaging bits of work, study and play. I was searching for that same old scene, my comfort place, my lala land in the middle the office so foreign, by hugging my pillow as if hugging someone. And it happened. A blinking message in my skype chat box.

There is someone who wanted me to share contacts with. I wondered who could that be. I clicked at the accept button of my skype, waited for a reply to my chat message and tried to absorb the cuteness of the face that was looking back at me smiling in her “personal profile” bar.

“you may call me sister”

I have always been deemed pasweet when I am still required to wear a uniform. I was unusually sweet to everybody to the point that flattery is not enough a term to describe it. But really, living my life is not an act of fascination but an act of servitude, a life of sacrifice. Its not easy being me. I trust people too easily, why would this Chinese girl be any different.

I trusted her, expecting her to acknowledge and reciprocate the kindness and sweetness that comes out of me so naturally that I wasn't aware of it most of the time. But really, I was the one who was surprised taking in the first words that she said to me.

Sister. Older sister. My sister.

I have read that part over and over and it sent sparks in my stomachs that prickled my heart so furiously that I happiness and extreme delight start to engulf me. This girl can do wonders from the time I saw her picture. We are half the world away and yet she has extended her ability to magically touch other people's lives. Just with a smile and a simple hi. It melted my heart away—the sweetness of it all. At that point it occurred to me. I was no longer hugging my pillow; I was no longer searching for my comfy place; I am happy where I am. In my desk, talking to a complete stranger who've been calling me lil brother. I am enjoying every second of it and for the first time that day, I smiled.

“But its so interesting”

I'm a Filipino, she's Chinese. Yet we understood that being nice is being human—caring knows no boundaries. We may have different religion, different upbringing, different interests, but both of us know how to care. I care about her. And its really amazing how distance and difference can be flipped and folded to commune into one rendezvous point of understanding.

I was feeling so dull that morning. But I never felt great the rest of the day. Its like magic. She's like magic. She used good English to lure me into liking my day and I used mine to keep my feet firmly in the ground. I am enjoying every keys I pushed and every buttons I clicked. It made me forget that I was whining minutes before that faithful greetings.

My co-workers looked at me. And I never knew why they were smiling when I realized, I was the one smiling at them. It was one of the days where you could really say that heaven really exists. And I had the chance to glanced upon it, to really feel it. The moment was glorious. Thanks to a pretty Chinese girl who called a complete stranger little brother.

“Yes you can do what u want and it is the right decision for you! please believe in yourself”

At 21 years of age, studying medicine, she knew life and how to really live it. And I was so amazed on how she's doing well as my older sister—a place in my life vacated, waiting for her. In those tiny-detailed conversations, I understood quite well that I could trust her, that she will always a caring sister for her sad little brother. There are no words to describe the gratitude that has revealed itself to me. The pressure now bears heavily upon me. How can I repay her for making me happy when everything else wanted otherwise.

“Sister is great, so I think that my brother should also be great”

Could it be that fate brought that tiny chance of knowing her into reality? Could this be a sign that everyone can be a sister or a brother to any one who needs and wanted some affection in todays world soaking in such unthinkable evilness? The answers to these questions lay on the near future. All I'm sure of is that, my sister will always find a brother in me, anxiously waiting for that magical hello—and that if everyone is like this lady, greeting a complete stranger and caring for him like his own little brother, the world would surely be a better place to live in.

TO ALL THOSE WHO KNEW ME: Please say hi to my sister! She's been very very kind to me and she deserves the same treatment you showed me. And she'd be very very happy to have a couple more addition to her list of friends. I'm sure, you guys are going to like her.

TO MY SISTER, achi, I miss you already. I'll be waiting for you, waiting excitedly to hear how your study went, of how our dreams finally coming true for our families and very very soon, I'll be singing to you the song you've sent me. Ive been practicing and I think I could sing it after a few more tries. I hope your doing fine. See, I told you I'm going to write about you! Remember, lil bro will always be waiting.. Waiting.

Ngayong 21 na ako (para sa mga marunong magbasa at marunong tumawa)

2008-07-27T23:55:00.000-07:00

Tama nga sila. Ang kahit anung nilikha, pagnatutong magmahal, nagiging makata. Yun siguro ang dahilan kung bakit buong buhay ko bumubula ng tula tong bibig ko. At iba rin magisip ang isang tulad kong wala nang gusto sa buhay kundi magmahal.
Nakakatawa. Sa apat na taong nilagi ko dito sa mundo ni hindi ko ata ako nagbago. Oo.. Siguro nga kinailangan kong palitan ang mga kakarampot sa mga paguugali ko pero wala. Kung gaano ako kapasweet noon, ganoon din ako pasweet ngayon. Teka. Mas nakakatawa ata yun. Aminin man kasi ng mga tao o hindi, nakakatawa naman sigurong isipin ang isang Fhadz Mollo na hindi marunong magpasweet, na hindi marunong ngumiti, na hindi marunong tumanaw ng utang ng loob, at hindi marunong magmahal. Para mo na ring sinabing hindi matamis ang asukal na nilagay mo sa kape mo. O walang lasa ang fruitcake na iniregalo sa iyo noong pasko. Siguro ganoon nalang ang isang Fhadz Mollo. Nabuhay para patamisin ang mundo (*palakpakan mga langgam!)
Hindi ako marunong magdrive. Hindi pa rin ako nakakasakay ng eroplano. At hindi ako lalong marunong magtago ng nararamdaman ko. Kung mahal kita, ipapakita ko sa iyo sa lahat ng aspeto, sa pagsasalita, sa pagawa, sa pagiisip at sa pagugunita, na importante ka at mahalaga ka sa kalawakan ko.
Lahat naman tayo may sari-sariling kalawakan (oo.. hindi lang si SuperBoi ang may kalawakan). At sa kalawakan ko, lahat ng tao masaya. Lahat ng tao nakatawa. Lahat ng tao, alam kung anu ang ibig sabihin ng pagpmamahal at alam kung paano ito ipakita. Lahat ng taong mapapalapit sa akin alam kung paano ang tamang pagakap, kung paano damayan ang taong nangungulila, ang taong may dinadamdam. .
Oo. Tama nga siguro ang sinasabi ng ibang tao—na ang lahat ng tao dito sa mundo ay gumagawa ng mga hakbangin para makuha ang sariling interes. Oo. Sa parteng iyon aaminin kong naging ganid ako. Iisa lang naman ang interes ko eh. Gusto ko lang makita na ang lahat ng mukhang haharap sa akin nakangiti. Na ang sinumang titingin sa mata ko nakatawa. Na ang sinu mang umiiyak paglumapit sa akin gusto ko nakatahan na pagkahiwalay namin. Kaibigan, kaaway, kilala at hindi, ang dami ko nang napatahang luha—mga luhang binasa ang halos karamihan ng damit ko, ibat ibang tao, ibat ibang problema.. Oo. Ganid ako sa pagpapasaya sa mga tao. Kasi yun lang ang nakikitang kong dahilan ko kaya ako nabuhay dito sa mundo.
Minsan nang sinabi ng asawa ko sa akin na sobrang nakakapagod ang lagay niya. Na buong mundo ang kahati niya sa akin. Eh kung tutuusin, mas mahirap ang lagay ko. Dahil masyado ako magmahal na halos kadalasan wala nang natitira sa akin. Na halos ubos na ang kahit katiting sa akin. Ayos lang. Dahil masaya ako sa ginagawa ko. Masaya ako sa mga nangyayari sa buhay ko. Masaya ako sa piling ng mga kaibigan ko...
Ngayong 21 na ako, matanda at mataba, isa lang ang mapapangako ko. Sa lahat ng nakakabasa nito, maswerte kayo dahil kahit kailanman hindi ko makakalimutan kung gaano ako kaswerte kahit ganito ang buhay dito sa mundo, nagkasilbi ang mundo dahil kahit isa dalawa o tatlong beses, nakita ko ang magagandang ngiti niyo. Salamat..

Happy BDAY to mE (para sa mahal ko)

2008-07-23T01:59:00.000-07:00

“Love is an untamed force. When we try to control it, it destroys us. When we try to

imprison it, it enslaves us. When we try to understand it, it leaves us feeling lost and

confused.” - Paolo Coelho The Zahir

Napaisip ako...

Ilang araw ko na nga bang hinahangad makita ang mukha niya, ang makatabi siya sa pagkain, ang makakwentuhan siya at marinig ang mga minsan, wala niyang kwentong storya kung papaano siya inaasar ng mga kaopisina niya. Nakakatawa. Kasi tama pala talaga na saka mo maiintindihan ang halaga ng isang bagay pag nawala na itong bagay na ito.

Madalas ko na rin ngayong napapagtanto. Mahirap palang magpatubo ng balbas para gawing “goaty.” Hindi kasi ganoon kaganda ang tubo buhok sa baba ko. Nakakainggit ang mga taong nakuha pang kulutin ang mga buhok nilang ito.

Nakakainggit. Hmm.. Siguro nga sa mga ganitong panahon mo mapapatunayan ang tunay na kahulugan ng inggit, ngayong, ang katabi mo dito sa opisina ay engganyo sa pagkukwento ng kagabi niya kasama ng kabiyak niya. O kadalasan pag may nakikita akong naglalampungan sa gitna ng kalsada o sa jeep o kung san san—nagkalat na parang mga sakit ng lipunanang hindi man lang natatakot sa pagtaas ng pamasahe o sa pagkalate sa trabaho o sa eskwela. Kasi masaya sila.

Masaya din naman ako eh. Lalo na dati. Sobra sobra dati. Lalo na pag bumibili ako ng Lucky Me pancit canton sa grocery sa baba ng dorm nila. Siyempre pag ipaghahanda niya ako ng pagkain at papakainin na pawala nang bukas. Kaya naman ganoon nalang ang pagtaba ko. At hindi ko rin pwedeng makalimutan ang akap ko at pagbubulong sa tenga niya kung gaano ako kasaya na kahit mamatay ako noong mga oras na iyon, ayos lang..

Mamatay. Hindi na siguro pwede ngayon yan. Bukod kasi sa nakasandal sa akin ang buo kong pamilya ko sa akin at sa kakarampot kong kita, marami pa akong plano sa buhay. Planong binuo sa ilalim ng double deck na kama niya. Mga planong pinangarap at pinangakong tutuparin. At hanggang ngayon, pinipilit kong tapusin itong walang kapararakang entry na ito para lang sa kanya.

Siya. Siya lang naman ang dahilan ng lahat sa akin. Siya lang naman ang kailangan ko. Dati rati, gusto ko maging isang sikat na reporter, o isang magaling na manunulat. Pero ngayon gusto ko nang maging isang sikat na reporter o isang magaling na manunulat para lang sa kanya. Para sa kanya.

Hindi ko alam kung paano kami humantong sa ganitong sitwasyon. Isang pagsasamang binuno dahil pareho kaming naghahanap ng sagot. Kung ano ba ang pakiramdam ng may minamahal, may sinasabihan na mahal kita araw araw, may inaaway pag lahat ng tao inaaway ka. Nakakatawa namang isipin ang mga maliliit na simula naming ngayon ay ang pinakaimportanteng parte ng buhay ko.

Baliw nga ata talaga ako. Pero walang makakasisi sa akin dahil nakakabaliw naman talaga ang sitwasyon ko. Kung meron nga lang isang teleport machine para madala ko sarili ko sa isang lugar sa may NLEX ng walang masyadong oras na kailangan at perang gagastahin papatusin ko. Kahit mauna na ang puso ko sa utak ko ayos lang. Basta't mapadala ko lang.

Nagbibilang ako...

24 araw, 6 na oras, 37 minuto nang huli ko siyang nakita. At hindi ko masasabi kung kailan ulit babalik ito sa 0 araw, 0 oras at 0 minuto para magsimula ulit. Dahil sadyang mapang-trip ang kapalaran. Gusto niya lagi akong pinahihirapan. Madugas siya masyado. Dahil talagang sinusulit niya ang pamamalagi ko dito sa mundo. Oo nga naman. Kung nasa langit na tayo, hindi na niya tayo mapapagtripan.

Maraming hindi naniniwala sa mga sinasabi ko. Dahil nga naman daw sa dami ng mga crush ko sa mundong to, tae na ang maniwalang tapat ako sa pangako ko. Pero aaminin ko. Tapat ako ng sobra sobra sa mga pangakong binitawan ko. Tapat ako sa nagiisang taong pinagdarasal ko at ipapangako kong hihintayin ko sa dulo ng martsa sa harap ng isang banal na dambana, at higit sa lahat, tapat ako sa sarili ko.

Oo. Minsan nalilinlang ko ang sarili ko sa sarili kong mga kasinungalingan. Sakit na ata ng mapagpanggap na utak yun. Pero kahit ako hindi ko maitatanggi na “i am truly madly deeply inlove” with her—sabi nga ng isang inaamag nakanta. Tama. Hindi ko pwedeng itanggi ang tindi ng nararamdaman ko para sa kanya.

Nabibighani ako...

Kaya nga pinilit kong itago sa mga katabi ko ang saya na titigan ang letrato niya dito sa tabi ng monitor ng station ko dito sa opisina, at ang lungkot ko na hindi siya makasama sa nagisang araw kung saan legal sa akin ang humiling, kahit hindi naman (kahit kailan) ito natutupad. May mga susunod pa naman akong kaarawan eh. Andiyan naman siya palagi. Kaya naman kung ako ang tatanongin, ayos lang din sa akin. Dadaanin ko nalang sa paglulunod sa sarili ko sa pangungulilang nararamdaman ko.

Kaya naman..

Happy birthday to me, happy birthday to me, Happy birthday happy birthday,

HAPPY BIRTHDAY TO ME

Kung Umasta Akala Mo Kung Sino

2008-07-04T04:34:00.000-07:00

Lahat nalang tiniris mo, lahat
Inapakan… itong mga taong to kala mo
Kung sino.
Bakit?
Porket langaw di na kami
Pwede sa mundo?
Ganito na kami no.
Wala na Kayong magagawa…
Aba, at aasta pa tong isang to!
Bastos! Kumakain
Pa ako!
Hayop na tao kala mo sino kung lumaban,
Simpleng tae di pa matapakan.

Pagkakaibigan

2008-07-04T04:33:00.000-07:00

Masarap kumain ng Ice candy—
matamis,
Masarap,
malagkit.
Nakabalot sa isang transparent
Na plastik.

Hipon

2008-07-04T04:31:00.000-07:00

Ako’y nabasa sa pagbuhos ng ulan nang lumitaw
Ang araw sa gitna ng daan;
Nabulag, nasilaw sa taglay na
Kagandahan.
Hindi napigil ang leeg sa pagikot sa iyong kinaroroonan.
Napuno ng baga ang aking lalamunan—Natuyo ng di Inaasahan.
Nasiyahan, natugunan ang panlalamig na sa aki’y kanina pang Lumalamon;
Pinalitan ng itim na buhok na bumabalot sa akin.
Nabulag sa pagkakakapit ng damit sa katawang hinubog ng diyos
Sa kanyang kasiyahan.
Kutis na bumuntis sa maputik na daan.
Biglang dumilim ng Humarap ka sa akin.

Nabasag ang katahimikan.
Bumalik ang mundo sa
Panlalamig nitong kinasusuklaman

Palm Sunday

2008-07-04T04:30:00.000-07:00

Sa ginta ng mga palmerang makulit na iniwawagayway

Napuna kita…

Nagulantang ang lahat sa akin.
Kinuha mo
Ang atensyong inilalaan sa dakilang
Katauhan sa dambana.
Demonyo kang nangungusap, Anghel akong nakikiusap.
Nalunod ako sa iyong kagandahan;
Nabulag sa taglay na kalwalhatian;
Ang pagpipita’y di na ata makakayanan!
Natigil ang lahat ng tamaan
Ng palaspas ang aking mata.

Namaga, namula sa pagkakasala…

Kasalanan

2008-07-04T04:29:00.000-07:00

Sa Paglapat ng alatSa aking dila…
Nawala, tinunaw ang Init sa dagat.

Ligaw

2008-07-04T04:28:00.001-07:00

Isang aso at isang daga ang nakasalubong sa daan.

Di ko man lang naiisip pagtanungan
Ng daan papunta sa patutunguhan.
Kinukurot at kinakagat na ang aking sakong at daliri
Sa paa ng kalyong namuo sa aking pagdadalamhati

“Naliligaw ako” nakuha kong kausapin ang sarili sa nagawa nitong pangaapi sa akin.
Ilang oras at ilang ikot na rin ang ginawa bago natutunan ang
Dapat kanina ko pa ginawa—huminto’t maghanap.

Katuparan

2008-06-23T02:42:00.000-07:00

1. KAPALARAN

Nagkakagulo ang lahat ng tao sa techbooth ng Albertus. Hindi kasi magkandaugaga ang music head na si J-mee sa pagpipindot at paghahanda ng track sa CD na susunod na patutugtugin sa eksena. Dahil hindi ako ang nakalatag sa entablado bilang Gemini at bilang isang butihing music staff, inilaapag ko sa dimmer board ang binabasang Inquirer Libre at nakisalo na rin ako sa kaguluhan. Track nine. Siniguradong naka-pause ang CD player at pinagtawanan ang pagkagulat ni Jmee sa pagpisil ko ng pisngi niya. Malapit na ang paborito kong eksena sa dulang Agnoia. At sa takdang oras, pinindot ko ang play at iniangat naman ni Jmee ang volume sa tamang lakas kasabay ng pagbabago ng ilaw sa entablado mula dilaw hanggang sa maging pula. Sinabayan na rin ito ng indak ng mga dancers ng dula ng paborito kong dance sequence. Napangiti nalang ako sa husay ng ilan sa mga sumasayaw sa entablado. Lalo na yung pinakamagaling sa kanya. Napailing nalang ako sa pagkabilib at naibulong sa sarili "malayo ang mararating ng batang ito."
Matapos ang sayaw, muli kong kinuha ang Inquirer Libre at pinagpatuloy ang pagbabasa ng horoscope. Leo. Lima ang puso. Ayos. Nakangiti kong binasa ang nakasulat. "Humanda ka. Matutuwa ka sa makikita mo." Tama. At nakita ko na.

2. INDAK

Bitbit ang isang lumang smoke machine na hindi ko sigurado kung gumagana, kinausap ako ng Presidente ng CASA na si EJ Mallari na kung pwede raw ba akong tumulong sa Integbol nila. Isang milyon ang dahilan ko para tumanggi. Andiyan ang hindi ako CA, wala akong pera, wala akong susuotin, plano kong umuwi ng probinsiya, at kasalukuyang magkagalit kami (ng sobra sobra) ng isng malapit na kaibigan (no mentioning of names nalang. hihihi) na alam kong pupunta ng gabing iyon.

Pero itinakda na ata ng diyos na ikakamatay ko pag tumanggi ako sa hiling ng kaibigan, hinila ko nalang ang sarili kong sumakay ng taxi kasama ng kalahati ng buhay ko.

Nagkaligawligaw kami. Kapos ng sampung minuto ang pinangako naming alas sinko. At tulad ng inaasahan, hindi naging palakaibigan ang kalawakan ng warehouse na pinagdausan ng Integbol. Trabaho ang pinunta ko doon at trabaho lang ang plano kong gawin. Pero nabigla ako. Mageenjoy pala talaga ako.

Sa kasukalan ng malalakas ng tugtog, tao at alak, napatunga-nga nalang ako sa kinlalagyan sa DJ's booth sa nasasaksihang indakan. Napailing nalang ako at napangiti sabay bulong sa katabi kong DJ ng mamukhaan ang isa sa mga kumakarir ng sayaw. "Siyet. Ang galing pala talaga niya no? sobra!"

Nang magkatsansang makalapit at makausap ang nasabi kong kaibigan, napatawa nalang siya ng pabiro kong sabihing "Hindi lang ako ang Journ dito kaya wag kang magulo!" Ganoon naman talaga ako. Dinadaan sa biruan ang sa totoo lang, isang paghangang hindi matatawaran.

3. BIDYO

Tulad ng inaasahan, huli nanaman ako sa napagkasunduang alas seis. Hindi nga lang nila ako masisisi. hindi madaling magbiyahe ng mabigat ang dinadamdam. Kasalukuyan akong nagdadalamhat't nagluluksa sa pagpanaw ng isang matalik na kaibigan ng maabutan ko ang mga Stage Managers kong abala sa pangongontrata sa mga napili nilang gaganap sa dulang Rizal at Blumentritt. Hindi ako makasingit sa debateng nagaganap. Wala akong magawa kundi tumunganga sa kanila. Nageenjoy na ako sa paglalaro ng aking sariling laway ng kausapin ako ni Marchella Calica.

"Panoorin mo si Therese de Guzman matutuwa ka." Pangisi niyang ibinulong sa akin sabay abot sa akin ng kanyang videocam. Binidyo pala nila ang auditiong hindi ko nasaksihan. Humanga naman ako sa husay nila sa pagiging responsable.

Pagdating ko ng bahay sa Bulacan, dagli akong pumasok ng kwarto. Tulad ng inaasahan,. umiyak nanaman ako sa nararamdamang pighati. Sa gitna ng mga parusang hikbing pilit kong tinatago sa mga kasambahay, napagdesisyunan kong panuorin nalang ang inihanda ng mga SMs kong bidyo. Inusisa't kinalikot ko ang videocam at nang malaman kung paano paandarin, pinanuod ko simula sa umpisa ang bidyo. sa unang tingin alam ko na ang mga nararapat na karakter sa kanila. Bukod din kasi sa nabigyan na ako nila Jmee ng listahan ng mga napili nila, mahuhusay ang mga ginawa nila. At nang makita ko ang batang sinasabi ni Marchella, napatawa nalang ako. Tama pala talaga siya. Ikatutuwa ko nga ito. Nakakatuwa. hindi ko alam na pwede palang sayawin ang kantang HAPPY BIRTHDAY ng sensual, hot and sexy. Noon palang alam ko na. Maganda ang itinakda ng tadhana para sa kanya. At kahit na puno ako ng kalungkutan, napatawa ako ng isang Therese de Guzman. At sa unang pagkakatain sa tatlong araw ng pangungulila sa kaibigan, nakatulog ako ng mahimbing.

4. EKSENA

Sa kasagsagan ng kontrobersiyang pinagdadaanan ko at ng dulang aking pinaghirapan at iniyakan, hindi ko maitatanggi, masaya ako sa patuloy na pag-ganda ng takbo nito.
Sa panglimang banat ng dulang RnB, ako'y patagong ngumangasab ng paborito kong Fudgee Bar sa loob ng techbooth ng Rizal Con. Patago rin akong kinikilig sa mga banat ni Yes at kung paano ito gawing katawa tawa ni G-boy. At kung maputi lang ako, panigurado, pandalas din ang pamumula ko. Pero dahil wala akong karapatang magblush dahil sa kulay ko, inisip at pinagtuunan ko nalang ang masasarap na tawanan ng mga nanonood. Ibang klaseng bata ito. Karerista. Hindi marunong mapagod. At panigurado ko, hindi lang ako ang nakakaisip nito nang sabihin ng isang Jason de la Cruz na "Ang galing nila! Congrats Fhadz."

Alam ko. Sa dami ng naipon kong pagkakamali, may karamihan na rin ang aking naitama at tamang nagawa. Dahil marami ang makakapagsabing hindi ako nagkamali sa pagpili sa mga gumaganap sa eksena.

5. DULAS

Napadausdos ako sa madulas at basang bahagi ng sahig sa may AB lobby. Muntik na rin akong mapahiya sa mga estudyanteng nagmamadaling umuwi at ibang huli na sa klase. Bumaling baling ako sa mga nagdadaan, sinisiguradong walang nakapansin. Tiningnan ko ang parte ng sahig na muntik nang dumurog sa kahihiyan ko. Hindi na tama ang ang nararanasan kong kamalasan ng araw na iyon. Lumabas ako ng building para makahagilap ng signal na pinagkait sa loob ng building. Tatlong araw na ring umulan at naguumpisa na ring bumaha sa parking ng AB. Habang iritang ikinukwento kay Manong Agnes ang kamalasang tinatamasa, isang mukhang may napakagandang ngiti ang bumati sa akin at gulat at tuwang tuwa ko rin iyong sinuklian ng mahigpit na akap.

"Kuya may pasok po kayo ngayon?!" Gulat niyang itinanong sa akin. Sinagot ko siya ng wala na may halong pagtataka. Oo nga pala. Kabisado niya ang Class Schedule namin. Matutuwa na sana ako ng lubusan ng maalalang hindi lang pala ako ang Artistang Artlets sa klase namin. Pero napangiti nalang ako sa ganda ng ngiting pamamaalam niya sa akin. Pagharap ko kay Manong Agnes na naghihintay ng kwento ko, napatanga na rin ako sabay sabat "Uhhhmmm... Nakalimutan ko na ang sasabihin ko.. Ahihihi.. Sige!" sabay tapik sa malaking braso ni Manong Agnes. Masaya kong binagtas ang daan papuntang ABSC office. Wala na rin akong naranasang kamalasan simula noon. Hindi ko na rin maalala kung bakit ako naghihimutok noong umagang iyon.

6. PANGAKO

Hindi na ako magkanda-umayaw sa dami ng mga gagawin dito sa opisina. Hindi pala biro ang magpaka-responsableng mamamayan ata anak. Nangingintab na rin ang mukha ko sa kanina ko pang binabasang artikulo tungkol sa mga relasyon ng mga lesbiyanang muslim. Kunwari magaling ako sa layout at grammar. Pero hindi ko na maitatago ang pagkamiss sa mga kaibigan kong naiwan ko sa kolehiyo. Nang matapos ko ang mahabang proseso ng paghahanap ng mali sa mga artikulong dapat puro tama, tumunog ang cellphone ng katabi ko sa station ko. BUBBLY ni COLBIE CALIAT ang kanyang ringtone. Bigla nalang akong ibinalik sa mga masasayang nakalipas--mga huling araw ng buhay ko sa kolehiyo at mga pangakong hindi ko pa natutupad. Naalala ko. Ang tagal ko na palang planong gawin itong entry na ito. Hindi ko lang matyempuhan.
Patakas kong binuksan ang blogger account ko. fudge12.blogspot.com. Nagsimula akong magsulat. Inaalala ang mga hindi ko na malilimutang pagkakataon binuno sa trabaho, iyakan at sangkatutak na tawanan. Sumulat ako. Hindi para mamaaalam o magdrama. Nagsulat ako para tuparin ang napaglumaang pangako. Tama. Ika nga ng isang text message na natanggap ko. "Sige po kuya text mo ako pag natapos niyo na. Aasahan ko po iyon."

(PARA KAY THERESE DE GUZMAN)

Mansanas (Inspired by a true story) Author's notes

2008-06-19T01:51:00.000-07:00

The entry "MANSANAS" in six part series is inspired by a true story shared by a very close friend of mine (whose real name i cannot reveal for her protection). Some of the things I mentioned in the entries were just a mere representations of the actual facts of the true story. But the whole story itself is rather true than fiction. This story is dedicated to the people who suffered the same gruesome fate as "Apple," some of whom never survived. This is a call for the people who are humane enough to know and understand that these things are evil and should be stopped.

Real names of the characters are withheld to protect the innocent and the guilty. May they recieve the same treatment in hell.

"Apple" is currently an undergrad student and also works for a well known company. She now lives in a nice home just a few blocks from her parents. Her son is now on preschool. She is happily married and is living he life to the fullest. But she can never erase the horrible facts that happened in her life. May this be the beggining for a better life for her.

For "Apple", remember that i will always stay with you no matter what. Thank you for entrusting me with your story and for allowing me to do this. I'll be waiting for your text messages. Hope your doing good. I love you. Good luck in everything.

Comments, suggestions and violent reactions in the publication of this story can be addressed to me at the comment page of my blogger account (http://www.fudge12.blogspot.com). Thank you for visiting and have a nice day.

NOTE: For those who are reading the "Mansanas" series from Multiply and want to comment on any of its six parts,I advise that you comment on my blogger account. that's www.fudge12.blogspot.com for the reason that I cannot access my Multiply account from our office's server. Thanks.

Mansanas (Inspired by a true story) Part 6

2008-06-19T01:06:00.000-07:00

VI

Naging malupit sa akin ang mundo.

Wala akong katraining training at hindi man lang ako nakapaghanda. Ang dami ko pang dapat matutunan sa mundong ito. Hindi ko pa pwedeng ituro ang nalalaman ko sa anak ko. Ayaw ko namang mangyari sa kanya ang nangyari sa akin. Buti nalang at pinanganak siyang may nakalundong organismong magiging sanhi ng kanyang malulupit na pakikipagsapalaran sa mundo ng pagkalalaki. Ipinagdadasal ko nalang na hindi niya mamana ang kabaliktaran ng bituka ng mga ama niya.

Yun ang kinakatakot ko. Paano kung tanungin niya ako kung sino ang ama niya. Hindi ko naman siguro pwedeng sabihin na pito ang ama niya at na ang iba sa kanila nakakulong, o nagtatago o nakaligtas ng hindi ko malaman kung bakit sa hustisya.

Iyan ang hindi ko minsan maintindihan sa katotohahan eh. Hindi lahat ng tao parepareho ang pananaw sa katotohanan. Ang tama sa kanila, mali sa iba. Kaya naman alam ko na kaihit kailan, hindi magkakaroon ng kapayapaan sa mundong ito. Na kahit kailan, hindi magiging pantay pantay ang tingnin ng mga tao sa kapwa niya tao. May ibang tinitingala, may ibang hindi man lang pinapansin. Sana pag laki ng anak ko, maintindihan niya na hindi mo pwedeng tapak tapakan ang ibang tao. Pero kailangan niyang maging matapang at matatag para hindi naman siya ang tapak tapakan. Lahat kasi ng tao dito sa mundo nagmamadali. Kaya kailangan mong makipagsapalaran sa kasukalan ng kamunduhan. Kailangan mong sumunod sa agos ng panahon. Kailangan tinitingala ka ng mga tao. Dahil kung sa sarili mo nanliliit ka na, hindi maawa ang mundo sa iyo pag ikaw ay natisod at matapakan ng iba pang mga nagmamadali sa mundong ito na wala nang pakialam tumingin sa dinadaana makarating lang sa pupuntahan. Hindi alintana sa kanila kung may naiiwan sila o may nasasaktan sila. sa mundo ngayon kailangang maging praktikal.

Pero bata pa ang anak ko para pangaralan na natural na masama ang tao. Bata pa siya para maintindihan na maari siyang paglaruan ng tadhan tulad ng pagtrip nito sa buhay ko. Sa ngayon, dito muna siya sa akin. Hindi ko man naprotektahan ang dignidad ko dahil na rin siguro sa sarili kong kahinaan at kakitiran ng utak, hindi ko hahayaang masaktan ng mundong pilit nandudumilat sa mga mahihina sa mundo. Hindi. Hangga't nandito ako, walang pwedeng gumalaw sa anak ko. Buhay kami. Buhay ako. Siguro sapat na dahilan na iyon para magdiwang sa masaklap na mundo na ito. Tama. Sapat na rason na yun para magsimula ng panibagong buhay. Panibagong buhay. Nakakatuwa. Parang ganoon lang kadaking palitan yun. Basta ang alam ko, gagawin ko ang lahat para masiguradong paglaki ng anak ko, magiging isang matibay at mataas siyang puno ng mansanas. Hitik sa bunga at nagbibigay ng kasiyahan at kasarapan sa mundo. Tama. Isang puno ng mansanas mula sa nilapastangang binhi ng kanyang ina.

[Mansanas 6 ni Rex Van Carlo "Fhadz" E. Mollo]

Mansanas (Inspired by a true story) Part 5

2008-06-18T01:10:00.000-07:00

V.

Araw araw kong pinapatay ang sarili ko noon.

Pero hindi pa siguro ang pagiyak sa bawat segundo ng buhay ko noon. Hindi na rin ako pumasok sa eskwela. Nagkulong na lang ako sa kwarto, pilit hinuhugasan ang sariling awa sa iyak. nakaksampung beses na rin ako kung maligo sa isang araw pero lubos atang hindi ko na maaalis ang dumi at nakakalasong alinsangan ng kababuyan na napagdaanan ko. Kahit ilang beses kong hilurin ang namumula at nanakit ko nang balat hindi ko na siguro mabubura ang ala-ala na anim o pitong tao ang gumamit nitong nilamusak kong katawan. Ilang linggo ko na ring pilit ipagdasal na humiwalay sa napakadumi kong katawan at makawala sa sakit na pilit akong pinapaslang. Nagsimula akong magsuka at mahilo. Siguro dahil sa matinding pagkamuhi sa mga lalaki sa mundo, matinding galit sa sarili ko at matinding pagkairita sa mundo na kung bakit kailangan kong pagdaanan itong lahat ng ito.

Tumupad ako sa kasunduan namin ng mga demonyo. Hindi ko sinabi kahit kanino man. Paano ko naman siguro masasabi eh sa tuwing tatanungin ako ni mommy walang salita ang lumalabas sa bibig ko dahil na rin sa matitinding hikbi at pag ungal ko sa tuwing naalala ko ang bawat segundong sinunog ako sa impyerno. Wala na ring magawa sina mommy kundi umiyak at kitang kita ko ang matinding takot sa mata nila ni daddy dahil saksing-saksi sila sa masalimuot at halos ikamatay ko nang sakit na hindi nila masabi kung ano ang dahilan.

Nagpatuloy ang panghihina ko. At halata ko sa kulay ko ang matinding pamumutla. Hindi ko magawang lumabas ng bahay kaya't nagpatawag nalang sila daddy ng doktor. Doon ko nalaman, buntis pala ako.

Noong narinig nila mommy ang balita, hindi nila alam ang dapat isipin o gawin. Tumitig lang sila sa akin ng nanlilisik ang mata pero walang lumabas sa bunganga niya. Umiiyak din ako noon at inihanda ang sasabihin kong katotohanan sa kanila. At sa puntong pagalit na tinalikuran ako ni mommy saka ko nasabing narape ako.

Hindi madali sa akin ang tanggapin na ang kademonyohang ginawa sa akin ay magbubunga ng isang inosenteng tao sa sinapupunan ko. Hindi ko kayang masikmura na madadamay sa karumaldumal na nangyari sa akin ang isang anghel na walang kamuwang muwang. Paano nalang pagnagtanong kung sino ang ama niya? Paano ko palalakihin ito? Paano kung hindi ko kaya?

Isinalaysay ko ang lahat lahat kina mommy at sa unang pagkakataon, nakita ko si daddy na umiyak na parang aatakihin na sa puso. Galit siya. Galit na galit. Hindi niya alam ang gagawin niya sa kalagayan ng nagiisa nilang anak na ngayon ay pinagdadaanan ang isa sa pinakamalupit na magagawa ng tadhana. Gusto niya raw pumatay ng tao. Gusto kong aminin na ako rin. gusto kong pumaslang ng tao. Kahit sino. May pagbuhusan lang itong sama ng loob at pagkamuhi ko. Pero alam kong hindi pupwedeng mangyari yun. Kaya't kasama si mommy, pilit naming pinigilan si daddy na nagwawala.

Mansanas (inspired by a true story) Part 4

2008-06-17T03:52:00.000-07:00

IV

Ayaw ko na sanang maalala.

Pero hindi ko makakalimutan nung napapansin kong hindi na ako kinakausap ni Benj. Hindi na niya ako tinitingnan na parang wala ako doon. Hindi na niya ako tinatawagan sa cellphone o inaayang magisaw man lang. Pero wala akong magawa. Tinatawag ko siya pero parang wala siyang naririnig. Wala akong magawa. Unti-unti na akong napapalitan ng ibang gitara at ibang ginigitara sa mga bars na hindi ko alam pinupuntahan na niya ngayon. Paliit ng paliit ang pagasa ko sa kanya. Kahit hindi ko alam kung mahal niya din ako, mahirap ang mawala siya sa buhay ko. Lalo na ngayong siya na ang buhay ko. Araw-araw, linggo-linggo siya ang iniisip ko. Hindi ko pala kayang mawala siya. Napagdesisyunan ko. Mas matimbang ang libido niya kesa sa prinsipyo ko. Dahil libido niya yun at prinsipyo ko lang ito. Tinawagan ko siya. Umiiyak. Pumayag siyang makipagkita sa akin. Hindi ko alam yung lugar at maguumaga na rin pero pumayag akong pumunta. Ito na kasi ang huling pagkakataon para mabawi ko siya sa mga bago niyang ginigitara.

Naligaw ligaw ako sa lugar pero buti nalang natunton ko yung lugar. Isang maliit pero magandang bahay. Medyo magulo at madilim pero mukha namang disente ang nakatira. Kumatok ako sa kalawangin na ring gate at isang payat na lalaki na may mahaba at magulo ring buhok ang nagpapasok sa akin. At sa may madilim na sulok, nakita ko ang hugis na aking hinahangad. tumayo ito at lumapit sa akin. Hinalikan niya ako ng matindi sa labi at binulungan na ang ganda ko raw. Hindi ko maiwasang mapangiti at isipin kung anong nagpaganda sa akin. Ito bang puti kong sando? Ang buhok kong nakapusod? O ang shorts kong nilalantad ang binti ko? O di kaya yung mga mata kong namamaga. Balita ko pag ganitong namumugto ang mga mata gumaganda raw. Baka nga ito ang dahilan.

Umupo ako sa tabi ni Benj at nakita kung ano ang pinapipyestahan nila. Damo. Nagsusunog sila ng damo katabi ng mga bote ng gin. Ayaw ko na sanang makisali sa pot session nila dahil kumokontra naman ang kunsensiya ko pero masyado nang huli para umurong.

Pinatikim ako ng isang shot ng iniinum nila. Parang may halo. Gin na nga iniinum nila may halo pa. Hindi na nakuntento sa masamang tama ng gin. Hindi ako nagyoyosi pero napahithit na rin ako ng hinihithit nila. Tawanan, landian, asaran. Iba pala ang epekto ng droga sa utak. Masaya. At sa mga huling minuto ng ulirat ko, napansin ko, ako lang pala ang babae.

Nalaman ko nalang na nahihilo ako. Hindi ko alam kung epekto ito ng damo, o nung gin o kung ano man yung hinalo dun. Basta ang natatandaan ko, napapikit nalang ako nang naglalaplapan kami ni Benj.

Nagising ako nang maramdaman kong may nakapatong sa akin. At sa madilim na ilaw galing sa headboard lamp sa kwarto ng kabarkada nito ni Benj, kitang kita kong pinoporma na niya ang sarili niya sa gusto niyang pusisyon at wala na akong nagawa kundi ihanda ang sarili sa sakit o sarap na pwede kong maramdaman. Masakit. Sa simula. Pero nung nararamdaman ko na ang buong kahabaan niya sa kin, unti-unti ko na ring nagustuhan. Napaindayog na rin ako sa gingawang musika ni Benj sa mabibigat niyang hininga at sa pagbubungguan ng katawan namin. At sa isang inda, nawala ako sa kawalan ng kanyang kalawakan. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko pero gusto ko ang ginagawa sa akin ni Benj. Hindi ko na maiwasang mapatili sa nakakabaliw na pagsabog na nararamdaman ko sa ikabuturan ng pagkatao ko. At sa paglaon ng pagroromansa sa akin ni Benj, alam ko, hahanap-hanapin ko na ang pakiramdam na ito. Nawala ako sa mundo panandalian para matikman ang kakapirasong sarap ng langit. Pero dagli akong nagising nang malaman kong ako palay pabulusok na papunta ng impyerno.

Nang makaraos na si Benj, dagli siyang lumayo sa akin, sabay ng mga kaluskos sa paligid ko. Nalaman ko nalang na napapalibutan ako ng mga nakahubad na ring kabarkada ni Benj. Hinawakan ako ng isa sa kamay at isa sa kabila. May dagli ring humawak sa dalawa kong binti at pinilahan na ako ng dalawa o tatlong lalaking hindi ko maaninag sa dilim ng lugar. Hindi ko na gusto ang nangyayari. Pero wala akong magawa.

Wala silang patawad. Wala silang kunsensya. Hindi ko na alam kung kaninong ari na ang naglalaro sa ari kong nagdudugo na. Masakit. Sobrang sakit. Parang pinupunit ang mismong pagkababae ko. Pero kahit gaano kalakas ang mga sigaw at iyak ko, hindi nila ako tinigilan. Demonyo silang lahat. Demonyo lahat ng lalaki sa mundo dahil masakit ang pagpirapiraso nila sa pagkatao ko.

Bumigay na ako sa sakit. Pinagdamot man sa akin ng diyos ang pagkawala ng ulirat ko para hindi ko na masaksihan ang ginagawa nilang kahayupan sa akin, nawalan naman na ako ng malay at lakas para gumalaw pa. Pero wala sa kanila yun. Hindi na ako makalaban. Nagdilim na ang paningin ko. Nanginginig na ang buo kong katawan pero patuloy sila sa pagbayo sa akin. Para akong isang manikang pinagpirapiraso. Para akong basahang pinagpunit-punit. Hindi sila nakuntento, pati tumbong ko hindi nila pinatawad. At pagsila'y nakaraos na, ipapainum nila sa akin ang likido ng kanilang kababuyan. Pilit kong sinusuka pero isa isa na nilang ipinasubo sa akin ang mga ari nila. Pilit ko silang kinakagat pero wala na rin akong lakas para gawin yun. Hindi ako makahinga. Hindi ako makasigaw. Hindi na ako makagalaw. Wala na akong magawa.

Kitang kita ko ang bawat eksena ng kasuklam suklam na ginawa nila sa akin. At ramdam na ramdam ko ang sakit na akala ko'y hindi ko na makakayanan. Hindi ko alam kung gaano katagal ang tinagal ng pangbababoy nila sa akin. Pero para sa akin, buong buhay ko, binuno ko sa impyreno. At alam ko sira na ang buhay ko. Pinunit na rin ng mga anak ng diablong bumaboy sa akin ang pagkatao ko. Wala na akong dignidad para ipagpatuloy pa ang mabuhay sa mundong ito.

Aaminin ko. Baril na ang hinihintay kong susunod na puputok. Sigurado akong papatayin na nila ako dahil nakita ko nang magbihis na ang isa sa kanila, dagli siyang bumunot ng baril mula sa itim niyang bag at agad niyang tinutok sa akin. Hinanda ko na ang sarili ko sa mabilis at masaklap na pagpanaw sa mundo pero hininto siya ng isa sa kanilang nakilala kong si Benj. Putang ina. Ngayon pa sila naawa sa akin.

Matapos nilang magbihis, ginapos na nila ako't binuhat ng nakahubad papunta sa isang van. Palitaw na rin ang araw sa liwanag sa labas ng bahay. O palubog nalang din ito. Tama. Palubog na ang araw para sa akin at kailan man, hindi na ako maaninagan ng liwanag.

Sa sasakyang luma kung saan nila ako sinakay, tinutukan ako ng patalim. Mukang mapurol. Mukhang gusto nilang unti-unti akong paslangin at unti unting gilitan ng leeg gamit yung mapurol na kutsilyong nakatutok sa akin. Pero hindi. Ipinagdamot pa rin sa akin ang kamatayang kanina ko pa hinahangad. At hindi ko na dapat asahan sa kanila ng ibulong nilang huwag ko raw sasabihin kahit kanino ang kung ano mang naganap kung hindi papatayin daw nila ang pamilya ko. Mga kampon ni Satanas. Marurunong.

Sa layo ng biyahe, nakahugot na rin ako ng kakaunting lakas. At naramdaman din ito ng mga demonyo kong kasama. Dahil sa pagkakagapos ko, napansin nilang unti unti na akong nakakapumiglas. Humagulgol ako ng todo ng itutok ulit sa akin ang patalim. Pinakawalan din nila ako nung naglaon at pinagbihis. Hindi ko na maintinihan ang amoy ko. Natuyong suka, laway at tumigas nang dumi ng pagkalalaki. Pero matalino pa rin silang ipagbawal tanggalin ang nasa telang nakatali sa bibig ko. Ibinaba nila ako ilang kilometro mula sa bahay namin. At kahit na nagingig ako, nakayanan kong lakarin hanggang sa amin. At sa bawat hakbang na ginagawa ko, naalala ko ang bawat segundong tinagal ng mala-impyerno niyang pinagdaanan. Mataas na ang araw. Pero hindi na ata ako kailanman makakakita ng liwanag. Pagkarating ng bahay, hinimatay ako.

[Mansanas 4 ni Rex Van Carlo "Fhadz" E. Mollo]

Mansanas (Inspired by a true story) Part 3

2008-06-17T03:49:00.001-07:00

III.

Nakakamanhid masaktan

Kaya wala na rin akong maramdaman sa tuwing ginagamit ako ng kung sinu-sino. Bato na rin akong maituturing dahil matagal ko nang pinaslang ang kunsensya ko. Naisuka ko na rin papalabas ang puso ko kaya hindi ko na rin alam kung paano magmahal o masaktan. Natuyuan na rin ako ng luha at wala na rin akong pakialam sa mundo. Basta ang alam ko, kailangan mabuhay ng anak ko at para mangyari yun, kailangan ko ring mabuhay. Yun na rin ata ang pinakamalupit na parusa sa akin. Ang mabuhay. Dahil kung hindi lang dahil sa anak ko, matagal ko na sanang pinageksperementuhan ang iba't ibang epekto ng iba't ibang mga lason sa katawan.

Nangarap din naman ako kahit minsan. Fourth Year High school ako noon nung pangarapin kong maging isang magaling at sikat na abogado. At noong mga araw na iyon, sigurado ako sa sarili kong kaya ko siyang makamtan. Gumraduweyt akong valedictorian ng batch namin. Isang student leader at sikat sa paaralan dahil sa mga napalanuhang mga patimpalak sa quiz bee at mga speech contests. Tuwang tuwa sa akin sina daddy noon. At masaya din akong pinangangatawan ang pagiging apple of the eyes ng mga magulang ko. Wala kaming kapera-pera pero animo'y nagmilagro ang diyos dahil naipasok ako nila mommy sa pangarap kong unibersidad. Nangako naman ako na gagawin lahat lahat para makamit ang pangarap ko sa sarili ko at para sa kanila. Kung hindi ko sana ginawa yun hindi sana ganito kabigat sa akin ang lahat.

Matalino naman ako pero hindi ko alam bakit ko pinili ang katangahan at kagagahan. Siguro dahil natipuhan ko ang mga isinisigaw nila sa labas ng building namin, nadala na rin siguro ako sa haliw ng musika at radikal nilang pagiisip. Naisip ko rin na wala akong kaalamalam sa mundo kung ikukumpara sa mga napagdaanan nila. Nakakapangliit ang mga naiisip nila na oo, hindi ko naiintindihan. Pero ang hula ko, mahirap ang pinagdadaanan nila. Yun ang natatandaan ko. Unang semstre sa unang taon ko sa kolehiyo, nailantad ako ng unang beses sa magulong mundo na kung alam ko lang na sisira sa akin, hindi ko na pinasok.

Napabarkada ako sa isang sikat at radikal na banda. Wala sa akin na ako lang ang babae sa grupo at kung ano man ang sinasabi ng ibang tao sa kanila. Basta sigurado ako noon, gusto kong mapabilang sa magugulong grupo na ito ng kabataan na wala na atang ginawa kung hindi magkalat ng sama ng loob sa mundo sa mga maiingay at galit nilang musika. At dahil na rin siguro sa pagmamahal ko sa musika at sa dedikasyon nila sa kung ano mang pinaglalaban nila, napalapit na sa akin ang bawat isang miyembro. Lalong lalo na kay Benj ang gitarista ng grupo.

Nakakabilib ang husay ni Benj sa pagigitara. Hinahawakan niya ang katawan ng gitara niya na animo'y isang babaeng nakikipagromansa at nakikipagtalik sa kaniya. At kung paano niya iniwawagayway ang mahahaba at pawisan niyang buhok sa indayog ng tugtugin nila. HIndi na rin siguro mapapantayan ang pakiramdam ko kapag nakikita ko siyang piniprito ang gitara niya sa paglalaro ng kamay niya. Minsan naisip ko kung ano kaya ang pakiramdam ng paglaruan ng mga daliri at romansahin ng ganoon ni Benj? Iiyak din kaya ako sa sarap tulad ng gitara niya?

Wala na akong namalayan sa nangyayari sa akin. Naadik na ata ako sa taong ito. Napapadalas ang paghingi ko ng pera kina mommy masundan lang siya sa magulo niyang mundo. Napaparami na rin ang absent ko sa mga klase ko. Pababa na rin ng pababa ang grades ko sa mga subjects kasama na ng kredibilidad ko bilang isang estudyante. Pati ang pangalan at reputasyon ko bilang isang mabuting anak, magaaral at tao unti-unti na ring nalulugmok sa kawalan. At ang nakakatakot, ayos lang sa akin. Basta't maipagpilitan ko ang sarili ko sa magulong mundo ni Benj ayos lang sa akin.

Ang pangarap kong maging isang sikat at mahusay na abogado napalitan ng panaginip na magitara din ako ni Benj tulad ng pagbayo niya sa gitara niya. At kahit na minsan nararamdaman ko ang pagtaboy niya sa akin, ayos lang din sa akin basta't napapansin ako ayos lang.

May maganda namang naibubunga ang paglalandi sa kanya eh. Dumadalas na rin kasi ang paguusap at pagkain namin sa iba't ibang magugulo at madidilim na bars. Ayos lang sa akin na magulo ang mundo ko basta't siya ang gumugulo.

Ang simpleng ngitian napunta sa hawakan ng kamay at sumunod ang pasimpleng hawak kung saan saan. Hindi itinuro at sa halip ay ipinagbawal ito ng aking mga butihing magulang pero handa akong matutuhan ito para sa ikasisiya ni Benj. At hindi naglaon, nadadama ko, unti unti na niyang ipinagpapalit ang gitara niya sa akin. Mas madalas na niya akong romansahin at paglaruan at pakiramdam ko ako na ang pinakamagandang babae sa mundo sa tuwing nararamdaman kong dumadampi ang dulo ng mga ngipin niya sa dulo ng tenga ko o pag natitikman ko ang paglalaro ng dila niya sa loob ng bibig ko sa tuwing naghahalikan kami sa madidilim na sulok ng unibersidad o ng mga bar at kanilang mga tambayan. Isa lang ang hindi ko maisuko. Dahil sa tuwing nararamdaman ko ang makalyo niyang mga daliri na pilit ipinapasok sa loob ng panty ko, naaalala ko ang mga pangaral sa akin ni mommy at hinihila ako ng kunsensya ko sa katotohanang hindi pa ako handa. At sa tuwing pagpipilitan ko ang punto ko kay Benj, dagli nalang siyang umaalis na galit at bitin na bitin.

Hindi na isa o tatlong beses nangyari sa amin ito. Hindi na rin isa o tatlo beses siyang nagwawala sa harap ko. At nararamdaman ko, unti unti na ring nawawalan ng pasensya sa akin si Benj. Pero hindi ko talaga siya pwedeng pagbigyan. Dahil alam kong baka pag pinagbigyan ko siya, may mabuong dugo dito sa sinapupunan ko at hindi ko makakayanang pangatawanan yun. Hanggang sa hinamon ako ng tadhana.

[Mansanas 3 ni Rex Van Carlo "Fhadz" E. Mollo]

Mansanas (Inspired by a true story) Part 2

2008-06-17T03:45:00.000-07:00

II.

Nakakasawa na ring umuwi sa bahay.

Siyempre wala na rin akong masabihan sa bahay. Hindi na rin kasi kami nagkikita at nagkakausap ni mommy eh. Hindi na rin kasi sila bumababa sa second floor ng bahay. Si daddy naman sobrang nagpapakamatay sa trabaho. Kahit na inaatake na siya ng pulmunya sige pa rin ang kayod. Alam ko. Naririnig ko ang mga parusa niyang pagubo sa gabi mula sa pangalawang palapag ng bahay namin kasabay ng masasakit na hikbi at hagulgol na alam ko dahil sa akin. Hindi ko maamin pero namimiss ko na talaga siya. Hindi ko na rin kasi siya nakikita kasi siguro ayaw niyang magpakita. Pilit binubura sa pagtatrabaho ang ala-ala na ang nagiisa niyang anak ay nayari at nababoy ng maaga kaya pilit na rin niyang tinatanggap, kahit gaano kasakit, na basura ang minamahal at inaruga niyang pamilya. At tulad din nito, matatawag na ring patapon ang buhay niya. Ganoon talaga si daddy. Inaangkin niya ang lahat ng kasalanan pero duwag siyang maituturing dahil ayaw niyang harapin ang mga problema niya. Oo. Problema na niya ako ngayon. Kung sa bagay, palagi naman niyang sinasabi na hindi naman niya ako masisisi dahil hindi ko naman daw kasalanan. Pero hindi ko pa rin masabi hanggang ngayon kung sinasabi niya yun para paniwalain ako o para paniwalain ang sarili niya. At sa totoo lang, mas lalo akong nasasaktan kapag sinasabi niya iyon.

Hindi naman ganito dati eh. Noon laging inaabangan nila mommy ang paguwi ko dahil panigurado, may uwi akong mataas na marka, medalya o tropeyo at mga awards sa mga patimpalak sa eskwelahan. "Apple of the eyes" akong maituturing noon. kaya siguro Apple ang ipinangalan sa akin ng mga magulang ko. Inakala din nilang lalaki akong maganda at tinitingala ng lahat na parang isang mansanas sa itaas ng puno. Lahat natatakam na nakatingala sa bunga pero kakaunti lang ang mapapahintulutang tikman. Yun ang akala nila. Dahil iba ang plano sa akin ng tadhana.

Ngayon ni ayaw na nila akong makita. Pero ayos lang yun kasi kahit papaano inaalagaan nila ang anak ko habang nagpapakadumi ako sa lansanganan. Masuwerte na rin siguro ako na tumira dito sa amin at hindi mapalayas. Libre na nga ang tirahan maghahangad pa ako na ituring na parang isang tunay na anak. Matagal na ring inalis sa akin yung karapatan na yun nung napagdesisyunan kong magpadala sa tawag ng damdamin at laman. Kaya kailangan ko itong pagsisihan. Ayos na yung anak ko ang palakihin nila ng tama. Okey na yung mapunta sa anak ko ang dati nilang pagmamahal sa akin. Tama na yung turuan nila ang anak ko na huwag gagayahin ang patapon nilang ina at ang mga ama nilang tropa ni satanas. Pero kung ako ang tatanungin ayaw ko nang tumira sa bahay na ito. Masyado nang mabigat ang nangyayari sa akin. Dumadagdag pa ang mga masasayang ala-ala sa bahay na ito. Gusto ko rin namang magsimula ng tama para na rin sa anak ko.

Hindi na rin tulad ng dati, hindi na nila inaabangan ang pagdating ko. Siguro kasi wala na rin akong medalya, matataas na marka o magandang balita na maiuuwi. Wala na rin kasing pakialam sa akin sila mommy. Hindi na sila nagaalala kung kumain na ba ako o may nahanap na akong trabaho. basta nagiiwan ako ng pera sa taas ng ref namin ayos na sa kanila yun. Kaya naman sa halip na mga awards sa eskwela ang inuuwi ko, nagtatakas nalang ako ng mga costumers na walang pambayad ng motel. Ang hirap naman sa lagay naming dalawa na magyayarian sa kalsada. gastos pa pag nahuli. Ganito ako maglandi. Mas ayos kung sa akin na lang ibabayad ng hinayupak kong costumer ang dapat ibabayad niya sa motel. Pang dagdag din yun sa panggatas ng anak ko o anu mang gamot kontra sa mga souvenir na sakit na iniiwan ng mga gumagamit sa akin. Hindi rin naman malalaman nila mommy na nagdadala ako ng lalaki sa bahay kasi hindi naman na sila bumababa mula sa pangalawang palapag ng bahay. Tama. Dun sila sa langit at dito ako sa impyerno. Binababoy ng sari-saring mga demonyo kapalit ng kaunting ginhawa para sa anak ko.

Noong una nahirapan din akong babuyin ang sariling bahay. Siyempre nakakatakot na ibigay ang address ng bahay ko at magpapasok ng kung sino lang sa bahay namin. Buti nalang at isa sa mga suki ko sa kama ang pulis kong kapitbahay na baliw na baliw daw sa akin lalo na kung sineserbisyo ko siya. Kaya sinisigurado niyang walang sinuman ang pwedeng manggulo sa amin. Kalaunan din nawala na rin sa akin yung kahihiyan tulad nalang ng natitira kong dignidad. At wala na talagang pakialam sa akin ang mga magulang ko. Hindi ko naman sila masisisi. Wala naman din silang kasalanan eh. Oo. Puro kami inosente dito. Hindi ko kasalanan at lalong hindi kasalanan nila mommy na ang nagiisa nilang Apple of the eyes ay mabingwit at mabato pabagsak, makagatan ng sari-saring bibig, itapon at hayaang mabulok sa lupa. Hindi ko kasalan dahil hindi ko ginusto ito. At hindi kasalanan ng magulang ko dahil alam ko pinalaki nila akong mabuti. yun nga lang hinayaan nalang nila akong mabulok sa kinalalagyan ko.

[Mansanas 2 ni Rex Van Carlo "Fhadz" E. Mollo]

Mansanas (Inspired by a true story) Part 1

2008-06-16T02:04:00.001-07:00

I.

Pagod na pagod na ako magtrabaho.

Siyempre sa sarili ko lang pwedeng sabihin ito. Dahil wala na akong karapatang magreklamo. Kung ang karapatan ngang tumawa at maging maligaya wala na rin akong karapatan yun pa kayang karapatang magreklamo?

Wala eh. Kailangang kumita kahit pang tawid gutom lang namin ng anak ko. Minsan nga kahit ako nalang ang kumain para sa maghapon. Kailangan nga lang magtiis nitong isang taong gulang kong anak sa kahit anong mahihita niya sa suso ko. Kailangan niyang magtiis. Tutal nakarami naman dito yung mga ama niya hindi ba? At isa pa, andiyan naman sina mommy at daddy eh. Matatawag na rin sigurong suwerte yun.

Hindi rin kasi sapat minsan ang nakukuha ko sa pag-puputa sa may highway para sa aming mag-ina. Marami na rin akong kakumpitensya sa pagsusuot ng maiikling shorts at spaghetti straps dito sa may amin. Kadalasan nadadaig ako ng mas bata na may mas mapuputi at makikinis na balat. Yung tipong pag natutukan ng headlights ng costumer siguradong kumikinang sila sa ganda. Panigurado sila ang maisasakay. Talo nanaman ako sa laro ng tadhana. Kasi kung ikukumpara sa kanila, kahit tutukan ako ng headlights ng sasakyan panigurado hindi pa rin nila ako mapapansin. Siguro kung nung medyo bata pa ako't hapit pa ang balat at pantay pa ang kulay ng hita't tuhod ko, pwede pa akong makipagsabayan sa mga bagong salta na ito. Suwerte nang maka dalawa o tatlo ang gumagamit sa akin kada linggo. Karamihan nga lang dito ay mga pulubi na sekyo o construction workers na mas inuuna ang pangangati ng mga ari nila kesa sa sabong panligo o deodorant man lang. Kaya alam ko na ang lahat ng kabahuan ng mundong ito na nabubulok na rin sa impyerno.

[Mansanas 1 ni Rex Van Carlo "Fhadz" E. Mollo]

pagtinotopak nga naman..

2008-03-24T16:21:00.000-07:00

I’m messing my life again..

I never knew job hunting would be this agonizing. It started as a simple rational “kailangan ko ng trabaho. Kaya kahit ano papatusin ko.” But it turns out to be a bogus of a rationale in every sense of the word. Damn. Why do I keep turning down possible employers? Its their duty to turn its possible employees… not the other way around!

There is this world-renowned company in paranaque which insist that I take application exams for a high ranking position. The first proposal, I turned down because of a “prior engagement” which happens to be another bonding experience with boos and beers—not a prerequisite for a PLEASANT FUTURE. I thought that chance was gone forever. But I was wrong. A girl called me (in her sexy bedroom voice) that I can still take that exams the next day. But laziness, whose growing popularity amongst graduating students, won over the war against the most rational idea of finding a job. I turned the offer for the second time.

Chances are that I wont have the same opportunity with other companies and I’ll stay bum and bankrupt forever (with the growing “pot of debt” I owe to many friends and family). On the other hand, the same opportunity might reveal itself in the near future. The question is whether to go the extra mile to live my dreams of having a decent life, or would just stay here in my comfort zone where everything is just a happy “bonding experience.” Though that question lies somewhere in the future, I must know now what really is my priority.

As of now, I’m still searching for that courage within me to stand up, stretch and stop staring at the TV for a moment and relive my former glory of being a workaholic and face a brighter future.

Yah.. probably this psycho-drama would turn out to be “just a phase.” But one thing is for sure. Opportunity is a wise being. It only knocks once or twice in your door to know whether your priority is to live your life or live dreaming big and.. just that.. just dreaming..

Next Station, Blumentritt station...

2007-12-15T16:06:00.000-08:00

Sa Artistang Artlets, hindi uso ang pwede na. Kung gagawa ka, gawin mo na ng todo bigay—ng lahat ng iyong makakaya. Noon naisip ko siguro ganito ang kultura sa kinalakhan at minahal kong organisasyon ay dahil likas sa bawat miyembro nito ang kagalingan at kasipagang natural sa isang Tomasino. Pero nagbago ang aking sariling pananaw matapos mangyari ang ilang bagay na hindi ko kailanman malilimutan. Tulad nalamang ng pagbabago ng papanaw ko sa pagiging director.

Hindi ko lubos maisip na makakatapak ako sa kinatatayuan ko ngayon. Ni hindi ko akalaing kakayanin ko ang stress at ang pressure na panghawakan ang tiwala ng buong organisasyon kasama na ang lahat na inaasahang panghihina ng loob at insecurities sa katawan. Pero kasama sa trabaho ko yun bilang isang direktor.

Buti nalang hindi basta basta ang Artistang Artlets. Dahil ang nagpatibay sa grupong ito ay ang samahan at pagkakaibigang hinid mapapantayan; hindi matutularan. Ito ang nagpatibay ng loob ko para matugunan ang trabaho ko.

Pagkakaibigan. Pati ito nagiba na rin ang kahulagan sa akin. Nabigyan ito ng ibang mukha sa produksyong ito matapos mangyari ang mga pagkakataong muntik tumunaw sa lahat ng katapangan ko. Hindi pa ako nakaramdam ng ganoong katinding pagluluksa ng mawala ang isang matalik na kaibigan na sinamahan at dinamayan ako sa lahat ng kasiyahan, kalungkutan, galit at hinanakit sa buhay sa mahigit kumulang na 13 na taon. 13 na taon. Ganoon na pala katagal yun. Nakakapanghinayang naman at hindi na niya napanood ang isa sa mga pinakamalaking parte ng buhay ko. Nakakapanghinayang na kung alam ko lang sana na mauuna na siya nakapagpaalam pa sana ako. Nakakapanghinayang na hindi ko man lang siya nakasama at nahagkan sa pinakahuling oras niya para masabi ko kung gaano siya kaimportante; gaano ko siya kamahal.

Panghihinayang. Nakakatawa. Ito kasi ang pinakatema ng dulang Rizal at Blumentritt. Tulad nalamang nila Gemma, Ian, Yes at ang mga naging biktima ng LRT Rizal Day bombing, pinakita ng Rizal at Blumentritt ang konteksto ng pagsisisi, pagdurusa, panghihinayang sa isang napakabuluhang pamamaraan—ang paguungkat sa kamatayan.

Ang dulang Rizal at Blumentritt ay mananatiling isang dula—isang “representasyon” ng katotohan; isang kasinungalingan sa paglalahad ng katotohanan. Ngunit ito ay mananatiling totoo sa puso’t isip ng mga tao na nagkamali pero marunong magsisi para lamang malaman na huli na ang lahat; tapos na ang lahat; wala na ang lahat.

Itong dulang ito ay para sa mga tulad kong tao, nagkakasala, nagsisisi at marunong manghinayang. Ito rin ay para rin sa mga taong marunong magpatawad at makaintindi na walang perpekto sa mundo; para sa mga taong naiintindihan na sandali lang ang pinagkaloob na oras ng diyos, na sandali lang ang buhay sa mundo, na nakakaunawa na importante ang bawat segundong dumadaan.

Para sa mga kaibigan kong pinaghugutan ko ng lakas at nagpapalala na masarap talaga ang mabuhay, salamat.

Sa UBE, kina John, Sam, Munch, Marianne, Jaymar, Jason, Cyril, Judy, Nikki, Mark, Sendang, Mayee, Mimi, EJ, Arianne, Kaye, Diego, isa nanaman itong patunay na hindi mapapantayan ang batch natin salamat sa suporta, salamat sa pagkakaibigan, salamat sa pagtanggap, salamat sa pagmamahal. Hindi ko kayo malilimutan.

Sa Artistang Artlets, ang pamilya ko sa AB at pamilya habang buhay. Salamat. Para sa atin ito. Maraming maraming salamat sa samahan, suporta at sa lahat ng naitulong at naituro niyo sa akin. Kayo ang bumubuhay sa akin ngayon. Mahal na mahal ko kayo. Alam kong hindi tayo magkakalimutan dahil hindi ko rin kayo malilimutan.

Sa aking mga mahal na artista. Walang bumigo sa akin. maraming maraming salamat sa pasensya, sa pagiging likas na magagaling, sa lahat lahat. Hindi talaga ako nagkamali sa inyo. mahal na mahal ko kayo. salamat sa pagbuhay sa produksyong ito. hindi ko kayo malilimutan.

Sa AB-COMELEC, salamat sa suporta. Grabe. Kahit na lahat tayo ay patay na sa mga trabaho, di niyo pa rin ako nalimutan. Mahal na mahal ko kayo. Lalo na kayong mga commissioners, salamat ng marami. Hindi niyo talaga ko kinalimutan.

Sa 4JRN3, paano ba yan? Nadagdagan naman ang pwedeng maipagyayabang ng klaseng hindi marunong hind imaging the best. Number one pa rin talaga tayo basta’t wala sanang magkakalimutan.

Sa Tropang Cute, saan man tayo mapadpad, walang makakasira sa 13 na taong pagsasama. Kayo ang isa sa mga malaking part eng buhay ko. Salamat sa inyo. Alam niyo naman siguro kung gaano ko kayo kamahal. Kahit ano man ang mangyari, alam kong hindi na talaga tayo magkakalimutan.

Sa mga buddies ko, ampon man o hindi, kina Buddy Barbie, MArga, Tin, Estar, Mingu, mahal na mahal ko kayo.

Sa partner kong si Angge. Mahal na mahal kita pards.. salamat sa lahat lahat… simula’t simula palang, tinadhana na tayong magpartner… at alam kong hindi tayo pwedeng magkalimutan. Natupad na natin ang pangarap nating magkatrabaho sa isang produksyon. Pards na tayo magpakailanman.

kay Sir Agui at Maam Faye, salamat sa pagtangkilik at pagtanggap sa amin bilang iyong mga anak salamat sa pagintindi na kahit ganito na kami kagagaling, estudyante pa rin kami. maraming maraming salamat. at tulad ko, mahal na mahal kayo ng buong Artistang Artlets.

Kay Mingu ang aking production designer. Hindi ako nagkamali sa iyo. Maraming maraming salamat sa pasensya sa pagtitiis at pagtatrabaho ng napakahusay. Napakarami kong utang sa iyo. Hindi ko yun malilimutan. Mahal na mahal kita HB. Sobra.

Kay Gabby, nasabi mo sa akin minsan na “tagumpay man o pagkatalo, magkasam tayo” well, napatunayan nay an ng napakaraming pagkakataon. Mahal na mahal kita. Hindi kita malilimutan…

Kay BESTY na may ibang mga bestfriends, nakita mo na akong magalit, umikay ng grabe at gumulong sa katatawa. Kahit lagi mo kong sinasaktan, minumura, iniinsulto, kinalilimutan mahal na mahal na mahal kita.

Kay Marianne, konti nalang mabebreak na natin ang record natin. Ikaw ang mananatili kong kaligayahan. Ang dami na nating pangarap sa buhay na dapat lang nating tuparin. Maraming maraming salamat sa lahat. Mahal na mahal kita.

Kina mama, papa, joy, tano. Ngayon alam niyo na kung bakit napakapangit ng kuya niyo dahil sa stress. Kahit hindi ako marunong magpakamushy sa harap ninyo alam niyong mahal na mahal ko kayo. Kayo ang buhay ko. Salamat sa pagaaruga at pagmamahal. Kayo ang number one. Para sa inyo ito.

Kay Lord, dami ko nang utang sa inyo, napakarami ko nang kasalanan. Pero kahit kalian, hindi niyo ako iniwan, hindi niyo ako pinabayaan. Makakabawi rin ako sa inyo. Mahal na mahal kita. Sa inyo nanggaling ang lahat lahat sa ng ito, ibabalik ko lang po ulit sa inyo.

Kay Cindy, ang nagiisa kong bunso, nasaan ka man ngayon, alam mong mahal na mahal ka ni kuya. Ang dami kong utang sa iyo. Di bale. Sa pagkikita natin, makakabawi rin ako. Miss na miss na kita. Salamat sa lahat lahat. Para sa iyo iyong dulang ito.

Sa mga nanood, nagkritiko, nagkomento, nagenjoy at hindi sa dulang pinagpaguran ng Artistang Artlets, salamat sa pagtangkilik. Naway wag kayong magsawa sa pagsubaybay. Para sa inyo ito.

Ito ang Rizal at Blumentritt. Ito po ang Artistang Artlets. Salamat sa lahat lahat. Mabuhay po kayo.

Abad Santos Station, Abad Santos Station. Paunahin lamang po ang bumababa ng tren. Next Station, Blumentritt Station.

Pasko ni Lando at Mina

2007-11-22T11:28:00.000-08:00

Hindi ko alam kung bakit napaaga ang paguwin nina lando at mina sa pilipinas pero ano pa man ang balak nila, hindi talaga maganda. nakakatakot siya.

ilang bagyo na rin ang yumanig sa pilipinas nitong mga nakaraang dekada.. karamihan sa mga ito naapektuhan ang mga estudyante.

oo. karamihan sa mga estudyante masaya sa mga kanseladong klase pero pano naman ang mga tulad naming hindi normal. mga tulad naming palaging may hinahabol na deadline at hinahabol ng pressure? hindi ata makatarungan ang mapagitnaan ka ng dalawang super typhoons no.. hindi siya kaaya-ayang tingnan.. nakakatakot siya.

pano nalang din yung mga taong hindi pa nakakabawi sa hagupit ng nagdaang mga bagyo? tulad nalang ng albay na iniwanang walang buhay ng mga bagyo dalawang taon na ang nakakaraan. Sila nanaman ba ang dehado sa labang ito?

Sana hindi na tuloy ang pagkikita ng lovers na sina Mina at Lando. sana di na matuloy ang masaya nilang pasko. dahil masaya ang mundo kung walang istorbo.. sa masayang pasko...

................

2007-11-21T12:24:00.000-08:00

Would you know my name
If I saw you in heaven
Will it be the same
If I saw you in heaven
I must be strong, and carry on
Cause I know I don't belong
Here in heaven

Would you hold my hand
If I saw you in heaven
Would you help me stand
If I saw you in heaven
I'll find my way, through night and day
Cause I know I just can't stay
Here in heaven

Time can bring you down
Time can bend your knee
Time can break your heart
Have you begging please
Begging please

(instrumental)

Beyond the door
There's peace I'm sure.
And I know there'll be no more...
Tears in heaven

Would you know my name
If I saw you in heaven
Will it be the same
If I saw you in heaven
I must be strong, and carry on
Cause I know I don't belong
Here in heaven

Cause I know I don't belong
Here in heaven

--bunso ko... salamat at kahit kailan hindi mo ako iniwan.... hmmm... sana... matapos na ting pagdadarama ko sa buhay.. sana.. hindi nalang nangyari ang lahat... ang dami kong pinagsisisihan.. ang dami kong.. haaaii.. ayaw ko na sana... pero ang mga nagawa na at mga nangyari ay hindi na pwedeng balikan... malungkot nanaman kuya mo.. kung pwede lang sana.. magpahug sa iyo..

i love you bunso.. mahal na mahal kita.. alam mo namang kahit asan ka, mahal na mahal kita.. binigyan mo ako ng tyansa.. sana this time... maitama ko na siya... sa tulong mo... mabubuhay ka sa mga kaibigan ko..... mahal na mahal kita.. sorry at ganito nanaman si kuya,... hahaha.. buti nalang andyan kang angel ko.. hmmmm..... buti nalang talaga............

The pressure is catching up...

2007-11-21T11:40:00.000-08:00

hmm... pilit ko man siyang unahan, pilit ko man siyang layuan talagang close kami ni pressure.. hahaha...

nasa unahan pa rin niya ako... hinding hindi ko papayagang unahan niya ako.. nagkataon lang na.. naka kotse siya.. at ako naman, eto... tumatabo lang....

siguro dala na rin ng matinding puyat, pagod, gutom, uhaw at kadalasan, katamaran.. nakukuha kong lumingon patalikod.. at nakikita ang mukha ng pressure napapalapit sa akin.. nakangising nakalabas ang dila na pinapatingkad ng malalaki niyang sungay...

hindi ko alam ang gagawin ko kundi tumungin ng diretso sa patutunguhan, tibayan ang sarili at tumakbo ng todo bigay at tumingin sa mga kaibigan kong unti-unti na ring nanlalabo sa mga paningin ko...

kung sakali mang maabutan ako ng bestfriend kong kriminal ng mga nagpupumilit maging masaya, tatawanan ko lang siya... titingnan sa mga nanlilisik na mga mata at sasabihing

"sorry.. finnish line na.." at sa wakas... ang pahinga....

(no animal was harmed in this blog entry)

[please check my newly uploaded songs.. para talaga yan sa inyo]

Yah. You did nothing wrong.. sorry...

2007-10-10T13:14:00.000-07:00

WARNING: medyo madrama tong blog na ito so please bear with me. salamat.

haaay.. my first direct say sa mga bagay bagay... and believe it or not mahirap siya para sa akin coz "Leos doesnt know how to express themselves"(line ni virgo, agnoia)

aaminin ko.. masakit nga yung sinabi ko.. kahit ako nabigla nung malaman kong sinabi ko yun. sobra. talagang pati ako nagpintig ang tenga sa sinabi ko. sorry... sorry talaga..

yah... sayang.. okey na sana ang lahat.. yah.. i guess "i demolished it" (taurus, agnoia). sobra. I demolished it without any reason. without any justifying reason.. nakakatawa. may mga times talaga na hindi ko alam mga nangyayari sa buhay ko at kung ano ang mga nasasabi ko. nakakatawa.. sobra.. yung tipong ang sarap paslangin ng taong ganun. sobra.

yun nga lang po.. hindi ko masasabing fictious and imaginary ang mga bagay bagay na nararamdaman ko same with yung mga things na.. yun. nangyari nung mga past few months. its just that we really can't understand other people's opinions. yun lang siguro yun..

no. you did the right decision to be nice. sobra. nakita ko yun ningning sa mga mata ng tao yung saya na "sa wakas bati na sila". yung tipong yung mga tao napapanganga nalang at napapangisi sa tuwa as if natapos na yung teleserye sa isang happy ending.. sobra.. kaso.. may mga bagay lang talaga that haunts me hangang ngayon.. kaya siguro nagpapaka istoic ako dahil i want to be invulnerable to pain. kaso yun nga.. ako naman yung nakakasakit ng ibang tao. but seriously, i really wanted to be friends with you too... sobra.. as if that's my wish kapantay ng sana makagraduate ako ngayong taon.

please.. you didn't do anything wrong. siguro yung "past self" mo oo.. pero si ***ki na nakikita ko ngayon hindi .. youve changed a lot. sobra.. as in sobra.. and i really congratulate you for that.

yah.. maybe.. i was angry with your "past self" yung taong nagpagulo ng lahat dahil sa mga reasons na beyond comprehension. and yah... nabasura ko nga lahat ng pinagsamahan natin. and you did that to if im right dahil alam kong napagusapan natin yan. but i really never called you that! huh? kelan?! hala.. di ko ata matandaan na tinawag kitang ganun... ang wird.. yah... i admit that to. being unfair this time.. di lang talga ako makagetover dun sa mga harsh words mo noon. and that really is a Leo quality.. na hindi madaling makarecover from everything.

nah.. im recovering. hindi ko yun choice. ganun lang talaga. yah.. and i am also waiting for that move na magkabati tayo after all the painful things na nagawa natin sa isa't isa.. sorry.. medyo may nakapuslit na impulsive emmotions.

"naging friends...super close friends...nag-away...naging friends ulit... tapos naging close ulit... tapos nag-away... sinubukan ko makipag-ayos...and sinira mo naman ang lahat...haaay..." naku talaga. wala akong masabi.. pangteleserye ang buhay nating magkaibigan... sobra... hahaha.. parang heroes lang.. iba't ibang season pero patuloy na sinusubaybayan.. haaaayyyy...

***ki? i thought kakalimutan na natin lahat lahat nung nagusap tayo through that bloody text messages. ewan. minsan talaga kahit gaano kita pilit intindihin di kita magets.. kahit pa noong super, uber, super close tayo.. well, that what makes you special di ba? yah.. meron pa rin namang good memories na nakatago sa akin.. yung mga times na nag a-icemonster tayo sa kainitan ng issue about... yah.. yung kina ate jade at yung mga impromptu overnights natin... marami pang iba ***ki.. and nagkasala man tayo, pantay tayo diyan. at nung hinahanap natin si "samone", kung nagkataong nakapagusap natayom di sana nagkaiyakan pa. yun sana yung greatest night ko ever. di na sana nangyari to. okey lang kokey.. eto naman tayo.. sa harap ng lahat ng mga kaibigan natin.. kahit hindi personal. (medyo mahina ako sa personal na pakikipagusap eh).. i am really really sorry sa lahat ng mga bagay na nakasakit sa atin.. sorry form the bottom of my heart.. sayang.. kung kina-m*n** nangyari to ede retreat ang kinalabasan.

Sa mga pinoint out ko, na (1) ung warning entry mo sa blog, (2) pagiging friends sa multiply, (3) sa napakababaw na text chuva, lahat ng yun ang naging dahilan ko para magisip ng mga bagay bagay. That blog thing, I-rerequest ko sana na ipabura na sa iyo. Dahil yun nalang siguro ang bagay na naghihinder sa akin para tanggapin sa sarili ko na at long last, after 10 thousand years, thank God bati na tayo. Pero yun eh. Yung about sa friends thing natin, may mga sources ako na nakapagsabi na ginawa mo lang ata daw yun para mabasa yung mga blog mo and “para di masaktan yung mga nagfifeeling close sa iyo”. That led me to the idea na yun.. tingnan at basahin kung nasa blog mo pa nga si WARNING entry. And yung about sa text, wala lang yun.. isa lang sa mga factor yun para magisip ng unhealthy things.

Tulad nga ng sabi ko, hindi talaga natin maiintindihan ang mga tao sa mundo. Kung sa iyo, untruthful lahat nung mga past things nasabi ko, maybe ganun din ako sa mga bagay na nasasabi mo… and kahit sinong I-persecute magreretaliate. Si papa Jesus lang naman ata ang hindi ganun. Kaya nga sabi ng prof ko sa ethics, pagsimula nang nagkasakitan, mahirap na itong matapos.

“san ba nanggaling ang lahat ng ito?san mo ba hinugot yung emosyon mo para sabihin ang lahat ng ito??? dahil wala talaga akong ginagawang masama sayo! di ba sabi ko lang...subukan na nating ayusin ang lahat? asan ang masama dun? hindi ko makita...”

as what ive said, sa blog mo rin naggaling lahat. Mga suppressed emotions na matagal ko nang pinipilit ikamanhidan. Dahil.. well, the blog speaks for itself.. nagkataon lang na bagong gising ako, nabasa ko yung blog at bumalik sa akin yung mga nakaraan na sikat pa sa puso’t isip ko na “masyadong masakit kaya sana maintindihan mo kung bakit hindi kita magawang patawarin” (Claudine barretto in a movie na makapal pa kilay niya). Pero nagkamali ako.. napatawad at nakalimutan ko lang lahat. Nabasa ko lang ulit at nabalik lang sa akin lahat. Sana hindi ko nalang tiningnan.. sana di ko nalang hinanap.. sana di ko nalang binasa ulit. “sana di ko nalang tinanong dahil wala rin namang sagot. O meron man, hinhdi ko rin maiintindihan” (Pisces, agnoia)

haaaay… ***ki.. you know me.. may mga bagay talaga sa akin na hindi ko rin maintindihan. Akala ko kakayanin ko nang basahin yung blog na sumira sa akin dati pero bobo ko.. napablog pa ako ng walang kakwenta-kwentang mga bagay. Hindi talaga ako makapagisip ng tama pag pinangunahan ng emosyon.. hindi kinakaya ng kahit anong teaching ng STOICISM yan.. sobra.. lalo na yung mga tipong bulok na bulok na sa puso’t isip ko hindi ko pa magawang itapon. Masokista nga talaga ako sa totoong buhay.

And that mamamatay ka din is a form of exaggeration. Nakanang. Mamamatay nga ata ako dahil lahat ng bagay napakalaki sa akin.. lahat exaggerated. Lahat may stress.. nakakalunod na nga rin minsan eh..

Nga pala. Takshapu is a kapangpangan term na meaning ay langya or a sort of expression. Yun po ata yung word na akala mo po something bad na hinding hindi ko masasabi sa iyo.. never kong gagawin yun ate.. di ako ganun…

Nah.. hindi sa tuwing masasaktan ako makakapagsulat ako ng ganun.. marami na rin akong mga things na pinalalampas. Nagkataon lang na ang bigat ng emotion ko that time.. sorry..

We don’t have to deal with all our shitty things shittily. Shit lang yung sinabi ko.. walang kwenta. Basura. Yah.. nafouled out na nga ako sa game natin eh. Ako ang talo. Sobra. Hindi ko sinasabing hayaan mo nalang ang mga katangahan ko dahil hindi madaling gawin yun. Ang gusto ko lang ay maintindihan mo ako na nasabi ko yun out of the rage na nabalik, I reapeat, nabalik sa akin after kong mabasa yung blog mo ulit..

Ang ironic. I kept on saying na past is past eh pucha, nasabi ko lang yun out of the sheer pain na nabalik sa akin nung entry na yun. Walang kalogic logic. Pero yun nga… wag na tayong magungkat ng mga bagay dahil wala na akong natatandaan nung nakaplipas… kundi yung suppressed pain na hanggang ngayon hindi ko mailabas labas. Kaya gustong gusto kitang iyakan. As in gusto kong humagulgol para matanggal na tong dinadala ko.. para matapos nang lahat. Gusto kong magpakabangag sa pagluha tulad ng ginagawa natin dati nung uber friendships pa tayo. Pero.. yun nga.. “I demolished it” peklat talaga.

Ayaw ko na rin ng away. Kaya nga hindi ko alam kung sinong nilalang ang sumanib sa akin para gawin nanaman ang mga bagay na akala ko hindi ko na gagawin. Pagod na pagod na rin ako. At alam kong lahat ng tao na nakasubaybay sa atin sawang sawa na rin. Ang baba na nga ng ratings natin ate. Stupid lang talaga ako at times. Yun lang…

Sabi nga ng isang quote sa isang year book, “a friendship that ended never really started.” And I really believe na hindi magtatapos sa mga ganitong awayan ang friendship natinor what was left of it. Because magkaibigan tayo ***ki. No matter what happens, magkakausap at magkakausap tayo, magkakabati at magkakaayos tayo dahil magkaibigan tayo. Please. Nabura ko na lahat nung mga dapat burahin. Siguro its time na makamove-on na rin ako sa pain. Please…

Napaiyak nanaman kita.. sorry.. sa mga taong nagbabasa nito.. sorry.. guys you know me.. sorry talaga sa mga moments na hindi ko rin magets ang sarili ko. Siyet. Sorry talaga… I really wanted this to stop.. sorry..

Sana kayang idaan ito lahat sa libreng ice cream, sa pagtambay sa coffee-I, o sa pagsisi sa ibang bagay.. “so wala na tayong ibangsisisihin kundi.. SATURN?” (Gemini, agnoia)

Sorry, salamat, and take care

Leos don't know how to express themselves.. korek! (read between the lines)

2007-10-10T11:54:00.000-07:00

Leo.. the opposite sign to Leo is Aquarius. hindi ko na alam ang sasabihin ko.. sobra na rin ata ang pain na nadulot ko sa iyo at sa inyo.. sorry.. i demolished it. i really did.. hindi siguro ang sagot. oo.. dinimolish ko.. without any reason. dahil siguro may mga times na bobo talaga ako.. sorry.. pati kayo naapektuhan ng kabobohan ko.. believe it or not, hindi ko talaga alm kung bakit ko siya sinulat. dahil siguro di ko talaga expected na mababasa mo yun. i am so foolish to think na awayin ka pa. siguro nga.. we are resistant to change. and we come to a clear imposition of change. kaya naman heto nanaman ako.. bumabanat ng masasakit na bagay na in trueness, exageration nanaman. sorry.. nikki, im sorry.. (this is my 60th na ata simula kagabi)

Leos are typiclly pictures as very dignified and regal. They are hardworking, ambitious, and enthusiastic, however, they are prone to laziness and can often take "the easy way out." They are known to be exuberant, extroverted, generous with a natural dramatic flair and very creative. They are typically very self-assured, and love taking center-stage in whatever arena they are in. siguro nga hindi ko na deserve yung love na yun.. nagsisimula palang tayo at heto nanaman ako.. sorry.. alam kong masaya ka ngayon ang sorry talga.. sorry at kailangan kong manira ng mga kasiyahan. kailangan kong magpakatanga at magpakabobo.. sorry.. sorry talaga.. nikki. hindi ko ineexpect na balik nanaman tayo sa square one. bobo ko.. sorry..

Fury determination and the desire to be important after rule their lives. They usually pursue their goals doggedly and use their charisma to sway others to their cause. open and honest, Leos tend towards the philosophical. and tend to hold great idealisms about how things should be. Under a fixed sign, Leos are usually determined, stubborn, loyal, and traditional. They are after resistant to imposed changes, and tend to hold onto people and situations for a long time. maybe that's the reason... we leos hold onto people and situations for a long time. nikki.. hindi ko talaga matanggap yung mga sinabi mo dahil kilala ko sarili ko. hindi ko siya matanggap dahil siguro hindi siya totoo? hindi eh.. hindi ko talaga makita. siguro we got the wrong impression with each other.. siguro nga yun yung dahilan.. siguro nga.. putang inang saturn yan..

In love, the Leo person has powerful and sincere feelings, is whole hearted and generous and endeavours to bring sunshine into the loved one's life. Typical Leos truly enjoy the game of romance. Their avoidance of the mundane may prone the Lion to a "wandering eye" and their love of beauty can drive their movements from one lover to another. hindi ko majujustify yung ginawa ko. dahil i am guilty beyond any reasonable doubt. kagabi ako nakaramdam ng sobrang pagkamanhid na kahit sugatan ko sarili ni di man lang ako nasaktan... its my first time to do that and.. tama pala talaga sila.. nakakamanhid ang sobrang sakit...

you did nothing wrong nikki.. oo. tanga lang talaga ako na gawin sa iyo ulit yun.. dahil sa isang past thing na hindi ako makagetover.. dahil sobrang sakit pa rin hanggang ngayon.. the reason kung bakit ako nagpakastoic and all... sorry.. sorry... sorry... puta.. ang bobo ko. yun lang ang masasabi ko..

this is my 7,397th day sa mundo! Thank GOD STOIC ako..

2007-10-09T14:13:00.000-07:00

7,397 days.. 500 of which, tinulog ko lang... hmmm... napakaraming araw, napakaraming pagkakataon... 7, 397 days.. hmm... may nagawa na ba akong mabuti sa kapwa ko?

siyempre ang isasagot ko diyan.. pero ang tanong.. may mabuti na ba akong nagawa sa sarili ko...

weird ko nanaman.. ito nanaman ako.. bagong gising.. wala sa sarili.. wala sa pagkatao.. pero sa mga ganitong panahon lang ako nagiging totoo sa sarili ko..

masaya naman ako sa buhay ko.. sobra.. maraming challenges, maraming conflicts at dahil sa mga to, nagiging kumpleto ang buhay ko..

haaayy.. isa nga lang akong dreamer.. i dream so high kaso wala pa sa 1/10 ng mga dreams ko ang natutupad.. kaya hindi lang 500 days ang tinulog ko.. 7,397 days na talaga ang tinulog ko lang sa mga dreams kong samu'tsaring hindi ko alam kung magkakatotoo.. ang wird noh..

STOICISM--joint forces ng "bahala na" at ng "wala akong paki-alam" sabi nga ng kaibigan kong si jade, "sa wakas nagkaroon na ng isang eksaktong term ang ginagawa ko".. STOICISM.. haaay.. buti na nga lang STOIC ako.. hindi masaya, hindi rin malungkot..

STOIC ako sa maraming bagay.. academic/org/xtra-curricular pressures, love, anger, kalungkutan.. dahil nga according sa teachings nito, "the only thing that exists is the individual and the universe is just a fiction of the mind" (wala na akong paki sa spelling. STOIC nga ako eh).

salamat kay sir Montana.. natutunan ko kung pano mamanhid sa kamunduhan ng mundo.. mamanhind sa mga kasamaan at kapangitan nito, at mabuhay ng malaya at mabuhay ng mapayapa..

siyet... buddhist na rin ata ako.. nyaha! oi. ikaw.. friends ba tayo? grabe.. hindi na talaga kita magets. sabi ng buddy mo your up to something.. dahil hindi raw logical na magsabi ka ng masasakit na bagay at bigla mo nalang itong kakalimutan.. ang weird. galit pa rin ako sa iyo.. buti na nga lang STOIC ako at may resistance pa ako sa irita sa iyo. wala eh. binasura ko nang lahat ng pinagsamahan natin. wala nang natira kahit katiting... wala na kongmaalalang magandang memories na kasama ka. pekpek ka.. kung alam mo lang... ni di mo pa nga ginagawa ang (1) burahin yung mga mapanira at masasakit mong blog entries na wala namang katotohanan, (2) ang palitan ang friends nating relationship sa multiply na para lang "hindi masaktan yung mga nagfifeeling close sa akin" at (3) di mo ko close sa iyong cellphone life.. hindi ka rin kasama sa akin kaya... who cares! mamamatay ka rin at alam mo yan...

GUYS VS GIRLS!!! please read this...

2007-08-21T15:07:00.000-07:00

hmm.. matagal ko nang binalak i-blog itong topic na ito. kaso sobrang nawala na ata sa utak ko dahil sa dami ng pinagkaka-abalahan. Pero sana naman this time, magawa ko na siya ng maayos..

itong mahabahaba kong entry ay nagmula pa sa mga lectures ko back in highschool (don bosco seminary canlubang, laguna). Yup. Pari ang naglecture nito kaya kamangha-mangha na may alam din pala sila sa ganito. Anyways, sana naman may makuha kayo ditong something kahit papaano. tulad dati noong nilelecture sa amin to. Puro “oo nga noh” nalang nasabi ko..

Girls are from Venus

Guys are from Mars

Iyan daw ang ilan sa mga dahilan kung bakit minsan, sobrang hindi magkaintindihan ang mga babae at lalaki. Hindi raw sila magkauri. Hindi sila magkatulad.

HUNTERS vs. NURTURERS

Men are naturally hunters. Kahit pa noong dawn of civilization, ang mga lalaki ang lagging nasa labas ng bahay para mangaso. Makikita rin ang ganitong psychology sa mga hayop ngayon. Si papa eagle ang naghuhunt para kay mama eagle at kina baby eagles. Basically, men are the “outgoing” type of human beings. At dahil sila yung hunters, basically, sila yung may “aggressive” feature.

Men are natural hunters dahil mas efficient silang maghunt kesa sa mga babae (na maeexplain mamaya). May innate nature ang man na maghunt dahil on the way they see things. When a hunter, for example a tiger, hunts for its prey, na sabihin na nating mga deers, finofocus lang nila ang lahat ng kanilang attention sa iisang deer out of the group. That is why efficient ang mga hunters sa pagtrack ng kanilang prey. Men have a limited view of things. They stick into one prey at a time. That is because, ang hunters, view ay focused, limited at straight-forward. Hindi nila masyadong ginagamit ang peripheral image nila.

this is the same reason kung bakit ang mga lalaki, pag nakakita ng isang sexy, cute at magandang girl, sinusundan nila ng tingin. Unlike girls na hindi ganoon kadalas. For example, sa loob ng jeep. Pag may cute na girl na pumasok, ang gagawin ng guy ay is either, pasimpleng titig, pasimpleng sulyap. Samantalang ang mga gurls, hindi na nila kailangang titigan ang isang gwapo na guy para masatisfy ang kanilang urge na mapatunayang gwapo nga yung guy.

It also explains yung “shopping” nature ng mga lalaki compared sa girls. Ang guys, once na may kailangan siya sa mall, magiisip na siya ng bibilhin before siya bumili. Lets say si kuya ay kailangan ng damit. Iisipin niya yung itsura, kulay, etcetera ng bibilhin niyang damit para pagpunta niya ng mall, bili nalang kaagad. Samantalang ang girls, once na nangailangan ng damit, lilibutin nila ang buong mall at papasukin ang bawat department para lang makahanap ng mas maganda at mas mura.

Ganito ang girls dahil sila naturally nurturers. Kabaliktaran ng guys. Sila yung naiiwan sa bahay para magayos ng mga bagay bagay, at magalaga ng bata. At dahil sila ang naiiwan sa bahay, sila yung “multi-tasker”. And also, girls have a “caring” feature. Back in the pre-historic times, ang tanging ginagawa ng lalaki ay (hindi mambabae) maghunt. Samantalang ang mga girls, sila yung naiiwan sa mga kweba para magalaga ng bata, magluto, magayos-ayos sa paligid. Multi-tasker ang mga girls dahil kaya nilang pagsabaysabayin ang pagluluto, paglilinis ng bahay, pagaalaga ng bata at paglalaba. Samantalang ang guys, sobrang madalaing mangarag pag maraming ginagawa. Sa girls, kaya nilang pagsabay sabayin samantalang ang guys, isa-isa lang. Dahil kabaliktaran ng guys, ang girls ay may malawak na view of things. Ginagamit nila ang kanilang peripheral feature and all para magrasp kung ano talaga ang nakikita nila.

That explains kung bakit mas madaling makakita ng mga bagay bagay ang girls sa guys. Dahil may malawak silang view of things. Tulad ng example kanina about sa cute guy sa loob ng jeepney, ang girls, hindi na nila kailangang titigan ang guy. Ginagamit nila ang peripheral image nila para makitang gwapo talaga ang guy. Kaya nga guys lang ang lagging sumusunod ang tingin. And like doon sa “shopping” nature ng girls. Kaya sila ganoon dahil magaling silang mamili, they see things from more than one perspective. Unlike men.

Lets say nagbaliktad ang mundo. Ang girls ang maghuhunt for her prey. Maguguluhan ang girl dahil hindi niya alam kung ano ang uunahin. Parang para sa kanya, lahat kailangang habulin para patayin. That is why never magiging efficient ang girls sa hunting.

“OUTWARD” vs “INWARD”

Men are the “outward” beings. Like what was explained earlier, sila ang outgoing compared sa girls. “outward” beings ang men dahil they stick to physical attraction than emotional attraction.

Girls on the other hand ay “inward’ beings dahil sila yung naatract emotionally than physically. That explains kung bakit rare or never kang makakakita ng isang super gwapong guy na mapapangasawa ang isang super pangit na girl. But, there are times na may super magandang girl ang magpapakasal sa isang pangit na guy. For the men, enough na ang maganda ka. For the girls, enough na ang mabait ka. Outward character ang men basically, because of their sexual organs. Samantalang ang girls, inward because of their sexual organs din.

Men sees sexual intercourse as 80% physical and 20% emotional. Para sa kanila, isa itong parang “workout” sa gym. Isang physical activity. On the contrary, girls sees sex as 80% emotional, and 20% physical kaya they moan and talks a lot during sexual intercourse. They express what they feel because for them, its an emotional thing.

“SWITCH” vs. “DIMMER BOARD”

Also, in sexual intercourse, ang men ang madaling magclimax. Once they pop, yun na yun. Samantalang ang girls, they could have multiple orgasm pero they can still go on and on. That is because the arousal level of men is like a swith. On and off lang. Matuturn-on siya then turn-off din agad. Samantalang ang arousal stage ng girls ay napakatagal. At ganoon din katagal mawala yung feelings.

Dito rin natin mapaparehas ang pananaw ng guys and girls sa love. Ang guy, napakabilis mainlove. Once they feel it, malalaman nalang niya na sobrang inlove na pala siya. Nasa climax agad siya ng love. Kaya naman ganoon din kabils mafall-out of love ang isang guy. Yesterday, he was so inlove. The next day, nafall-out na siya agad.

Sa girls, matagal pa siya bago mainlove. Kaya nga kailangan dumaan ng girls sa courting stage eh. Para madevelop kung ano man ang nafifeel ng girl. But once na fall na ang girl, ganoon din katagal bago mawala yung love na iyon. That is why mas madali sa guy ang makarecover sa isang break-up kesa sa girls.

SUBTEXT vs CONTEXT

The thing is, a man is attracted physically because they communicate emotionally. They absorb physical things while they expresses emotionally. They are SUBLIMINAL in nature kasi they show rather than tell.

Woman, on the other hand, is attracted emotionally because they communicate physically. They are CONTEXTUAL in nature kasi what they say is what you get. To better explain this maxim, let me give you an example.

Ang girls pagnagaaway, nauuwi sa talakan. Sa sigawan. Dahil they tell rather than show. On the contrary, ang guys pagnagkagalit, walang sabi sabi suntukan na yan. Also, the principle of man as physical beings and woman as emotional beings ang naaaply ditto. Ang guys, nagsasakitan physically at ang girls nagsasakitan emotionally.

Nasabi ko na rin kanina na ang girls, ay “caring” in nature. That is why they are more intouched with there emotional self. They kiss, they hug and they cry. Samantalang ang guys, dahil hunter nga sila, with their “aggressive” nature, nahihirapan silang maging intouch with their emotional selves. Mas intouch sila sa physical self nila.

The thing is, ang guys, hindi na kailangan ng hugs and kisses para magexpress na close sila sa another guy. Enough na ang high fives at pat in the back para magsabihan sila na they care. That is because of subliminal messages na napapadala ng guy sa kapwa niya guy. For example. Sa isang room na may isang tropa ng guys. May pumasok na isang guy. Unseen by anyone, magpapalitan agad sila ng stimuli. At mabublurt out nalang ng isa sa mga guys in the group “syet! Ang angas naman niya.”

May isa akong friend na girl na nagshare ng kanyang LQ moment with her BF. Sinabi niya na siya lang yung palaging nagssalita samantalang yung guy tahimik lang. Talak niya ng talak sa guy saying na “ano bang problema? Kausapin mo ako ano ba!.”

At times like this, sinasagot na niya agad ang mga tinatanong ng girl. Hindi lang alam ito ng girl dahil para sa kanya, kailangang sabihin para malaman. Pero para sa guy, hindi naman kailangang sabihin para malaman kung ano yung problema. Men tries to communicate SUBLIMINALY dahil they cannot express what they are feeling PHYSICALY. Ang gurls, CONTEXTUAL magcommunicate because they can express their feelings emotionally. So payo ko lang sa mga girls. Kung nagaway kayo ng boyfriend mo next time, wag kang magsalita ng kahit ano. Try to feel kung anong message ang gusto niyang iparating sa iyo.

Men are prone to lying because they hide what their true emotions. The same reason kung bakit men are prone to suicide.

PRIDE and VIRGINITY

Since men ay physical creatures, their greatest treasure ay ang kanilang pride which is not a physical thing. Because for us guys, kung wala kang pride, you are nothing. Ito lang ang tangi naming hawak. Kaya big deal sa amin ang pangalan, ang reputasyon ang honor.

Girls, on the other hand, since emotional character sila, an kanilang priceless treasure ay isang physical thing. And that is VIRGINITY. Ito ang nagiisang kayamanan ng babae na kailangang alagaan at ibibigay lamang sa karapatdapat na tao. Men would do anything to have this treasure naturally. At kapag ankuha na niya ito, since man is a physical creature, mawawalan ng saysay ang girl para sa kanya. Bababa ang pagka precious niya. PRIDE for men, VIRGINITY for girls.

THE BETTER ONE

Personally, kung ako ang tatanungnin kung sino ang better sex, masasabi kong girls ang mas importanteng creatures. Kung wala ang girls, walang lalaki. Walang tao sa mundo. Kung walang babae, walang kwenta ang mundo. Guys relies on girls so much. And kahit sinong lalaki ang tanungin mo, walang may lalaking makakgawa ng sakripisyo ng girls sa tuwing silay magbubuntis.

Ang haba ng blog na ito ah. Sana naman ay may nakuha kayo kahit papaano.. kahit na siya ay isng authentic lecture, this blog proves NO THERAPEUTIC CLAIM